Γιατί ευλογούνται τα σταφύλια στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ;

 

Από Αρχιμ. Αθανάσιος Μισσός

Η ευλογία των σταφυλιών κατά τη Μεταμόρφωση κατανοείται μέσα από τις θεολογικές, ανθρωπολογικές και κοσμολογικές διαστάσεις της εορτής αυτής.

῾Ο Κύριος «ημέρας εξ» η «ωσεί ημέρας οκτώ», μετά την πρόρρηση του Πάθους Του,«εις όρος υψηλόν… μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών (Πέτρου, ᾿Ιακώβου και ᾿Ιωάννου), και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος,τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως».

Αυτός είναι ο Δημιουργός του κόσμου,αλλά και ο κυρίαρχος των εσχάτων. Αυτός είναι η άμπελος «εν ουρανοίς μεν έχουσα την ρίζαν, επί γης δε τα κλήματα·άμπελος κλαδευομένη το σώμα, αλλ᾿ ου την ρίζαν· άμπελος μετά τρίτην ημέραν του κλαδευθήναι βλαστάνουσα τον βότρυν της αναστάσεως».

Είναι φυσικό, λοιπόν, με τη Μεταμόρφωση του Κυρίου να φωτίζεται και να δοξάζεται ολόκληρος ο κόσμος.

῾Η κτίση φαιδρύνεται και αποκτά τη λαμπρότητα που είχε κατά το χρόνοτής δημιουργίας.Γι᾿ αυτόν ακριβώς το λόγο και η κτίση, ανταποκρινόμενη δοξολογικά σ᾿ αυτή τη δωρεά και την ελπίδα, αναφέρεται πρός τό Δημιουργό της και τον ευχαριστεί, αλλά και η ᾿Εκκλησία στην πιο κατάλληλη εορτή, της Δημιουργίας και των ᾿Εσχάτων της ανανέωσης και της ελπίδας, συνηθίζει να ευλογεί τον κόσμο και τις απαρχές του, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι η ανανέωση αρχίζει από το Θεό, περνά μέσα από τη φύση και καταλήγει στη σωτηρία του ανθρώπου.

῾Η ευλογία των σταφυλιών, των αντιπροσωπευτικών αυτών απαρχών του κόσμου, είναι μία λειτουργική πράξη που τονίζει ιδιαίτερα τη δοξολογική και ευχαριστιακή προσφορά της ύλης και των καρπών της γης στο Δημιουργό Θεό και κτίστη των απάντων.

Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν ο καρπός αυτός της αμπέλου μας ;δίδει το κρασί, που ο Χριστός ευλόγησε στην Κανά, για να τονίσει την εν Χριστώ μεταμόρφωση του κόσμου,αλλά και μας το παρέδωσε στο Μυστικό Δείπνο, ως το στοιχείο εκείνο, που μαζί με το ψωμί, την ώρα της θείας Λειτουργίας αφθαρτοποιούνται χαρισματικά, μεταποιούμενα σε Κυριακό «σώμα και αίμα», θεία Ευχαριστία.

Εκτός τούτων, η ευλογία των σταφυλιών τονίζει και την ανάγκη συνεχούς πνευματικής καρποφορίας και μεταμορφωτικής πορείας του ανθρώπου, καθόσον «οι τω ύψει των αρετών διαπρέψαντες, και της ενθέου δόξης αξιωθήσονται»

*Περιοδ. «᾿Εφημέριος», Σεπτέμβριος 2000, σελ. 11-14.

Ο ύμνος «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε» και ο Άγιος Παΐσιος

Mία φορά ήρθε, στον Άγιο Παΐσιο, μία ομάδα από ιερείς και ένας θεολόγος καθηγητής.

Aφού μίλησαν, τους λέει, πηγαίνετε εσείς και θα μείνω με τον καθηγητή (ο οποίος ήταν και ψάλτης).

Του λέει ο γέροντας:

–Πολύ λυπούμαι που έχεις απιστία στην Παναγία μας, διότι όταν ψάλεις το «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε» δεν πιστεύεις μέσα σου ότι οι απόστολοι πήγανε, εν πνεύματι, στην κηδεία της Παναγίας.

Αυτός έμεινε! Λέει:

-Ναι πράγματι, δεν πιστεύω, αμφιβάλλω.

Ο γέροντας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του και του λέει:

-Αυτή την ώρα θα ταξιδέψουμε μαζί και θα πάμε σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις που σπούδασες.

Πήγαν μαζί στην Αγγλία, στο Μόναχο, στο Βουκουρέστι και σε άλλες ακόμη δύο πόλεις, και σε λίγα λεπτά ήρθαν πίσω.

Και συνεχίζει ο γέροντας:

–Όπως εμείς πήγαμε μαζί, σε μια στιγμή, σε αυτές τις πόλεις που γνωρίζεις και ξέρεις, έτσι πήγαν και οι απόστολοι στην κηδεία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

(Απόσπασμα από την ομιλία του γέροντα Ιωσήφ για τον Άγιο Παΐσιο)

www.erimitic.gr

Δείξε μου αν...

 

Μὴ μοῦ πῆς ὅτι· τόσες μέρες νήστεψα, τὸ καὶ τὸ δὲν ἔφαγα, κρασὶ δὲν ἤπια, στὰ λουτρὰ δὲν πῆγα.

Ἀλλὰ δεῖξε μου ἄν, ἐνῷ ἤσουν ὀξύθυμος, ἔγινες πράος, κι ἂν ἔγινες φιλάνθρωπος ἐνῷ ἤσουν πετρόκαρδος!

Ἂν μεθᾶς μὲ τὴν ὀργή, τί βασανίζεις τὸ στομάχι σου;

Ἂν φωλιάζη μέσα σου ὁ φθόνος κι ἡ πλεονεξία, τί ὠφέλεια ἔχεις ποὺ πίνεις μονάχα νερό;

Δὲν σ’ ἐρωτῶ λοιπὸν τί λογῆς τραπέζι στρώνεις, ἀλλ’ ἂν ἄλλαξες ψυχή!...

Ἂν ἡ ψυχὴ γλιστρᾶ στὸ κακό, τί παιδεύεις τὸ σῶμα;»

✝️ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

"Την έχεις, παιδί μου!"

