Παναγία η Γραβαλλιώτισσα

Νοτιοανατολικά του νησιού της Κεφαλονιάς, υπάρχει το χωριό Πάστρα.Εκεί βρίσκεται ο ναός όπου κάθε χρόνο συμβαίνει ένα περίεργο φαινόμενο.

Κρίνοι που συλλέγονται στις 25 Μαρτίου και τοποθετούνται σε ειδική θήκη μπροστά από την εικόνα της Παναγίας ξανανθίζουν γύρω στις 14 Αυγούστου έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα όπου έχουν παραμείνει ξεροί.

Στο προαύλιο του ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου και σε διάφορα παρτέρια, οι γυναίκες του χωριού φυτεύουν βολβούς των παρθενόκρινων.

Όταν έλθει ο Μάης και αρχίζουν ν’ ανθίζουν τα κρίνα, τα κόβουν και τα τοποθετούν σε ανθοδέσμες μπροστά στην ιερή και θαυματόβρυτη εικόνα της Παναγίας.

Σε λίγες μέρες τα κρίνα ξεραίνονται, σύμφωνα με τους νόμους της φύσης. Όταν έλθει η 1η Αύγουστου και αρχίσουν οι Παρακλήσεις στην Παναγία και μέχρι τις 15 Αυγούστου, τότε μαζί με τη Μετάσταση της Παναγίας ανασταίνονται και οι νεκροί κρίνοι.

Οι κρίνοι ζωντανεύουν και μπουμπουκιάζουν. Μετά τη θεία Λειτουργία της εορτής της Κοιμήσεως ο ιερέας τα μοιράζει σαν ευλογία στους χριστιανούς.

Το φαινόμενο αυτό δεν ερμηνεύεται ούτε με τα επιστημονικά δεδομένα ούτε με την τετραγωνική λογική κάποιων ανθρώπων, αλλά μόνο με την πίστη.

Η ονομασία «Γραβαλλιώτισσα» προέρχεται από την περιοχή Γράβαλλα στην οποία βρίσκεται ο ναός, όπου υπήρχε αρχαίο μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία.

Γυναίκα μου, έστειλες την Παναγία στο σπίτι μας

Ήλθε κρατώντας μια λαμπάδα σαν τον κορμό μικρού δένδρου! Ήταν πλημμυρισμένος χαρά κι ευγνωμοσύνη. Μαζί του είχε έλθει και η ευσεβής γυναίκα του.

Πριν μερικές εβδομάδες, πιστοί από το Αγρίνιο με τον π. Θεόκλητο είχαν έρθει στην Βαρνάκοβα, για να προσκυνήσουν και να κάνουν και Θεία Λειτουργία. Μαζί τους είχε έλθει και η σύζυγος του κυρίου Σωτήρη, κατά προτροπή του ιδίου.

– Ήμουν άρρωστος από πολύ καιρό και οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν τί έχω. Έφθασα στο σημείο να μην έχω κουράγιο να οδηγήσω το αυτοκίνητο, να πάω να ψωνίσω για τα παιδιά μου, διηγήθηκε πολύ συγκινημένος την ημέρα που ήλθε και πρόσθεσε:

Εγώ έστειλα την γυναίκα μου στην Παναγιά, για να προσευχηθεί και να βοηθηθώ, γιατί κόντευα ν’ απελπιστώ. Καθώς λοιπόν ήμουν ξαπλωμένος με πόνους και στα κακά μου χάλια, κατά τις εννέα το πρωί, ένοιωσα ξαφνικά μια αλαφράδα και μαζί χαρά! Αμέσως κατάλαβα!

Η Παναγία έστειλε τη Χάρι Της. Έκανα τον Σταυρό μου και δοκίμασα να σηκωθώ. Το κατάφερα χωρίς πόνους.

Ένοιωθα δύναμη και ευεξία. Ντύθηκα, πλύθηκα, χτενίστηκα και περίμενα τη γυναίκα μου γεμάτος συγκίνησι και χαρά. Ήρθε κατά το μεσημέρι. Όταν με είδε σηκωμένο και υγιή, άρχισε να κλαίει από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό.

Την άλλη μέρα πήγα στην αγορά του Αγρινίου και αγόρασα την πιο μεγάλη λαμπάδα. Με κοιτούσαν καλά καλά. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε τίποτε. Ήθελα να ανέβω, αν ήταν δυνατό, κάπου ψηλά και να φωνάξω τις ευχαριστίες μου στον Θεό και στην Παναγιά. Να τ’ ακούσουν όλοι οι άνθρωποι για να πιστέψουν!

Από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ (και η Παράκλησή Της)»

ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ-ΚΟΙΝΟΒ. ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ, 2005

«Φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου».

 

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἤθελε νά μέ συναντήσει γιά νά ἐξομολογηθεῖ. Ἤθελε νά ἔρθει εἰδικά σέ μένα, καί θά σᾶς πῶ τόν λόγο.

 Ἦρθε λοιπόν καί μοῦ διηγήθηκε ἕνα θαυμαστό γεγονός. 

Αὐτός ἦταν ἕνας πολύ ζωηρός ἄνθρωπος, νέος στήν ἡλικία 37-38 χρόνων, ὄχι ἄθεος ἀλλά ἀδιάφορος.

 Ἦταν καί λίγο εἴρωνας καί εἰρωνευόταν τούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶχε μία γειτόνισσα, ἡ ὁποία δέν ξέρω πῶς, ἄκουγε κάποιες ὁμιλίες μου καί τοῦ ἔλεγε συνέχεια «ὁ π. Ἀθανάσιος εἶπε ἔτσι κι ἔτσι» καί τήν κοροΐδευε, Ἀθανασία τήν ἔλεγε.

 «Ἐσεῖς οἱ Ἀθανασίες ὅλο ἀπ’ αὐτά λέτε», τῆς ἔλεγε. 

Ἀναφερόμενος σέ μένα βέβαια.

Μία φορά τοῦ πῆρε ἕνα ἀπ’ αὐτά τά μπρελόκ, πού βάζουμε τά κλειδιά πάνω. 

Γέλασε μόλις τό ἔπιασε, γιατί εἶχε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας πάνω. Τῆς λέει: «Ὁ Ἀθανάσιος σοῦ τό ἔδωσε αὐτό;» 

Τοῦ λέει: «πάρ’ το καί βάλε τά κλειδιά σου». Πράγματι, ἐκείνη τή μέρα εἶχε σπάσει τό δικό του καί τό πῆρε καί ἔβαλε τά κλειδιά του πάνω.

 Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας μπροστά καί πίσω ἔγραφε «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου».

Δέν ἔδωσε καμμιά σημασία, τό ἔβαλε στήν τσέπη τοῦ παντελονιοῦ του, ἀλλά τοῦ κόλλησε μέσ᾽ στόν νοῦ αὐτή ἡ φράση «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου».

Τό ἀπόγευμα πῆγε ψάρεμα μαζί μέ ἕνα φίλο του καί τό παιδί του. Ἀνοίχθηκαν στή θάλασσα κι ἐκεῖ ἄρχισε ἡ περιπέτεια.

 Ἦταν Μάρτιος μήνας, καλός καιρός, ἀλλά δυστυχῶς ἐνῶ βρίσκονταν ἀνοικτά στή θάλασσα, κατάλαβαν ὅτι ἡ βάρκα εἶχε μία ρωγμή καί ἔβαζε νερά. 

Κι ἀποφάσισαν νά γυρίσουν πίσω. 

Πῆγαν νά τραβήξουν τό σχοινί νά ξεκινήσει ἡ μηχανή, ἀλλά δέν δούλευε. 

Λέει, τότε, νά πάρουμε τηλέφωνο νά ᾽ρθοῦν νά μᾶς βοηθήσουν.

 Πάει νά πάρει τό τηλέφωνό του, τοῦ γλιστράει καί πέφτει στή θάλασσα.

 Καταλαβαίνετε τόν πανικό πού ἔπαθε ὁ ἄνθρωπος.

 Ἔπεσε τό τηλέφωνό του στή θάλασσα, ἄρχισε νά σκοτεινιάζει, ἡ βάρκα γέμισε νερά κι ἄρχισε νά βουλιάζει.

 Μήν τά πολυλογοῦμε, μία φρικιαστική κατάσταση. 

Ἄρχισαν νά παλεύουν μέσα στή θάλασσα, στά κύματα, καί νά εἶναι μόνοι τους μέσ᾽ στό σκοτάδι τῆς θάλασσας, στά παγωμένα νερά. 

Δυστυχῶς, πνίγηκε ὁ σύντροφός του, καί στή συνέχεια καί τό παιδάκι του. 

Αὐτός πάλευε μόνος του κρατώντας τό παιδί του στά χέρια του, τουλάχιστον νά τό βγάλει ἔξω.

Δέν μποροῦσε νά κάνει ὅμως τίποτα.

 Συνεχῶς ἐρχόταν μέσα στόν νοῦ του, στήν καρδιά του, αὐτή ἡ προσευχή: «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Λεγόταν συνέχεια μέσα του καί εἶδε τότε ἕνα φῶς στή θάλασσα, πού τόν ἔπιασε ἀπό τό χέρι καί τόν τραβοῦσε μέχρι πού τόν ἔβγαλε σιγά σιγά πρός τά ἔξω.

Πέρασαν σχεδόν ἔτσι ὅλη τή νύχτα.

 Τό πρωί, γύρω στίς πέντε, μία βάρκα τούς ἐντόπισε. 

Πῆρε αὐτόν, μάζεψε καί τό λείψανο τοῦ κεκοιμημένου συντρόφου καί τοῦ παιδιοῦ του καί τούς ἔβγαλαν ἔξω.

 Ἦρθε μετά προσκύνησε τήν Παναγία στόν Μαχαιρᾶ καί μοῦ εἶπε μέ δάκρυα τό γεγονός αὐτό τῆς προστασίας τῆς Παναγίας μας, πού ἦταν μαζί του ὅλη τή νύχτα, καί τήν ἐπικαλεῖτο καί ἔλεγε, «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου».

 Αὐτά πού ἐμεῖς τά θεωροῦμε πολύ μηδαμινά πράγματα, εἶναι ὅμως σημαντικά γιά τόν Θεό πού θέλει νά σώσει τόν ἄνθρωπο.

Μητρ. Λεμεσού Αθανάσιος..

Ο ύμνος «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε» και ο Άγιος Παΐσιος

Mία φορά ήρθε, στον Άγιο Παΐσιο, μία ομάδα από ιερείς και ένας θεολόγος καθηγητής.

Aφού μίλησαν, τους λέει, πηγαίνετε εσείς και θα μείνω με τον καθηγητή (ο οποίος ήταν και ψάλτης).

Του λέει ο γέροντας:

–Πολύ λυπούμαι που έχεις απιστία στην Παναγία μας, διότι όταν ψάλεις το «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε» δεν πιστεύεις μέσα σου ότι οι απόστολοι πήγανε, εν πνεύματι, στην κηδεία της Παναγίας.

Αυτός έμεινε! Λέει:

-Ναι πράγματι, δεν πιστεύω, αμφιβάλλω.

Ο γέροντας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του και του λέει:

-Αυτή την ώρα θα ταξιδέψουμε μαζί και θα πάμε σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις που σπούδασες.

Πήγαν μαζί στην Αγγλία, στο Μόναχο, στο Βουκουρέστι και σε άλλες ακόμη δύο πόλεις, και σε λίγα λεπτά ήρθαν πίσω.

Και συνεχίζει ο γέροντας:

–Όπως εμείς πήγαμε μαζί, σε μια στιγμή, σε αυτές τις πόλεις που γνωρίζεις και ξέρεις, έτσι πήγαν και οι απόστολοι στην κηδεία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

(Απόσπασμα από την ομιλία του γέροντα Ιωσήφ για τον Άγιο Παΐσιο)

www.erimitic.gr

Ο Άγιος Παντελεήμων και ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς

~Κατ’ αρχήν ο Άγιος Νικόλας Πλανάς έγινε εφημέριος εις τον Άγιον Παντελεήμονα, εις τον Νέον Κόσμον. Η ενορία του απηρτίζετο από… 13 οικογένειας.

Εις το διάστημα της εφημερίας του, τον επεσκέφθη ένας ιερεύς άνευ ενορίας, τον παρεκάλεσε να συλλειτουργήσουν, και αυτός ως καλός και αγαθός τον εδέχθη ολοψύχως. Αυτός όμως ο ιερεύς τα συνεφώνησε με τούς τότε επιτρόπους της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος, τον έδιωξαν και τον έστειλαν εις την εκκλησίαν τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης (τον «Κυνηγόν», ως τον έλεγαν τότε).

Η ενορία της εκκλησίας αυτής απηρτίζετο από… οχτώ οικογενείας! Και η πληρωμή τού ιερέως ήτανε ένα κομμάτι κρέας από το μανάρι των Απόκρεω ή των Χριστουγέννων. Αυτό δεν τον πείραζε, είχε κεφάλαιον την νηστείαν. Αρκεί να είχε εκκλησία να λειτουργή.

Αυτός ο διωγμός από την εκκλησία τού Αγίου Παντελεήμονος τού έφερε μεγάλο ψυχικό πόνο. Μια βραδιά, φεύγοντας από τον Άγιο Ιωάννη για να πάη στο σπίτι του, έκλαιγε στο δρόμο. Έρημος ο τόπος τότε.

Βλέπει άξαφνα στο δρόμο ένα νεαρό παλληκάρι και τού λέγει:

~ Τι κλαις, πάτερ μου;

~ Κλαίω, παιδί μου, γιατί με διώξανε από τον Άγιο Παντελεήμονα.

~ Μη λυπείσαι, πάτερ μου, και εγώ είμαι πάντοτε μαζί σου.

Τού λέγει:

~ Ποιος είσαι συ, παιδί μου;

~ Εγώ, τού λέγει, είμαι ο Παντελεήμων, πού μένω στον Νέο Κόσμο- και τον έχασε αμέσως από εμπρός του. Αυτήν την οπτασίαν την διηγείτο ο ίδιος επί λέξει εις μίαν κόρη της συνοδείας του.