 

Να βάλετε μια εικόνα της Παναγίας σε ένα πέρασμα μέσα στο σπίτι, εκεί που περνάτε συχνά. Και κάθε φορά που περνάτε από μπροστά Της, να Της λέτε με απλότητα: "Την ευχή σου, Παναγία μου". Και να ακούτε μέσα στην καρδιά σας την απάντησή Της: "Την έχεις, παιδί μου!".....

✝️ Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου.

Μην ανησυχείς

 Τρώγεσαι και αγωνιάς για πρωτεία, για δόξα, για καταξίωση, για φήμη, χρήματα και ματαιοδοξία και χαλάς την υγεία σου, ψυχική και σωματική.

Άν ήξερες πόσο γρήγορα θα σε ξεχάσουν οι άνθρωποι μετά τον θάνατό σου, δεν θα επιδιώξεις στη ζωή σου να ευχαριστήσεις κανέναν παρά μόνο τον Θεό!

✝️ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ιερό Δεκαπενταλείτουργο

 🇬🇷 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΚΑΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ                ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ.                          ΤΗΛ 211 40 41 548

ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΊΕΣ

Άγιο Δεκαπενταλείτουργο! 

Καθημερινά (εκτός Σαββάτου) από Κυριακή 2ας Αυγούστου έως και Πέμπτη 13ης Αυγούστου το απόγευμα στις 6:30 μ.μ. θα τελείται Ιερά Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο και εν συνεχεία Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

♦️ Το Σάββατο 1ης Αυγούστου το πρωί στις 7:00 θα τελεστεί Όρθρος και Θεία Λειτουργία. 

♦️ Τετάρτη 5 Αυγούστου το απόγευμα στις 6:30 θα τελεστεί Εσπερινός, Όρθρος και Θεία Λειτουργία εν όψει της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, ως εκ τούτου το πρωί της 6ης Αυγούστου δεν θα τελεστεί Θεία Λειτουργία. 

Το απόγευμα της 6ης Αυγούστου στις 6:30 θα τελεστεί κανονικά Ιερά Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο και εν συνεχεία Όρθρος και Θεία Λειτουργία. 

Μνήμη θανάτου

 

Όταν θυ­μά­μαι τον θά­να­το, πατώ την αλα­ζο­νεία μου, κα­τα­νοώ ότι δεν εί­μαι τί­πο­τε, συ­ναι­σθά­νο­μαι ότι ο πλού­τος, η τιμή και η φθαρ­τή φαν­τα­σία εί­ναι μά­ταια και ανω­φε­λή και μόνο η τα­πεινή επί­γνω­ση του εαυτού μου και η αγά­πη του πλη­σί­ον μου και τα παραπλήσια μ' αυτά καλά, μπο­ρούν να με βοηθήσουν κατά την ώρα του θα­νά­του μου.

✝️ Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης

Τα σπουργίτια του Δεκαπενταυγούστου

 

🌷🌷 -Έλα ρε μάνα τώρα, που νηστεύουν τα σπουργίτια τον 15αύγουστο ... 

 Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιούνη του 2019 . Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου. 

Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί. Προχωρούσε αργά με μικρά βήματα στην αυλή του σπιτιού μας . Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί στον φούρνο. 

Μα τι έκανε ;

Απρόσμενα ένα σμήνος σπουργίτια κατέβηκαν από το πουθενά κι άρχισαν χαρούμενα να τσιμπολογούν τα βρεγμένα ψιχουλάκια . Τραγουδούσαν , πετάριζαν με τα μικρά τους φτεράκια, χοροπηδούσαν εδώ κι εκεί . 

Ήταν ένα πανέμορφο θέαμα . Φιλονικούσαν , σπρώχνονταν να χωρέσουν στη στέγη του φούρνου , κελαηδούσαν μες την τρελή χαρά. 

Ήταν τρισευτυχισμένα .

-Τα καημένα σχολίασε η γριά μάνα μου . 

Εδώ και χρόνια , τα ταΐζω κάθε μεσημέρι . 

Πεινούν κι αυτά . 

Δεν βρίσκουν εύκολα φαγητό. 

Κοίταξέ τα για λίγα ψίχουλα πόση χαρά νιώθουν, άκου τι ωραία κελαηδούν , ευχαριστούν τον Θεό για το λιγοστό ψωμάκι , δοξολογούν τον Πλάστη τους …

Έμεινα άφωνη να τα κοιτάζω . 

Την μάνα μου την καλόψυχη , την σπλαχνική , που συμπόνεσε ακόμη και τα σπουργίτια. 

Εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ να ταΐσω τα σπουργίτια και μάλιστα επί σταθερής βάσης . 

Ναι, να φροντίσουμε αδέσποτα σκυλιά γατιά , λίγα ψίχουλα τον χειμώνα , αλλά κάτι τέτοιο δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου . 

Σκέφτηκα για πολλοστή φορά ότι την αξιοσύνη της μάνας μας δεν μπορέσαμε να την φτάσουμε ποτέ κανένα της παιδί …

Τα σπουργίτια συνέχισαν τον χορό και το τραγούδι στον φούρνο της μικρής μας αυλής, που χώρεσε αλήθεια τόσες όμορφες στιγμές, τόσες οικογενειακές χαρές ! 

Τώρα τα πουλιά πέταξαν μακριά απ΄ τη φωλιά , έκτισαν τις δικές τους φωλιές . 

Όμως το τραγούδι δεν σταμάτησε ποτέ , γιατί τώρα το πατρικό μου σπίτι φιλοξενεί άλλα πουλιά, τα σπουργίτια της γειτονιάς !

Παρατήρησα ένα σπουργίτι. 

Στεκόταν φρουρός στα κεραμίδια του σπιτιού, καθώς τα άλλα σπουργιτάκια γλεντούσαν τρώγοντας. 

Κοίτα τώρα σοφία και οργάνωση αν και πουλιά , σκέφτηκα , έχουν και φρουρό ασφαλείας !

Είπα στα εγγόνια μου , το και το.

Να πάμε να τα γυρίσω βίντεο , είπε ένας εγγονός μου.

Χαμογέλασα. 

Άλλη γενιά, άλλα έθιμα . 

Να πάμε μια μέρα …

Οι μέρες πέρασαν , σβήστηκαν στο πέρασμα του χρόνου .

Αρχές Αυγούστου η μάνα μας αρρώστησε . 

Βεβαίως θυμηθήκαμε τα σπουργίτια της . 

Επί το έργον. 

Το καθήκον μας καλεί .