~Πάντοτε την παραμονή του Αγίου Παντελεήμονος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, τελούσε Αγρυπνία στον ιερό ναό του στον Ιλισσό. Μια χρονιά όμως ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. Οι δικοί του τον απέτρεπαν να πάει για την Αγρυπνία. Εκείνος φλεγόταν από αγάπη προς τον Άγιο. Και πήγε. Όπως έλεγε αργότερα, τη νύχτα, μετά τη Λιτή ακούμπησε, εξαντλημένος από τον πυρετό, στην άκρη της Αγίας Τραπέζης. Και βλέπει εμπρός του τον Άγιο «να κρατά ένα μικρό ποτήρι γεμάτο φάρμακο» και του λέει:

~ «Πιέτο, πάτερ μου, να γίνης καλά».

Το πήρε, το ήπιε, έφυγε ο πυρετός, έγινε τελείως καλά. Και έλεγε:

~ «Επί μίαν εβδομάδα είχα τη γλύκα στο λάρυγγά μου… Το θεώρησα αμαρτία και αγνωμοσύνη να μη το ειπώ…».

Μη ζητάς θαύματα

 «Μη ζητής λοιπόν θαύματα, αλλά ζήτει την υγείαν της ψυχής...

 Μη ζητής να ίδης τυφλόν να θεραπεύεται, αλλά πρόσεξε όλους που αναβλέπουν τώρα την πιο ωραίαν και την πιο ωφέλιμον ανάβλεψιν και μάθε και συ να βλέπης με σωφροσύνη και προσπάθησε να διόρθωσης τον οφθαλμόν σου» 

✝️ Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Η εικόνα της Παναγίας στο χειρουργείο και η ανάκριση

 

Όταν το σοβιετικό καθεστώς άρχισε να αφαιρεί τα θρησκευτικά σύμβολα από τους δημόσιους χώρους, διέταξαν να κατεβεί η εικόνα της Παναγίας από το χειρουργείο όπου εργαζόταν ο Άγιος. Εκείνος, αρνούμενος να συμβιβαστεί, σταμάτησε να χειρουργεί. Λίγο καιρό μετά, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο η σύζυγος ενός υψηλόβαθμου στελέχους του κόμματος, η οποία χρειαζόταν επείγουσα και εξαιρετικά δύσκολη επέμβαση. Κανένας άλλος γιατρός δεν αναλάμβανε την ευθύνη. Ο Άγιος Λουκάς δήλωσε ξεκάθαρα: 

«Αν δεν επιστρέψει η εικόνα στη θέση της, εγώ δεν αγγίζω το νυστέρι»

Μπροστά στον κίνδυνο του θανάτου, η διοίκηση υποχώρησε, η εικόνα μπήκε ξανά στη θέση της, η επέμβαση πέτυχε και ο Άγιος συνέχισε να χειρουργεί κάτω από το βλέμμα της Θεοτόκου.

Απ' το βιβλίο του Αγίου Λουκά​«Αγάπησα το μαρτύριο»

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος θεραπεύει τον καρκινοπαθή γιατρό

.Μία σπάνια αγιογραφία που δείχνει τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο να γιατρεύει έναν ασθενή που είχε καρκίνο δημοσίευσε στη σελίδα της στο Facebook η Νεολαία της Μητρόπολης Αμμοχώστου μαζί με την ιστορία από την οποία εμπνεύστηκε η δημιουργία της.

Συγκεκριμένα αναφέρει:

Στην Λίμνη της Εύβοιας ζούσε και εργαζόταν ένας γιατρός που ονομαζόταν Μαντζώρος.

Ήταν καλός άνθρωπος αλλά δεν πίστευε στον Χριστό. Μια μέρα αρρώστησε και μεταφέρθηκε με φρικτούς πόνους στην Αθήνα στην κλινική Παντοκράτωρ. Εκεί υποβλήθηκε σε εξετάσεις οι οποίες έδειξαν ότι είχε καρκίνο στο παχύ έντερο σε προχωρημένο στάδιο. Οι συνάδελφοί του είπαν τώρα μόνο ένα θαύμα σε σώζει. Τα λόγια αυτά τον οδήγησαν σε μετάνοια και προσευχήθηκε στον Χριστό να τον κάνει καλά. Την ώρα που προσευχόταν μπήκε στο δωμάτιο ένας όμορφος νεαρός και τον ρώτησε τι έχει; Ο γιατρός απάντησε έχω καρκίνο και είμαι πολύ άρρωστος.

Οι γιατροί δεν μου δίνουν ελπίδες. Τότε ο Άγιος του είπε ότι δεν έχεις τίποτα. Ο γιατρός νευρίασε και είπε: Δεν ντρέπεσαι να κοροϊδεύεις έναν άρρωστο. Τότε ο Άγιος αποκάλυψε την ταυτότητα του και είπε είμαι ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος και σε θεράπευσα. Δεν έχεις τίποτα, πήγαινε στο σπίτι σου. Ο γιατρός ακύρωσε το χειρουργείο της επόμενης μέρας. Στις εξετάσεις που έκανε ήταν καθαρές και δεν είχε καρκίνο. Οι συνάδελφοί του και όλοι οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου απορούσαν πώς έγινε καλά και αυτός απαντούσε με έκανε καλά ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος και συνεχώς δόξαζε τον Θεό και τον Άγιο!!!

Σα να ζούσε τον Παράδεισο

 Η οσία Σοφία αγαπούσε και τα ζώα. Είχε μια αρκούδα, που ζούσε στο δάσος και την έλεγε «ρούσα». Ερχόταν κι έπαιρνε τροφή από τα χέρια της, της έγλειφε τα χέρια και τα πόδια από ευγνωμοσύνη κι επέστρεφε στο δάσος.

 Έβαζε ψίχουλα στα περβάζια των παραθύρων για τα πουλάκια, κι αυτά, όταν η αγία προσευχόταν, φτερούγιζαν γύρω της και κελαηδούσαν. Σαν να ζούσε στον Παράδεισο, πριν από την πτώση.

 ➕ Οσία Σοφία Κλεισούρας

Η εγχείρηση Της Παναγίας

Κάποτε η Σοφία ασθένησε βαριά. Διπλώθηκε στην μέση από τον πόνο. 

 Στην αρχή δημιουργήθηκε ένα πρήξιμο, πού σιγά σιγά αυξανόταν. 

 Στην συνέχεια άνοιξε και έβγαινε δυσώδες υγρό, για αρκετές ημέρες. 

Μερικοί μιλούν για περιτονίτιδα.   

Άλλοι υποστηρίζουν ότι την έσχισε το σκληρό λάστιχο από την πρόχειρη φούστα πού φορούσε. 

 Όπως όμως φαίνεται από τις περιγραφές, όσων παρακολουθούσαν την υπόθεση, πρέπει να ήταν “περισκωληκοειδικό απόστημα”, σύμφωνα με την Ιατρική ορολογία.Και αυτή η μακαριά στούπωνε στην πληγή πανιά και φυτίλια από τις κανδήλες. 

Άρχισε να σαπίζει.

Η παπαδιά του παπα-Φώτη και ο ίδιος την παρακαλούσαν να φωνάξουν γιατρό. 

  Μύριζε, αλλά δεν δεχόταν καμία βοήθεια ούτε περιποίηση. 

   « Θα ‘ρθει η Παναγία να με πάρει τον πόνο. 

 Μου το υποσχέθηκε»,έλεγε, όπως θυμάται άλλο πρόσωπο, από διήγηση της ίδιας της Σοφίας. 

   Ο π. Παναγιώτης Π., εφημέριος σήμερα στην Καστοριά, μας διηγήθηκε όσα έμαθε από τον γαμπρό του Άγγελο Ρ. από το Αμύνταιο.

Ο ίδιος ο κ. Αγγελος θυμάται με μεγάλη ακρίβεια το γεγονός :

 « Το 1967, Σεπτέμβριο μήνα, είχαμε πάει κατασκήνωση με τους προσκόπους Αμυνταίου στην Παναγία. 

   Στήσαμε τις σκηνές έξω από το μοναστήρι, στο αλώνι, και συχνά κατεβαίναμε μέσα στην εκκλησία.

   Ήταν η ήμερα της εορτής, 8 Σεπτεμβρίου. 

   Έπιασε ένας καιρός, καταρρακτώδης βροχή, και αναγκαστήκαμε να μαζέψουμε τα πράγματα από την κατασκήνωση και να ρθούμε μέσα στην αυλή του μοναστηρίου. 

   Τακτοποιηθήκαμε και μαζευτήκαμε στην τραπεζαρία.   

   Εκεί ακούγαμε ένα παραπονιάρικο βογγητό να βγαίνει από το τρίτο τζάκι. 

   Πλησιάζουμε και βλέπουμε ένα μαύρο κουβάρι, από οπού ακουγόταν τα βογγητά. 

   Αναγνωρίσαμε πώς ήταν η Σοφία, πού πονούσε πολύ. 

   Ήταν και ένας λαϊκός, από το Βαρυκό, στο μοναστήρι. 

   Του αναφέραμε το γεγονός και εκείνος είπε :

- Έχει ζόρια η γριά.

Η Σοφία σαν να παραμιλούσε, ένα κουφό, πονεμένο παραμιλητό. 

   Ανάμεσα στις λέξεις πού δεν καταλάβαινες, έλεγε συνέχεια :

-Η Παναγία, η Παναγία …

Τελικά οι μεγαλύτεροι την σήκωσαν προσεκτικά και την ξάπλωσαν επάνω στο τραπέζι.  Ο Γιώργος, ένας από τους βαθμοφόρους, ήταν πρωτοετής στην Ιατρική, ο πατέρας του ήταν διοικητής τότε στα Τ.Ε.Α. Αμυνταίου.  

Αυτός την κοίταξε και την εξέτασε. 

Ήταν και ο Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος, ορθοπεδικός γιατρός σήμερα στην Φλώρινα, και ο φίλος μου ο Αναστάσιος Αθανασίου, πού συγχωρέθηκε πρόσφατα(ταγματάρχης).

Η δυσωδία ήταν μεγάλη και η πληγή ήθελε άμεση χειρουργική επέμβαση.

Όλη νύχτα η Σοφία βογγούσε. 

Την άλλη μέρα, δυό-τρεις πρόσκοποι ξυπνήσαμε πολύ πρωΐ. 

   Βγήκαμε στην αυλή και ο γέρος υπάλληλος μας καλημέρισε.    

   Έχουμε θαύμα σήμερα, πρόσθεσε. 

   Η Σοφία πήγε στην βρύση και έριχνε απάνω της νερό. 

   Την πλησιάσαμε και τα παιδιά της σήκωσαν το ρούχο. 

   Είδαμε όλοι, με τα μάτια μας, μια φρεσκοκλεισμένη ουλή, από το στήθος μέχρι κάτω,στην σκωληκοειδίτιδα.

Καθίσαμε και άλλες ημέρες στο μοναστήρι. 

   Την βλέπαμε να γυρίζει στην αυλή και να διηγείται το θαύμα.    

   Δεν φαινόταν να δυσκολεύεται, σαν εγχειρισμένη. 

   Ήταν θαύμα, βλέπεις !

   Σε άλλους έδειχνε και την πληγή, με ολοφάνερη χαρά !

Ύστερα, είχε μία παράξενη μυρωδιά η Σοφία. 

  Όχι σαν γυναίκα ή σαν γριά, αλλά όπως μυρίζει η εκκλησία.   

   Κάτι ανάμεσα από μελισσοκέρι, λάδι και θυμίαμα.

Πέρασαν τριάντα χρόνια και σαν να την βλέπω μπροστά μου. 

 Σαν να ήταν χθες.

Σε λεωφορείο με ευλαβείς από την Αθήνα, διηγείται η ίδια το απίστευτο γεγονός, όπως σώζεται σε μαγνητοταινία: 

« Ήρθε η Παναγία, με τον αρχάγγελο Γαβριήλ και τον Άγιο Γεώργιο, ήταν και άλλοι άγιοι !   

 Είπε ο αρχάγγελος, θα σε κόψουμε τώρα. 

 Εγώ είπα, είμαι αμαρτωλή, να εξομολογηθώ, να κοινωνήσω και να με κόψεις.

  Δεν θα πεθάνεις, είπε, εγχείρηση θα σε κάνουμε, είπε και με άνοιξε.»

Τα διηγούνταν αθώα και απλοϊκά, σαν να έγινε το πιο φυσικό πράγμα. 

   Και σήκωνε χωρίς καμία ντροπή την μπλούζα ή το φόρεμα της, για να δείξει την τομή πού έκλεισε μόνη της. 

   Περίμενε την επέμβαση της Παναγίας, όπως της το υποσχέθηκε η ίδια. 

   Και το θαύμα έγινε. 

Αμφιβολία στα λόγια της Σοφίας δεν χωρούσε καμία απολύτως.

Η κ. Κίτσα Κ., μία από τις πιο πιστές της μαθήτριες θυμάται και συμπληρώνει το γεγονός :

« Ο αρχάγγελος Γαβριήλ την έσκισε με το σπαθί, και βγήκε μεγάλη βρωμιά-έβγαλαν οι άγιοι τα σπλάχνα έξω και τα ακούμπησαν δίπλα, σε ένα κάθισμα, επάνω στην ποδιά της. Ο Αρχάγγελος καθάρισε πολύ προσεκτικά την πληγή, με τις υποδείξεις της Παναγίας.»

Η κ. Βασιλική Κ. προσθέτει ότι στην συνέχεια η Παναγία έβαλε στο στόμα της Σοφίας ένα άσπρο μικρό χαπάκι,  όπως το ανέφερε η ίδια και σε πολλούς άλλους. 

 Το πρωΐ είχε θεραπευτεί τελείως !

Σε άλλη μαθήτρια της ή Σοφία είπε πώς ήταν μαζί και η Αγία Κυριακή με την Αγία Παρασκευή, και πώς το σπαθί του Αρχαγγέλου ήταν ξύλινο.

Η Σοφία ήταν τότε 84 ετών.

Ήρθαν τρεις χειρούργοι από την Αθήνα και γιατροί από την Κοζάνη και έλεγξαν την πληγή, οπού φαινόταν καθαρά η τομή πού είχε κλείσει, ακριβώς σαν χειρουργική επέμβαση !