Έτσι ακριβώς όπως έκανε κι εκείνη πριν πέσει στο κρεβάτι. Βάλαμε ψωμί στον φούρνο ξανά και ξανά … και πάλι και αύριο και μεθαύριο…όμως τα σπουργίτια δεν ματαφάνηκαν. 

Τα περιμέναμε . Λέγαμε . 

Σήμερα δεν μπορεί , θα έρθουν να φάνε . Έχει τόσες μέρες που…

Στις 11 Αυγούστου η μάνα μας ζήτησε να την καθίσουμε λίγο στην αυλή. 

Καθίσαμε τα αδέλφια δίπλα της . 

Όπως τον παλιό καλό καιρό που καθόμασταν παιδάκια στην ποδιά της να μας πει παραμύθια . 

Θυμηθήκαμε τα σπουργίτια . 

Σχολιάσαμε : 

Ακόμη και τα σπουργίτια κατάλαβαν ότι η μαστόρισσα τους αρρώστησε γιατί δεν έρχονται πια , αν και καθημερινά βάζουμε ψωμί.

Η μάνα μας κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της .

– Όχι, δεν είναι γι αυτό που δεν έρχονται, λάθος κάνετε .

-Εμ γιατί;

- Είναι δεκαπενταύγουστος , μεγάλη νηστεία. Τα σπουργίτια δεν τρώνε …

-Έλα ρε μάνα τώρα που… Γελάσαμε αυθόρμητα . Απίστευτα πράγματα. Τι λες τώρα;

-Σωστά σας λέω . Έτσι είναι . Τα σπουργίτια νηστεύουν.

-Έλα τώρα ρε μάνα , αντέτεινα , πώς ξέρουν τώρα τα πουλιά ότι είναι δεκαπενταύγουστος και θα πρέπει να νηστέψουν;

-Είναι πολύ έξυπνα πουλιά , έχουν χάρισμα από τον Θεό.

Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο χαμογελώντας, ως συνένοχοι. 

Ναι τώρα που…

Η μάνα μας κατάλαβε τη σκέψη μας . Πω πω.

-Να σας το αποδείξω για να πειστείτε .

Ξαναγέλασα. 

Θυμήθηκα τα Μαθηματικά στο Δημοτικό της γενιάς μου , στο Δημόσιο σχολείο της αριστείας , που στην Τρίτη Δημοτικού μας μάθαιναν αυτή την βασική αρχή : 

Τα δεδομένα, το ζητούμενο, η απόδειξη . 

Να τώρα η μάνα μου που μόνη της θέτει επί τάπητος την απόδειξη.

Ήλθε ακόμη στο μυαλό μου μια χρονιά, που όντας νεαρή δασκάλα πήγα στο χωριό καταγωγής της μάνας μου να δουλέψω στις εκλογές. 

Με πλησίασε ο μουκτάρης του χωριού , παλιός συμμαθητής της μάνας μου . 

Μου τόνισε πόσο έξυπνη μαθήτρια ήταν ειδικά στα Μαθηματικά. 

Τόσο, που πηδώντας από τάξη σε τάξη , σε τρία χρόνια τελείωσε την Ε΄ Δημοτικού ! 

Ήταν οι χρυσοί καιροί που τα προικισμένα παιδιά άνοιγαν τον δρόμο ! 

Και τότε , ο παππούς την έβγαλε από το σχολείο , για να βοηθά στα χωράφια . 

Τρεις μήνες τον θερμοπαρακαλούσε ο δάσκαλος να στείλει το παιδί πίσω στο σχολείο… 

Η μάνα μας, ποτέ δεν μας είπε αυτή την ιστορία .

Να την τώρα τη μάνα μας με το τετράγωνο μυαλό που θα μας το αποδείξει κιόλας . 

Χαμογελάσαμε ξανά σαν άπιστος Θωμάς . 

Αν είναι δυνατόν τώρα τα σπουργίτια να νηστεύουν για τον δεκαπενταύγουστο.

Κοιτάξτε ξανάπε η μάνα μας ήρεμα , γαλήνια , με μισοσβησμένη φωνή : 

Θα το δείτε . 

Τα σπουργίτια θα ξανάρθουν στο σπίτι μας στις 15 Αυγούστου , που τελειώνει η νηστεία . Θα΄ρθουν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου , πρόσθεσε χαμογελώντας .

Κλείσαμε το στόμα μας , τα παιδιά της , οι «πολύξεροι» εκπαιδευτικοί . 

Να το πιστέψουμε ; 

Μα είναι δυνατόν;

Θυμήθηκα μια ιστορία που διάβασα για τον Γέροντα Παΐσιο , που έμενε νηστικός σχεδόν όλο τον δεκαπενταύγουστο , τιμώντας έτσι τη μνήμη της Παναγίας . 

Τόσο μεγάλη νηστεία είναι .

-Ναι , είπε ξανά η μάνα μας . 

Τόσο μεγάλη νηστεία είναι . 

Για την Παναγία μας .

Τ΄ ασημένια της μαλλιά, το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο, τα ροζιασμένα της χέρια , η σοφία των 90 της χρόνων , οι πικρές εμπειρίες της χηρείας από τη νιότη της , το ξεκάθαρο βλέμμα της, η γαλήνια μορφή της , δεν μας αφήνουν να συνεχίσουμε άλλο .

Είναι τόσο σίγουρη γι αυτό που λέει . 

Κι άλλο τόσο εμείς ότι δεν είναι δυνατόν να… όμως δεν τολμούμε να συνεχίσουμε άλλο. Σεβόμαστε τη μάνα μας. 

Είναι άρρωστη. 

Φεύγει; Πλήρης ημερών . 

Μια θλίψη μας πλακώνει.

Πού είναι κι αυτά τα σπουργίτια να μας δώσουν λίγη χαρά ; 

Πού χάθηκαν ;

Οι μέρες πέρασαν ξανά. Το ψωμί στον φούρνο δεν έλειψε . Περίμενε κι αυτό τους πεινασμένους φτερωτούς φίλους της γειτονιάς . Όμως τα σπουργίτια δεν πάτησαν το πόδι τους .

Ξημέρωσε δεκαπενταύγουστος . 

Κατά το μεσημέρι τα σπουργιτάκια άρχισαν να καταφθάνουν το ένα πίσω από το άλλο στον φούρνο της μάνας μας . 

Η μικρή μας αυλή γέμισε κελαηδήματα , τραγούδια και χαρές . Μα ήταν δυνατόν; 

Σωστά έβλεπαν τα μάτια μας ;

– Να τα , είπε η μάνα μας χαμογελώντας. 

Ήλθαν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου, μετά από τόση νηστεία για την Παναγία μας . 

Είδατε που σας έλεγα ;

Βάλτε ψωμί για τα πουλιά !

Τα σπουργίτια του δεκαπενταυγούστου φτερούγιζαν όλο χαρά με τα μικρά τους φτεράκια , τσιμπολογούσαν το φτωχικό τους φαγητό και δοξολογούσαν ευχαριστώντας τον Πλάστη τους.

Γλεντούσαν για τη ζωή, για το ψωμί, τιμούσαν την Παναγία μας κι ευχαριστούσαν τη γριά μάνα μας για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου !

* ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΒΟΥΡΓΙΑ – ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ

 Τέως Επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης Κύπρου

http://amfoterodexios.blogspot.com/2021/08/15_14.html?m=1 

μας έστειλε η Α.Α]

Ιερά Ακολουθία

 Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Σκαραμαγκά. 

Ιερά Ακολουθία 

Το Σάββατο 1ης Αυγούστου το πρωί στις 7:00 θα τελεστεί Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Καλό και ευλογημένο μήνα!

Με το καλό Της Παναγίας μας! 

Ένα βήμα πριν τον μήνα της Παναγίας . τον Αύγουστο!

 

Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει με ανηφόρα. Τρέχεις, ιδρώνεις, κουράζεσαι, και το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι η σκόνη του δρόμου. Ώσπου κάτι μέσα σου σιγοψιθυρίζει: «Σταμάτα. Κάνε ένα βήμα πίσω. Κοίτα γύρω σου».

Αυτό το «πίσω» είναι το πιο σπουδαίο. Γιατί πριν τον Αύγουστο, πριν τον μήνα της Παναγίας , υπάρχει ένα κατώφλι. Μια αόρατη γραμμή που χωρίζει την κούραση από την ανάπαυση, την ταραχή από τη γαλήνη.

Όλοι περιμένουμε τον Αύγουστο σαν μια όαση στη μέση της καλοκαιρινής κάψας. Μα λίγοι σκεφτόμαστε το βήμα που κάνουμε πριν μπούμε σ' αυτόν. Εκείνο το βήμα που είναι σαν το σταύρωμα πριν την είσοδο σε μια εκκλησία. Μια μικρή κίνηση, μα τόσο βαθιά.

Στην πνευματική ζωή, το «ένα βήμα πίσω» είναι η στιγμή της προετοιμασίας. Δεν μπαίνεις ξαφνικά σε μια γιορτή. Δεν ανοίγεις την καρδιά σου απότομα. Πρώτα κάνεις ένα βήμα. Σταματάς να μιλάς. Ακούς τη σιωπή σου. Αφήνεις τις σκέψεις να ηρεμήσουν.

Σκέψου το σαν εκείνον που πηγαίνει σε προσκύνημα. Δεν φτάνει στο μοναστήρι και μπαίνει τρέχοντας. Προσεύχεται από μακριά. Κάνει τον σταυρό του. Παίρνει μια βαθιά ανάσα. Ύστερα μπαίνει.

Ο Αύγουστος, ο μήνας της Παναγίας, είναι έτσι. Μια μεγάλη αγκαλιά. Μα για να την νιώσεις, πρέπει πρώτα να απλώσεις τα χέρια σου. Να κάνεις εκείνο το βήμα της εμπιστοσύνης. Να πεις: «Έρχομαι. Με ό,τι κουβαλάω. Με τις χαρές και τις πίκρες μου. Μα έρχομαι ήρεμα».

Αυτό το βήμα μοιάζει με τη δροσιά που πέφτει το ξημέρωμα του Δεκαπενταύγουστου. Δεν έρχεται με θόρυβο. Μπαίνει αθόρυβα, σαν χάδι, και αλλάζει τα πάντα. Όπως ο ήλιος που ανατέλλει, έτσι και η ψυχή σου, με ένα βήμα πριν, βρίσκει τον φως της.

Πριν προλάβεις να μπεις στη γιορτή, η γιορτή σε περιμένει. Μα θέλει κι εσένα να την υποδεχτείς. Με μια σκέψη, μια σιωπή, μια προσευχή που τη λες μέσα σου καθώς περπατάς.

Ο μήνας της Παναγίας δεν είναι μόνο ημέρες. Είναι μια κατάσταση. Μια διάθεση της καρδιάς. Κι αυτή χτίζεται με το βήμα που προηγείται. Εκείνο το βήμα που λέει: «Δεν φτάνω τυχαία. Έρχομαι επίτηδες. Για να βρώ ειρήνη».

Κι όταν μπείς, τότε όλα αλλάζουν. Η κάψα γίνεται δροσιά. Το βάρος γίνεται ελαφρύ. Και συνειδητοποιείς πως το πιο σημαντικό ταξίδι δεν είναι αυτό που κάνεις με τα πόδια. Μα εκείνο που κάνεις με την ψυχή, ένα βήμα πριν, προς την αγκαλιά της Παναγιάς.

Πατήρ ⲀθⲀνⲀϲιος

Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς 30-7-2026

Άγιο Δεκαπενταλείτουργο

🇬🇷  ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΚΑΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ

ΤΗΛ 211 40 41 548

ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΊΕΣ

Άγιο Δεκαπενταλείτουργο! 

Καθημερινά (εκτός Σαββάτου) από Κυριακή 2ας Αυγούστου έως και Πέμπτη 13ης Αυγούστου το απόγευμα στις 6:30 μ.μ. θα τελείται Ιερά Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο και εν συνεχεία Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

♦️ Το Σάββατο 1ης Αυγούστου το πρωί στις 7:00 θα τελεστεί Όρθρος και Θεία Λειτουργία. 

♦️ Τετάρτη 5 Αυγούστου το απόγευμα στις 6:30 θα τελεστεί Εσπερινός, Όρθρος και Θεία Λειτουργία εν όψει της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, ως εκ τούτου το πρωί της 6ης Αυγούστου δεν θα τελεστεί Θεία Λειτουργία. 

Το απόγευμα της 6ης Αυγούστου στις 6:30 θα τελεστεί κανονικά Ιερά Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο και εν συνεχεία Όρθρος και Θεία Λειτουργία. 