✝️Οσία Σοφία ή έν Κλεισούρα ασκήσασα

Το εκκλησάκι του αγίου Ελισσαίου

 Το εκκλησάκι του αγίου Ελισσαίου στην οδό Άρεως 12 στο Μοναστηράκι στην αυλή του αρχοντικού Λογοθέτη, πριν την κατεδάφιση του ( 1943-44) και μετά την αποκατάσταση του το 2005. Εκτός από τις αγρυπνίες που τελούσε εδώ ο άγιος Νικόλαος Πλανάς με ψάλτες τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στην αυλή του συσκευάστηκαν τα μάρμαρα του Παρθενώνα που απέσπασε-έκλεψε- ο Λόρδος Έλγιν από την Ακρόπολη. Επίσης ο ναός του Αγίου Ελισσαίου τα χρόνια από το 1885 έως το 1943 έγινε «στέκι» λογοτεχνών και λογίων της εποχής. . Στο μικρό αυτό ναό εκκλησιάζονταν οι λόγιοι, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Παύλος Νιρβάνας, Γιάννης Βλαχογιάννης και άλλοι πολλοί θαυμαστές του Παπαδιαμάντη. 

Ο Παπαδιαμάντης πέθανε το 1911, αλλά οι αγρυπνίες συνεχίστηκαν από τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, ο οποίος το 1925, τέσσερα χρόνια πριν πεθάνει, πρόλαβε και εξέδωσε την Ακολουθία του Αγίου Ελισσαίου. Ο ναΐσκος κατεδαφίστηκε από τον ιδιοκτήτη του το 1943 αλλά ύστερα από αντιδράσεις δεν επιτράπηκε η οικοδόμηση του οικοπέδου και ο ναός αναστηλώθηκε. 

Την αναστήλωση επιχορήγησε οικονομικά το υπουργείο Πολιτισμού το 2003 και το εγχείρημα αποπερατώθηκε το 2005, οπότε και ετέθη και πάλι σε λειτουργία ο ναός. Ενώ τα τελευταία χρόνια, με πρόταση του παπα Θωμά Συνοδικού, που υπεβλήθη στο υπουργείο Πολιτισμού, επετράπη η διεξαγωγή αγρυπνιών η θείας Λειτουργίας μια φορά τον μήνα. Με την απλότητα, το μικρό του μέγεθος που αναδύει αισθητική αρχοντιά και την βαρύτιμη ιστορική του παρουσία, ο Άγιος Ελισσαίος αποτελεί ένα σπουδαίο ορθόδοξο μνημείο των Αθηνών.

Ο Άγιος σώζει τα Μύρα από μια μεγάλη πείνα.

Κάποτε ήρθε πολύ μεγάλη πείνα στην περιοχή της Λυκίας. Τα δε Μύρα, η επαρχία του Αγίου Νικολάου κινδύνεψε να καταστραφεί. Αλλά ο Άγιος λυπήθηκε το ποίμνιό Του: 

Κάποιος πλοίαρχος φόρτωσε το πλοίο του με σιτάρι με προορισμό τη Γαλλία. Τη νύχτα στον ύπνο του βλέπει τον Άγιο Νικόλαο να του λέει: «Το σιτάρι να το πάρεις στα Μύρα της Λυκίας και όχι στη Γαλλία, γιατί εκεί είναι μεγάλη πείνα και θα το πωλήσεις πολύ ακριβά και γρήγορα. Πάρε και τρία φλουριά και όταν φθάσεις στα Μύρα θα πάρεις και τα υπόλοιπα χρήματα. Το πρωί, αφού ξύπνησε ο πλοίαρχος βρήκε στα χέρια του τα νομίσματα, διηγήθηκε στους ναύτες του τα όσα του συνέβησαν τη νύχτα και τους έδειξε τα νομίσματα. Όλοι συμφώνησαν ότι έπρεπε να οδηγήσουν το πλοίο στα Μύρα γιατί ήτανε θέλημα Θεού. Πράγματι, αφού έφθασαν στα Μύρα πούλησαν αμέσως όλο το σιτάρι σε πολύ καλή τιμή, οι δε κάτοικοι των Μύρων δόξασαν τον Θεό, ο οποίος τους φρόντισε να μην πεθάνο

υν.

Το θαύμα του Αγίου Νικολάου

 «Ήταν στη Μόσχα, πριν από 5-6 χρόνια (δηλαδή στις αρχές του 20ού αιώνα). Σε μια φτωχή οικογένεια, η μητέρα βγήκε για να κάνει τις δουλειές του σπιτιού, αφήνοντας τον μικρό τρίχρονο παιδί της μόνο στο δωμάτιο. Όταν η μητέρα έκλεισε την πόρτα πίσω της, ο γάντζος της πόρτας έπεσε στη γροθιά και η πόρτα κλειδώθηκε από μέσα. Το μικρο τριγύρισε στο δωμάτιο, έφτασε στη βρύση και την άνοιξε. Το νερό άρχισε να τρέχει. Δεν κατάφερε να το κλείσει. Φοβήθηκε και άρχισε να ουρλιάζει. Η μητέρα του ήρθε, αλλά η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Ενώ πήγε να φωνάξει τον κλειδαρά, να ανοίξει την πόρτα… το παιδί ησύχασε. Ανήσυχη, η μητέρα έτρεξε μες στο δωμάτιο – το παιδί της δεν το βλεπε πουθενά. Έτρεξε στην κούνια και το μωρό ήταν ήρεμα ξαπλωμένο κι όλο βρεγμένο. Η κούνια ήταν φτιαγμένη με ψηλές πλευρές, ώστε το παιδί να μην μπορεί να μπει μόνο του μέσα……

– Πώς μπήκες εδώ; – αναφώνησε έκπληκτη η μητέρα.

«Ο παππούς με έβαλε μέσα», απάντησε το παιδί χαμογελώντας.

-Ποιος παππούς;

-Αυτός εκεί! – και το μικρό έδειξε με το χέρι του την εικόνα του Αγίου Νικολάου.

Εδώ η πιστή μητέρα έπεσε με δάκρυα τρυφερότητας μπροστά στην εικόνα του Θαυματουργού-Ελεήμονος: κατάλαβε ότι ο ίδιος ο Άγιος είχε εμφανιστεί στο αθώο μωρό της και πατρικά το χάιδεψε, βάζοντάς το στην κούνια του. Και η ευγνώμων καρδιά του παιδιού, του έμαθε να ευχαριστεί τον Άγιο, χωρίς καμία προτροπή, όπως μπορούσε: έκτοτε, το παιδί άρχισε να βάζει τα περισσότερα από τα δώρα που του έφερναν στην εικόνα του Ιεραρχου του Χριστού. «Αυτό είναι για τον παππούλη», έλεγε συνήθως το παιδί, βάζοντας την παιδική του προσφορά στην εικόνα, και μόνο τότε του επέτρεπαν να πάρει τα δώρα από την εικόνα όταν του έλεγαν ότι ο «παππούς» έδωσε εντολή να τα δώσουν στα φτωχά παιδιά. ”

Να, ένα συγκινητικό παράδειγμα όχι μόνο της βοήθειας του Αγίου, που εκείνη τη στιγμή δεν του ζητήθηκε, αλλά και μιας εκπληκτικής ευαισθησίας και ευγνωμοσύνης που φούντωσε ξαφνικά σε τόσο μικρή ηλικία.

Από το βιβλίο «Πώς ζει η Ρωσική Ορθόδοξη Ψυχή μας» του Επισκοπου Βόλογκντα και Τοτέμσκι Νίκωνος, που δημοσιεύτηκε το 1909.ο θαύμα του Αγίου Νικολάου

Το μεγαλύτερο θαύμα

 

Σκέφτηκες μήπως πως όταν παρακαλάς να γίνει το θαύμα, αν δεν γίνει ίσως είναι κι αυτό ένα θαύμα; Μήπως τελικά ο Θεός κάνει το θαύμα Του κάποιες φορές όταν μας απαντήσει όχι ή όταν σιωπά; Θαύμα δεν είναι να γίνει αυτό που θέλουμε εμείς ή να γίνει όπως το βλέπουμε εμείς. Θαύμα είναι να γίνει το θέλημα του Θεού στη ζωή μας. Φυσικά η οπτική του Θεού διαφέρει από την οπτική του ανθρώπου. Τελικά η εμπιστοσύνη μας στον Θεό εκεί φαίνεται, όταν μας πει όχι κι εμείς αντί να τον αμφισβητήσουμε ή να βλασφημήσουμε, πούμε: “Να είναι ευλογημένο”.

Θαύμα είναι να Τον συναντήσω , να Τον δω, να Τον βιώσω ως Παναγάπη στη ζωή μου. Πάντα η

πορεία της συνάντησης είναι σταυρική. Γιατί ; Διότι εκεί φαίνεται πόσο Τον αγαπάμε, όταν

μπορούμε να κουβαλήσουμε έστω κάτι ελάχιστο από αυτό που κουβάλησε Εκείνος.

Στην Εκκλησία ένα είναι το μεγαλύτερο θαύμα που αγκαλιάζει τα πάντα. Η μετάνοια.

Αυτό είναι το βασιλικό ένδυμα για να μπούμε στη Βασιλεία των Ουρανών...

Μετάνοια...Η κίνηση αποκατάστασης όταν συνειδητοποιώ ότι πρόδωσα την αγάπη Του.

π.Σπυρίδων Σκουτής

Το θαύμα στην κοίμηση του Αγίου Νεκταρίου

 

Όταν έφτασε η νεκροφόρα με το σώμα του Αγίου Νεκταρίου στον Πειραιά .

Από το Αρεταίειο Νοσοκομείο στο οποίο τέλειωσε την επίγειο ζωή του,κυριολεκτικά «ξεφόρτωσε» το φέρετρο στα σκαλιά του Ναού της Αγίας Τριάδας !!!

Βιαζόταν ο οδηγός ...είχε άλλες σημαντικότερες μεγαλοπρεπείς τελετές να διεκπεραιώσει.Δεν είχε καιρό να ασχοληθεί περαιτέρω με τον φτωχό και κυνηγημένο ηγούμενο της Αίγινας.

Μα ούτε οι ιερείς του ναού είχαν χρόνο να έλθουν να διαβάσουν ένα στοιχειώδες Ιερό Τρισάγιο...ούτε και αυτός ο νεωκόρος δεν άδειασε να ανοίξει έστω την εκκλησία, να φιλοξενηθεί για λίγο μέσα, ώσπου να έρθει το καραβάκι, να παραλάβει την σορό !!!

Ήταν μεσημέρι και άφησαν το φέρετρο έξω παρατημένο στην άκρη της εξώπορτας και όπως όμορφα διηγείται ο Σώτος Χονδρόπουλος:

«Καθώς το έφεραν σιμά στα σκαλοπάτια του Ναού για να πάρουν τουλάχιστον μια φωτογραφία στην πόλη και στο χώρο που τόσο είχε κηρύξει κι αγαπήσει, κι άνοιξαν το καπάκι, μούδιασαν, τάχασαν...

Παρατήρησαν κάτι το ασυνήθιστο, το καταπληκτικό. Από την ήρεμη και γαλήνια μορφή έσταζε κάτι σαν ιδρώτας που μοσκομύριζε... Θεέ και Κύριε !

Ο Κώστας ο Σακκόπουλος σαστισμένος έτρεξε κι αγόρασε από το περίπτερο ένα πακέτο μπαμπάκι και σκούπισε σιγά - σιγά και απαλά από το πρόσωπο τον μοσκομύριστο ιδρώτα. Μερικοί τότε έπεσαν επάνω του, του άρπαξαν τις τούφες το μπαμπάκι, το έφερναν ευλαβικά στο μέτωπό τους, άλλοι το έκρυβαν στις τσέπες τους, άλλοι το παράχωναν στο στήθος...

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος θεραπεύει τον καρκινοπαθή γιατρό.

 

Μία σπάνια αγιογραφία που δείχνει τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο να γιατρεύει έναν ασθενή που είχε καρκίνο δημοσίευσε στη σελίδα της στο Facebook η Νεολαία της Μητρόπολης Αμμοχώστου μαζί με την ιστορία από την οποία εμπνεύστηκε η δημιουργία της.

Συγκεκριμένα αναφέρει:

Στην Λίμνη της Εύβοιας ζούσε και εργαζόταν ένας γιατρός που ονομαζόταν Μαντζώρος.

Ήταν καλός άνθρωπος αλλά δεν πίστευε στον Χριστό. Μια μέρα αρρώστησε και μεταφέρθηκε με φρικτούς πόνους στην Αθήνα στην κλινική Παντοκράτωρ. Εκεί υποβλήθηκε σε εξετάσεις οι οποίες έδειξαν ότι είχε καρκίνο στο παχύ έντερο σε προχωρημένο στάδιο. Οι συνάδελφοί του είπαν τώρα μόνο ένα θαύμα σε σώζει. Τα λόγια αυτά τον οδήγησαν σε μετάνοια και προσευχήθηκε στον Χριστό να τον κάνει καλά. Την ώρα που προσευχόταν μπήκε στο δωμάτιο ένας όμορφος νεαρός και τον ρώτησε τι έχει; Ο γιατρός απάντησε έχω καρκίνο και είμαι πολύ άρρωστος.

Οι γιατροί δεν μου δίνουν ελπίδες. Τότε ο Άγιος του είπε ότι δεν έχεις τίποτα. Ο γιατρός νευρίασε και είπε: Δεν ντρέπεσαι να κοροϊδεύεις έναν άρρωστο. Τότε ο Άγιος αποκάλυψε την ταυτότητα του και είπε είμαι ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος και σε θεράπευσα. Δεν έχεις τίποτα, πήγαινε στο σπίτι σου. Ο γιατρός ακύρωσε το χειρουργείο της επόμενης μέρας. Στις εξετάσεις που έκανε ήταν καθαρές και δεν είχε καρκίνο. Οι συνάδελφοί του και όλοι οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου απορούσαν πώς έγινε καλά και αυτός απαντούσε με έκανε καλά ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος και συνεχώς δόξαζε τον Θεό και τον Άγιο!!!

Η εγχείρηση της Παναγίας

Κάποτε η Σοφία ασθένησε βαριά. Διπλώθηκε στην μέση από τον πόνο. 