Ο Άγιος Παντελεήμων και ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς

~Κατ’ αρχήν ο Άγιος Νικόλας Πλανάς έγινε εφημέριος εις τον Άγιον Παντελεήμονα, εις τον Νέον Κόσμον. Η ενορία του απηρτίζετο από… 13 οικογένειας.

Εις το διάστημα της εφημερίας του, τον επεσκέφθη ένας ιερεύς άνευ ενορίας, τον παρεκάλεσε να συλλειτουργήσουν, και αυτός ως καλός και αγαθός τον εδέχθη ολοψύχως. Αυτός όμως ο ιερεύς τα συνεφώνησε με τούς τότε επιτρόπους της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος, τον έδιωξαν και τον έστειλαν εις την εκκλησίαν τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης (τον «Κυνηγόν», ως τον έλεγαν τότε).

Η ενορία της εκκλησίας αυτής απηρτίζετο από… οχτώ οικογενείας! Και η πληρωμή τού ιερέως ήτανε ένα κομμάτι κρέας από το μανάρι των Απόκρεω ή των Χριστουγέννων. Αυτό δεν τον πείραζε, είχε κεφάλαιον την νηστείαν. Αρκεί να είχε εκκλησία να λειτουργή.

Αυτός ο διωγμός από την εκκλησία τού Αγίου Παντελεήμονος τού έφερε μεγάλο ψυχικό πόνο. Μια βραδιά, φεύγοντας από τον Άγιο Ιωάννη για να πάη στο σπίτι του, έκλαιγε στο δρόμο. Έρημος ο τόπος τότε.

Βλέπει άξαφνα στο δρόμο ένα νεαρό παλληκάρι και τού λέγει:

~ Τι κλαις, πάτερ μου;

~ Κλαίω, παιδί μου, γιατί με διώξανε από τον Άγιο Παντελεήμονα.

~ Μη λυπείσαι, πάτερ μου, και εγώ είμαι πάντοτε μαζί σου.

Τού λέγει:

~ Ποιος είσαι συ, παιδί μου;

~ Εγώ, τού λέγει, είμαι ο Παντελεήμων, πού μένω στον Νέο Κόσμο- και τον έχασε αμέσως από εμπρός του. Αυτήν την οπτασίαν την διηγείτο ο ίδιος επί λέξει εις μίαν κόρη της συνοδείας του.

~Πάντοτε την παραμονή του Αγίου Παντελεήμονος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, τελούσε Αγρυπνία στον ιερό ναό του στον Ιλισσό. Μια χρονιά όμως ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. Οι δικοί του τον απέτρεπαν να πάει για την Αγρυπνία. Εκείνος φλεγόταν από αγάπη προς τον Άγιο. Και πήγε. Όπως έλεγε αργότερα, τη νύχτα, μετά τη Λιτή ακούμπησε, εξαντλημένος από τον πυρετό, στην άκρη της Αγίας Τραπέζης. Και βλέπει εμπρός του τον Άγιο «να κρατά ένα μικρό ποτήρι γεμάτο φάρμακο» και του λέει:

~ «Πιέτο, πάτερ μου, να γίνης καλά».

Το πήρε, το ήπιε, έφυγε ο πυρετός, έγινε τελείως καλά. Και έλεγε:

~ «Επί μίαν εβδομάδα είχα τη γλύκα στο λάρυγγά μου… Το θεώρησα αμαρτία και αγνωμοσύνη να μη το ειπώ…».

Ιερά Ακολουθία

 

Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Σκαραμαγκά. 

 Ιερά Ακολουθία

Πέμπτη 30 Ιουλίου μνήμη των Αγίων Σιλουανού (Σίλα) και Κρήσκεντος.

Όρθρος Θεία Λειτουργία το πρωί στις 7:00.

Καλύτερα να τραγουδάς παρά να παραπονιέσαι!

 

Οι σκέψεις σου ακτινοβολούν. Ο άλλος λαμβάνει τη διάθεση σου. Κανένας δεν είναι χαρούμενος, κανένας δεν είναι ευχαριστημένος, όταν κουβαλάει μέσα του τη δυστυχία του. Για να αποφύγεις τις άσχημες σκέψεις, καλύτερα να τραγουδάς (ή ακόμα καλύτερα να ψάλλεις), παρά να παραπονιέσαι. Όποιος τραγουδάει, κακό δεν σκέφτεται.

Τα πουλιά ψάλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο. Ξεκινούν το τραγούδι τους νωρίς, από τις τρεις τα χαράματα και δεν σταματούν πριν τις εννιά. Στις εννιά ησυχάζουν λιγάκι-τότε είναι που βγαίνουν να αναζητήσουν τροφή για τα μικρά τους. Κατόπιν, αρχίζουν και πάλι τους ύμνους. Κανείς δεν τους λέει να υμνούν-απλώς το κάνουν.

Κι εμείς;

Εμείς είμαστε πάντοτε κατσούφιδες και κατηφείς, δεν έχουμε ποτέ διάθεση για τραγούδι ή για οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των πουλιών. Είναι πάντοτε χαρούμενα ενώ εμείς ενοχλούμαστε πάντοτε από κάτι. Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί; Τίποτα στην πραγματικότητα…. Έτσι δεν είναι;

Πρέπει να φροντίζουμε να έχουμε χαρούμενη διάθεση και όχι στενάχωρη. Μόνο, αν σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους θα αποκτήσουμε ψυχική γαλήνη.

"Πνευματικές Συζητήσεις", Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας

Νὰ Τὸν ἀφήσουμε νὰ μᾶς θρέψῃ

 

Ἕνα νέο θαῦμα τοῦ Κυρίου παρουσιάζει τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Η’ Κυριακής Ματθαίου: τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντάκις χιλίων, χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων, ὅπως τονίζει χαρακτηριστικὰ ὁ Εὐαγγελιστής (Ματθ., ιδ’ 14-22). Τὸ ἴδιο θαῦμα παρουσιάζουν καὶ οἱ ἄλλοι Εὐαγγελιστές, γεγονὸς πού, ὅπως ἔχουμε καὶ ἄλλοτε τονίσει, καταδεικνύει τὴν ἑνότητα τοῦ Εὐαγγελίου, μέσα ἀπὸ τὴν διαφορετικότητά του, ἀφοῦ ὁ κάθε Εὐαγγελιστὴς φωτίζει μὲ τὸν δικό του τρόπο τὸ ὅλο γεγονός.

Μόλις ὁ Κύριος πληροφορήθηκε γιὰ τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου, «ἀνεχώρησεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ’ ἰδίαν καὶ οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτὸν πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.» (Ματθ., ιδ’ 13). Κατὰ τὴν συνήθειά Του, ὁ Κύριος ἀποσύρεται νὰ προσευχηθῇ ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστικὴ ἡμέρα, ὥστε καὶ ὁ Ἴδιος νὰ ἀναπαυθῇ καὶ νὰ ἀνασυντάξῃ τὶς δυνάμεις Του καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ ἔχουν τὸν χρόνο νὰ χωνέψουν καλύτερα τὰ διδάγματα τῆς ἡμέρας. Στὴν συγκεκριμένη περίπτωση, ὑπάρχει ἕνας ἰδιαίτερος λόγος: ὁ θάνατος τοῦ Προδρόμου, ποὺ μὲ τόσο ζῆλο εἶχε προεξαγγείλει τὴν ἔλευση τῆς βασιλείας Του, τόν «ἀναγκάζει» νὰ ἀποσυρθῇ στὰ ἴδια.

Οἱ ὄχλοι, ὅμως, Τὸν ἀκολουθοῦν καὶ ἐκεῖ, στὸν ἔρημο τόπο, καὶ μάλιστα «πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.» Πῶς νὰ Τὸν ἐγκαταλείψουν, ἀλήθεια, εὔκολα ἐκεῖνοι οἱ βασανισμένοι καὶ καταθλιμμένοι, οἱ ἄρρωστοι καὶ ἐγκαταλελειμμένοι ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἰατρούς, ποὺ τοὺς ὑποσχέθηκαν ἀλλὰ δὲν κατάφεραν νὰ τοὺς δώσουν ἴαση; Ὁ Κύριος εἶναι ἡ τελευταία καὶ μεγάλη των ἐλπίδα. Τὸν ἀκολουθοῦν πιστά, γιὰ νὰ βροῦν τὴν γιατρειά των.

Ἐκεῖνος, πάλι, ὁ Ὁποῖος «ἐτάζει νεφροὺς καὶ καρδίας», τὸ γνωρίζει αὐτό, γι’ αὐτὸ καὶ «ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσεν τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν.» (ὅ. π., 14). Ὁ Κύριος ἔχει τὸ πρόγραμμά Του. Τοὺς θεραπεύει πρῶτα ψυχικὰ καὶ σωματικά, διότι κάθε του θαῦμα εἶναι καθολικό, καὶ μετά, ὅταν ἔρθῃ ἡ ὥρα, θὰ καλύψῃ καὶ τὶς ἐπί μέρους ὑλικές των ἀνάγκες, διότι μόνον Ἐκεῖνος, ὡς ἀληθινὸς Θεός, μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχῃ.

Οἱ μαθητές Του ἔρχονται δεύτεροι καὶ σὲ χρόνο καὶ σὲ σκέψη. Καταφθάνουν στὸν ἔρημο τόπο «ὀψίας γενομένης», ὅταν ἔχῃ πλέον βραδιάσει καί «ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν» καὶ Τοῦ ζητοῦν νὰ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους, «ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.» (ὅ. π., 15).

Ὁ Κύριος, ὅμως, ποὺ ἔχει ὅλη τὴν ἡμέρα ἀσχοληθῆ μὲ τοὺς πονεμένους ἀνθρώπους καὶ ἔχει θεραπεύσει τὶς ἀνάγκες τους, δὲν θέλει τώρα νὰ τοὺς στείλει στὸν ἔξω κόσμο, γιὰ νὰ βροῦν τὴν ὑλικὴ τροφή. Ἐκεῖνος ποὺ ἔκανε τὸ δυσκολώτερο, νὰ τοὺς ὑγειάνῃ, δὲν μπορεῖ ἄραγε τώρα νὰ τοὺς δώση τροφή; Ἀσφαλῶς καὶ τὸ μπορεῖ, οἱ μαθητές Του ὅμως τὸ ξέρουν;

Παρ’ ὅλον ὅτι ἐκεῖνοι, οἱ μαθητές Του, ἔχουν δεῖ τόσα θαύματα κοντά Του, μερικοὶ δὲ ἔχουν καὶ οἱ ἴδιοι θαυματουργήσει ἐξ ὀνόματός Του(!), ἐν τούτοις ἀκόμη παραμένουν ἀνθρωπίνως ἀδύναμοι καὶ δὲν ἔχουν πεισθῆ γιὰ τὴν θεότητά Του. Γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος τοὺς προκαλεῖ λέγοντάς τους: «οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν. Δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.» (ὅ. π., 16).

Πόσο μεγάλη ἡ διαφορὰ στὸ σκεπτικό! Οἱ μαθητὲς ζητοῦν ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους, γιὰ νὰ βροῦν μόνοι τους τροφή («ἵνα ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα»), ἐνῶ ὁ Κύριος τοὺς προστάζει νὰ τοὺς δώσουν οἱ ἴδιοι («ὑμεῖς») τὴν τροφὴ ποὺ ἔχουν ἀνάγκη.

Πάντοτε ὁ Κύριος ζητάει ἀπὸ τοὺς μαθητές Του καὶ γενικῶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ ἴδιοι μποροῦν, ἀφ’ ἑνὸς γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι μποροῦν καὶ οἱ ἴδιοι νὰ προσφέρουν κάτι, μὲ τὶς δικές των δυνάμεις, ἀφ’ ἑτέρου, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ τὰ κάνουν ὅλα μόνοι των, δὲν ἀρκοῦν οἱ δικές των δυνάμεις, γιὰ νὰ γίνη τὸ θαῦμα!

Ἔτσι, στὸν γάμο τῆς Κανᾶ ὁ Κύριος ζήτησε ἀπὸ τοὺς παρισταμένους νὰ γεμίζουν τὶς ὑδρίες μὲ νερό, προτοῦ ὁ Ἴδιος μετατρέψῃ τὸ νερὸ σὲ κρασί, στὴν περίπτωση τοῦ νεκροῦ ἤδη Λαζάρου ζήτησε ἐπίσης ἀπὸ τοὺς παρόντες νὰ ἀποκυλίσουν τὸν λίθο, προτοῦ ὁ ἴδιος ἀναστήσῃ τὸν νεκρό. Ἔτσι καὶ τώρα, τοὺς ζητάει νὰ Τοῦ φέρουν τὰ ὑπάρχοντα λιγοστὰ τρόφιμα ποὺ ἔχουν, τούς «πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας».