   Στην αρχή δημιουργήθηκε ένα πρήξιμο, πού σιγά σιγά αυξανόταν. 

   Στην συνέχεια άνοιξε και έβγαινε δυσώδες υγρό, για αρκετές ημέρες. 

  Μερικοί μιλούν για περιτονίτιδα.   

  Άλλοι υποστηρίζουν ότι την έσχισε το σκληρό λάστιχο από την πρόχειρη φούστα πού φορούσε. 

   Όπως όμως φαίνεται από τις περιγραφές, όσων παρακολουθούσαν την υπόθεση, πρέπει να ήταν “περισκωληκοειδικό απόστημα”, σύμφωνα με την Ιατρική ορολογία.

Και αυτή η μακαριά στούπωνε στην πληγή πανιά και φυτίλια από τις κανδήλες. 

   Άρχισε να σαπίζει.

Η παπαδιά του παπα-Φώτη και 

 ο ίδιος την παρακαλούσαν να φωνάξουν γιατρό. 

   Μύριζε, αλλά δεν δεχόταν καμία βοήθεια ούτε περιποίηση. 

   « Θα ‘ρθει η Παναγία να με πάρει τον πόνο. 

   Μου το υποσχέθηκε»,έλεγε, όπως θυμάται άλλο πρόσωπο, από διήγηση της ίδιας της Σοφίας. 

   Ο π. Παναγιώτης Π., εφημέριος σήμερα στην Καστοριά, μας διηγήθηκε όσα έμαθε από τον γαμπρό του Άγγελο Ρ. από το Αμύνταιο.

Ο ίδιος ο κ. Αγγελος θυμάται με μεγάλη ακρίβεια το γεγονός :

 « Το 1967, Σεπτέμβριο μήνα, είχαμε πάει κατασκήνωση με τους προσκόπους Αμυνταίου στην Παναγία. 

   Στήσαμε τις σκηνές έξω από το μοναστήρι, στο αλώνι, και συχνά κατεβαίναμε μέσα στην εκκλησία.

   Ήταν η ήμερα της εορτής, 

 8 Σεπτεμβρίου. 

   Έπιασε ένας καιρός, καταρρακτώδης βροχή, και αναγκαστήκαμε να μαζέψουμε 

 τα πράγματα από την κατασκήνωση και να ρθούμε μέσα στην αυλή του μοναστηρίου. 

   Τακτοποιηθήκαμε και μαζευτήκαμε στην τραπεζαρία.   

   Εκεί ακούγαμε ένα παραπονιάρικο βογγητό να βγαίνει από το τρίτο τζάκι. 

   Πλησιάζουμε και βλέπουμε ένα μαύρο κουβάρι, από οπού ακουγόταν τα βογγητά. 

   Αναγνωρίσαμε πώς ήταν η Σοφία, πού πονούσε πολύ. 

   Ήταν και ένας λαϊκός, από το Βαρυκό, στο μοναστήρι. 

   Του αναφέραμε το γεγονός και εκείνος είπε :

- Έχει ζόρια η γριά.

Η Σοφία σαν να παραμιλούσε, ένα κουφό, πονεμένο παραμιλητό. 

   Ανάμεσα στις λέξεις πού δεν καταλάβαινες, έλεγε συνέχεια :

-Η Παναγία, η Παναγία …

Τελικά οι μεγαλύτεροι την σήκωσαν προσεκτικά και την ξάπλωσαν επάνω στο τραπέζι. 

   Ο Γιώργος, ένας από τους βαθμοφόρους, ήταν πρωτοετής στην Ιατρική, ο πατέρας του ήταν διοικητής τότε στα Τ.Ε.Α. Αμυνταίου. 

   Αυτός την κοίταξε και την εξέτασε. 

   Ήταν και ο Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος, ορθοπεδικός γιατρός σήμερα στην Φλώρινα, και ο φίλος μου ο Αναστάσιος Αθανασίου, πού συγχωρέθηκε πρόσφατα(ταγματάρχης).

Η δυσωδία ήταν μεγάλη και η πληγή ήθελε άμεση χειρουργική επέμβαση.

Όλη νύχτα η Σοφία βογγούσε. 

Την άλλη μέρα, δυό-τρεις πρόσκοποι ξυπνήσαμε πολύ πρωΐ. 

   Βγήκαμε στην αυλή και ο γέρος υπάλληλος μας καλημέρισε.    

   Έχουμε θαύμα σήμερα, πρόσθεσε. 

   Η Σοφία πήγε στην βρύση και έριχνε απάνω της νερό. 

   Την πλησιάσαμε και τα παιδιά της σήκωσαν το ρούχο. 

   Είδαμε όλοι, με τα μάτια μας, μια φρεσκοκλεισμένη ουλή, από το στήθος μέχρι κάτω, 

 στην σκωληκοειδίτιδα.

Καθίσαμε και άλλες ημέρες στο μοναστήρι. 

   Την βλέπαμε να γυρίζει στην αυλή και να διηγείται το θαύμα.    

   Δεν φαινόταν να δυσκολεύεται, σαν εγχειρισμένη. 

   Ήταν θαύμα, βλέπεις !

   Σε άλλους έδειχνε και την πληγή, με ολοφάνερη χαρά !

Ύστερα, είχε μία παράξενη μυρωδιά η Σοφία. 

  Όχι σαν γυναίκα ή σαν γριά, αλλά όπως μυρίζει η εκκλησία.   

   Κάτι ανάμεσα από μελισσοκέρι, λάδι και θυμίαμα.

Πέρασαν τριάντα χρόνια και σαν να την βλέπω μπροστά μου. 

 Σαν να ήταν χθες.

Σε λεωφορείο με ευλαβείς από την Αθήνα, διηγείται η ίδια το απίστευτο γεγονός, όπως σώζεται σε μαγνητοταινία: 

« Ήρθε η Παναγία, με τον αρχάγγελο Γαβριήλ και τον Άγιο Γεώργιο, ήταν και άλλοι άγιοι !   

   Είπε ο αρχάγγελος, θα σε κόψουμε τώρα. 

   Εγώ είπα, είμαι αμαρτωλή, 

   να εξομολογηθώ, 

   να κοινωνήσω και να με κόψεις.

   Δεν θα πεθάνεις, είπε,  

   εγχείρηση θα σε κάνουμε, 

   είπε και με άνοιξε.»

Τα διηγούνταν αθώα και απλοϊκά, σαν να έγινε το πιο φυσικό πράγμα. 

   Και σήκωνε χωρίς καμία ντροπή την μπλούζα ή το φόρεμα της, 

  για να δείξει την τομή πού έκλεισε μόνη της. 

   Περίμενε την επέμβαση της Παναγίας, όπως της το υποσχέθηκε η ίδια. 

   Και το θαύμα έγινε. 

Αμφιβολία στα λόγια της Σοφίας δεν χωρούσε καμία απολύτως.

Η κ. Κίτσα Κ., μία από τις πιο πιστές της μαθήτριες θυμάται και συμπληρώνει το γεγονός :

« Ο αρχάγγελος Γαβριήλ την έσκισε με το σπαθί, και βγήκε μεγάλη βρωμιά-έβγαλαν οι άγιοι τα σπλάχνα έξω και τα ακούμπησαν δίπλα, σε ένα κάθισμα, επάνω στην ποδιά της. Ο Αρχάγγελος καθάρισε πολύ προσεκτικά την πληγή, με τις υποδείξεις της Παναγίας.»