Στὴν συνέχεια, ὁ Ἴδιος, μὲ τὴν εὐλογία, τοὺς πολλαπλασιάζει καὶ τοὺς δίνει καὶ πάλι στοὺς μαθητές Του, νὰ τοὺς μοιράσουν στὸ πλῆθος, γιὰ νὰ γίνουν συνεργοὶ τοῦ θαύματός Του. Νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι καὶ ἐκεῖνοι, ἀργότερα, ὡς διαμοιραστὲς τοῦ λόγου Του, λίγο θὰ σπείρουν ἀλλά «ὁ θερισμὸς πολύς», διότι πλούσιο τὸ ἔλεός Του!

Ἀπόδειξη, στὴν συγκεκριμένη περίπτωση, ὅτι τὸ λίγο ἔγινε πολύ, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Κυρίου, ἀσφαλῶς, δὲν εἶναι μόνον ὅτι «ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν», ἀλλὰ «καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις»· καὶ δὲν ἦταν καὶ λίγοι οἱ ἐσθίοντες: «ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντάκις χίλιοι, χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων.» (ὅ. π., 20-21).

Ὁ Χρυσόστομος λέει χαρακτηριστικὰ ὅτι οἱ δώδεκα κόφινοι, μὲ τὰ περισσεύματα τῶν κλασμάτων, εἶναι ἡ ἁπτὴ ἀπόδειξη γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ τοὺς δώδεκα μαθητὲς ὅτι ἔδωσαν ἐλάχιστα καὶ πῆραν καὶ περίσσευμα, τὸ ὁποῖο, ὅπως λέει ὁ Χρυσοῤῥήμων, τὸ κουβάλησαν στοὺς ὤμους των, γιὰ νὰ θυμοῦνται καὶ νὰ μὴν λησμονοῦν ποτὲ τὸ ἔλεός Του. Μήπως καὶ στὸ τέλος κάθε Θείας Λειτουργίας δὲν προσφέρεται σὲ ὅλους τὸ ἀντίδωρο, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν προσφορά μας, γιὰ νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἕνα ἀντίδωρο ὅλοι τό «δικαιούμαστε»; Ἂς ἀναγνωρίζουμε, τοὐλάχιστον, τὸ ἔλεός Του!

Στὸ τέλος τοῦ παραπάνω Εὐαγγελίου, ὁ Ἰησοῦς «ἠνάγκασεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως ὅτου ἀπολύση τοὺς ὄχλους.» (ὅ. π., 22). Γιατί «ἠνάγκασεν» ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητές του νὰ μποῦνε στὸ πλοῖο καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν καὶ αὐτὸν στὴν ἀπέναντι ὄχθη; Διότι, ὅπως λέει ὁ Ἰωάννης, στὴν ἀντίστοιχη περικοπή, «οἱ ἄνθρωποι ἰδόντες ὅ ἐποίησε σημεῖον ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγον ὅτι οὗτος ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης ὁ ἐρχόμενος εἰς τὸν κόσμον» καὶ ἤθελαν «ἁρπάζειν αὐτόν, ἵνα ποιήσωσιν αὐτὸν βασιλέα» (Ἰωάν., στ’ 14-15).

Γιὰ νὰ ματαιώση, λοιπόν, τὰ σχέδια τοῦ πλήθους ποὺ ἀπὸ ἐνθουσιασμὸ ἤθελαν νὰ τὸν ἀνακηρύξουν βασιλιά, ὁ Κύριος ἀπομακρύνει πρῶτα τοὺς μαθητές Του, ὥστε νὰ τοὺς προφυλάξη καὶ ἀπὸ τὴν περηφάνεια ποὺ θὰ ἔνοιωθαν γιὰ Ἐκεῖνον. Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ἀπολύῃ καὶ τὰ πλήθη, ἀποσύρεται καὶ ὁ Ἴδιος γιὰ προσευχή, κατὰ τὴν προσφιλῆ του συνήθεια, ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστικὴ ἡμέρα καὶ μάλιστα «τώρα», μετὰ ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Προδρόμου Του, Ἰωάννη. (ὅ. π., 14).

Ἐξ ἄλλου, ὁ Κύριος προγραμματίζει, ὅπως πάντοτε, καὶ τὸ ἑπόμενο θαῦμα πρὸς ὄφελος τῶν ἀνθρώπων. Ὅταν σὲ λίγο τὸ πλοιάριο ποὺ ἐπέβαιναν οἱ μαθητές Του «ἦν βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων» (ὅ. π., 24), ὁ Κύριος ἐμφανίζεται «περιπατῶν ἐπὶ τῶν ὑδάτων» νὰ γαληνεύσῃ τὴν τρικυμία τῶν κυμάτων καὶ τῶν ψυχῶν τῶν μαθητῶν Του, οἱ ὁποῖοι, ὕστερα ἀπὸ αὐτό, πείθονται ἀκόμη περισσότερο ὅτι «ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶ.» (ὅ. π., 34).

Καιρὸς νὰ συνειδητοποιοῦμε ὅλοι μας, μέσα ἀπὸ τὰ καθημερινὰ θαυμαστά Του σημεῖα, ποὺ γίνονται καὶ γιὰ τὴν δική μας ἐνδυνάμωση στὴν πίστη, ὅτι ὁ Κύριός μας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ μόνος ποὺ ἔχει τὴν δύναμη νὰ μᾶς γιατρεύῃ ψυχικὰ καὶ σωματικὰ καὶ νὰ μᾶς θρέφῃ ὑλικὰ καὶ πνευματικά, μὲ τὸ σῶμα Του καὶ τὸ αἷμα Του, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Ἄς μὴν τοῦ στεροῦμε τὴν χαρὰ νὰ μᾶς θρέφῃ διαρκῶς ἀπὸ τὸ ζωογόνο σῶμα καὶ ἀπὸ τὸ ζωηφόρο αἷμα Του, γιὰ τὴν δική μας ἀνάσταση καὶ σωτηρία. Ἀμήν! Γένοιτο!

https://www.pemptousia.gr/author/sofia-bekri-filologos-theologos/

Να χαίρεσαι

«Νομίζεις ὅτι ἡ πίστη σημαίνει νὰ εἶσαι συνεχῶς σοβαρός, θλιμμένος καὶ μὲ σκυμμένο κεφάλι; 

Ὄχι! Ὁ Χριστὸς εἶναι χαρά, φῶς καὶ ἐλπίδα. Μὴν ἀφήνεις τὰ προβλήματα νὰ σοῦ κλέβουν τὸ χαμόγελο. Ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, μπορεῖ νὰ λάμπει ἀκόμη καὶ μέσα στὰ πιὸ μεγάλα σκοτάδια. Νὰ χαίρεσαι! Ἡ μιζέρια καὶ ἡ ἀπελπισία δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ἀληθινὴ πίστη δὲν βαραίνει τὴν καρδιά, τὴν ἀνασταίνει».