Η κ. Βασιλική Κ. προσθέτει ότι στην συνέχεια η Παναγία έβαλε στο στόμα της Σοφίας ένα άσπρο μικρό χαπάκι, 

 όπως το ανέφερε η ίδια και σε πολλούς άλλους. 

 Το πρωΐ είχε θεραπευτεί τελείως !

Σε άλλη μαθήτρια της ή Σοφία είπε πώς ήταν μαζί και η Αγία Κυριακή με την Αγία Παρασκευή, και πώς το σπαθί του Αρχαγγέλου ήταν ξύλινο.

Η Σοφία ήταν τότε 84 ετών.

Ήρθαν τρεις χειρούργοι από την Αθήνα και γιατροί από την Κοζάνη και έλεγξαν την πληγή, οπού φαινόταν καθαρά η τομή πού είχε κλείσει, 

 ακριβώς 

 σαν χειρουργική επέμβαση !

✝️Οσία Σοφία 

ή έν Κλεισούρα ασκήσασα

Άγιοι Ραφαήλ Νικολάου και Ειρήνης

 

Εορτάζουν 2 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα.

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα.

Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ.

Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.

Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης

 Ο παπα-Φώτης Λαυριώτης από την Μυτιλήνη κι ο Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης.

Κάποια απογεύματα πηγαίναμε στο Ησυχαστήριο του, στα Πάμφιλα, πριν τη δύση του ηλίου και μετά τον παίρναμε με το αυτοκίνητο για την πόλη, και κατά τη διαδρομή έκανε εσπερινό έψελνε και μας έλεγε τα τροπάρια !

Μια μέρα κατάλαβα πως βλέπει Αγίους και σκέφτηκα να κάνω ένα πείραμα! λέω θα επικαλεστώ έναν Άγιο, από μέσα μου, σιωπηλά, και θα δω την αντίδραση του.!

Άρχισα να λέω ΑΓΙΕ ΑΝΑΣΤΑΣΙΕ ΠΕΡΣΗ, ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ. 3 φορές το είπα νοερώς και γυρνάει στο τζάμι του αυτοκίνητου και λέει ο π. Φώτιος:

ΕΣΥ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ;;; δεν ήταν κανείς όμως, ούτε άνθρωπος περαστικός, εφόσον ήμασταν εν κινήσει ούτε έβλεπα τίποτα. Μετά γυρνάει και μου λέει … Εσύ τον επικαλέστηκες ;;;!!!?!

ΛΕΩ ΝΑΙ !!!!!!!!!!!!!

ΚΑΙ ΓΕΛΟΥΣΕ ΜΕ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΜΟΥ.! μετά μου λέει, ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ…ΑΚΟΥΣΕΣ ;;;; ! ναναι ευλογημένο, του λέω γέροντα.!

Η μνήμη του Αγίου Αναστασίου του Πέρσου, τιμάται στις 22 Ιανουαρίου.

Το θαύμα του Αγίου Ιακώβου.

 Ἡ παροῦσα εἰκόνα, ἁγιογραφήθηκε ἀπὸ τὸν ἔγκριτο ἁγιογράφο Κωνσταντίνο Λυτρίδη και ἀπεικονίζει κατ᾽ ἐξαίρετο τρόπο ἕνα σχετικὰ σύγχρονο μεγάλο θαῦμα τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, τοῦ «μὲ συγχωρεῖτε», ποὺ συνέβηκε τὸ ἔτος 2002.

Ακολουθεί το θαύμα που βίωσε ὁ εὐλαβὴς χριστιανὸς Δημήτριος Δραγατσίκας ἀπὸ τὴν Κοζάνη: 

«Ὁ Δημήτρης Δραγατσίκας πηγαινοέρχεται Ἀμερικὴ-Ἑλλάδα τουλάχιστον 4 φορὲς τὸν χρόνο. Τὸ 2002, μὲ μία πτήση τῆς Ὀλυμπιακῆς, πηγαίνοντας ἀπὸ Ἑλλάδα γιὰ Ἀμερικὴ καὶ περνῶντας ἀπὸ τὴ Γαλλία, ἐκεῖ πάνω ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικό, ἔπεσε τὸ ἀεροπλάνο σὲ καταιγίδα. Κεραυνὸς τὸ ἔπληξε. Καὶ τὸ παρμπρὶζ τοῦ πιλοτηρίου ράγισε. 

Ἀμέσως ἄρχισε νὰ δημιουργεῖται ἀποσυμπίεση καὶ τὸ ἀεροπλάνο, ἐνῷ βρισκόταν στὰ 35000 πόδια καὶ ἔτρεχε μὲ 950 χιλιόμετρα ταχύτητα, ἄρχισε νὰ χάνει ὕψος καὶ νὰ φτάνει στὰ 15000 πόδια, ἐνῷ ἡ ταχύτητα μειωνόταν στὸ μισό. Οἱ πινακίδες λένε «προσδεθεῖτε». 

Ἄρχισαν νὰ ἀναβοσβήνουν. Ταραχὴ ἐπικράτησε. Προσπαθοῦσαν οἱ ἁρμόδιοι τοῦ ἀεροπλάνου νὰ βάλουν κάτι χαρτόνια στὴ ρωγμή, ἀλλὰ τὸ ἀεροπλάνο συνέχισε νὰ χάνει τὸ ὕψος του.

Ὁ Δημήτρης εἶχε στὴν τσέπη του μιὰ εἰκονίτσα τοῦ πατρὸς Ἰακώβου καὶ μία τοῦ ὁσἰου Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ. Τὶς πῆρε στὰ χέρια του. Τὶς ἔσφιξε. Τοὺς παρακάλεσε. 

Κι ὅπως καθόταν στὴν ἀριστερὴ θέση τοῦ ἀεροπλάνου, δίπλα στὸ φινιστρίνι, κοιτάζοντας πρὸς τὰ ἔξω, εἶδε, λέει, ὁλοζώντανο τὸν γέροντα Ἰάκωβο, μὲ τὰ ράσα του νὰ φουσκώνουν σὰν ὀμπρέλα καὶ τὸ δεξί του χέρι νὰ εἶναι τεντωμένο μὲ ἁπλωμένη τὴν παλάμη του, τὸν εἶδε νὰ πηγαίνει κάτω ἀπὸ τὸ ἀεροπλάνο καὶ νὰ σταματάει τὴν πτώση του. 

Καὶ στὴ συνέχεια, τὸν εἶδε κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο νὰ φεύγει καὶ νὰ χάνεται μέσα στὰ σύννεφα.

Τὸ ἀεροπλάνο ἐπέστρεψε. Καὶ ὅταν προσγειώθηκε, τοὺς εἶπαν οἱ ἁρμόδιοι: “Ἅγιο εἴχατε ποὺ δὲν χαθήκατε διακόσιοι πενῆντα ἐπιβάτες”. 

Ὁ Δημήτρης λέει: “Ἐγὼ ξέρω ποιόν Ἅγιο εἴχαμε, γιατὶ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς καὶ τὸν εἶδα”»!

Ὄντως «θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ»!