✝️ Ἅγιος Εὐμένιος Σαρηδάκης

Η Αγία Άννα

 

Η αγία Άννα ήταν μια ευλαβής γυναίκα, όπως διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Το όνομα Άννα σημαίνει Χάρις και πράγματι η Χάρη κατοικούσε μέσα της.

Συνέλαβε την Παναγία με προσευχή, νηστεία και υπακοή στον Θεό.

Την κυοφόρησε, την γαλακτοτρόφησε με πολλή αγάπη, δίδοντας όχι μόνο το γάλα της, αλλά και την ζωή της, την προσευχή της.

Όταν η Παναγία έγινε τριών ετών την αφιέρωσε στον Ναό, στερήθηκε την παρουσία της, γιατί ήξερε ότι είναι δώρο Θεού. Ολόκληρη την ζωή της η αγία Άννα την πέρασε με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες.

Εφ’ όσον θεωρούμε την Παναγία ως πνευματική μητέρα μας, πρέπει να θεωρούμε και την Αγία Άννα ως πνευματική μας γιαγιά. Και να την παρακαλούμε να μας δείχνη την στοργή της, όπως την δείχνουν οι γιαγιάδες.

Παρέδωσε την ψυχή της εις χείρας Θεού σε ηλικία εξήντα εννέα ετών.

Πηγή : https://invite.viber.com/?g2=AQBQNKKIUxfp20vs%2Fh8hnneglRSY96Nbi4vDJZvYWZr%2FSqsI%2BUebf5TUc51pq7IW

Με απλότητα για την καθαρότητα

 Λοιπόν, όταν εσύ δεν αμαρτάνεις, δεν ψεύδεσαι, δεν κατακρίνεις, δεν πονηρεύεσαι κατά του πλησίον σου, τότε έχεις φόβο Θεού. Τότε είσαι σοφός και κατανοείς το Θεό, και για να μην Τον λυπήσεις δεν αμαρτάνεις. Και αυτή είναι η όραση του Θεού, και ο Θεός που βλέπει τα πάντα σε σκεπάζει από τις παγίδες του σατανά.

Όλες τις θλίψεις, παιδί μου, αν τις υπομένουμε, βρίσκουμε Χάρη παρά Κυρίου. Γι αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να μας δοκιμάζει και να μας πλέξει στεφάνους. Παραιτήσου από το δικό σου θέλημα, για να βρεις ειρήνη ψυχής. Γιατί το θέλημα του ανθρώπου έχει γίνει χάλκινο τείχος και εμποδίζει το φωτισμό και την ειρήνη Όντως μέγα είναι, στ αλήθεια, το μυστήριο της υπακοής! Αφού ο γλυκύς μας Ιησούς πρώτος χάραξε το δρόμο και έγινε παράδειγμα για μας, πόσο μάλλον εμείς είμαστε οφειλέτες να Τον μιμηθούμε. Ο μοναχός δεν αλλάζει τόπο κατοικίας, χρώμα ενδυμάτων και ιδίως νοημάτων.

Ο μοναχός και η μοναχή αλλάζουν νουν και καρδιά μαζί. Δε σκέφτονται όπως οι κοσμικοί. Όλη η δύναμη της ψυχής είναι η προσευχή. Και καθώς το σώμα δυναμώνει με τις τροφές και τα διάφορα καρυκεύματα που του προσφέρουμε, έτσι και η ψυχή μας θέλει ευχή, ανάγνωση, λόγο προφορικό, να βλέπει παράδειγμα και έτσι λίγο-λίγο ξυπνάει.

Με πολλή απλότητα να πορεύεσαι, για να βρεις την καθαρότητα της ψυχής. Η απλότητα είναι μεγάλη ευτυχία για την ψυχή Τους μεν κανόνες οι άνθρωποι τους κατάργησαν, αλλά δεν τους κατάργησε ο Θεός. Μένουν, όπως τους έθεσαν οι Πατέρες και οι θείοι Απόστολοι. Επομένως να τους φυλάττουμε, αν θέλουμε να σώσουμε την ψυχή μας, για να μη βρούμε αντιμέτωπο το Θεό να υπερασπίζει τους νόμους των αγαπητών Του δούλων.

Το στόμα σου αδιαλείπτως να μελετά την ευχή: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με Με την ευχή, θα καθαρίσει ο νους σου και θα την κατεβάσει στην καρδιά και θα γίνει διαδρομή, ένωση νου, λόγου και καρδιάς, και θα γίνει Παράδεισος μέσα σου. Από τη στιγμή που αρχίζουμε να διαπράττουμε την αμαρτία γινόμαστε δούλοι των δαιμόνων. Ο φιλάνθρωπος Θεός έκανε τον άνθρωπο αυτεξούσιο και μας δίδαξε να μη μετέχουμε σε πράξεις αισχρές και δε σκεπτόμαστε σοβαρά τα θεία και σωτήρια λόγια Του. Δεν υπάρχει άλλη θυσία τόσο ευώδης προς το Θεό, όσο η αγνότητα του σώματος. Τίποτε άλλο δε μισεί τόσο ο Θεός, όσο την παράνομη ηδονική ακαθαρσία του σώματος. Σ αυτή τη ζωή είναι αγώνας. Με τα ακάθαρτα πνεύματα πολεμάς, που δε σου ρίχνουν γλυκά και λουκούμια, αλλά σφαίρες οξείες που θανατώνουν ψυχή, όχι σώμα.

✝️ Άγιος Ιωσήφ Ησυχαστής

"Όλοι, κάνουμε τους δασκάλους…"

 

Πριν, μιλήσεις, για τα στραβά του διπλανού σου, εξέτασε τον εαυτό σου. 

Δες τα δικά σου λάθη, τις δικές σου αδυναμίες, τα δικά σου πάθη...

 Πριν μιλήσεις, για τα πράγματα της επομένης ημέρας, για όλα αυτά που πρέπει να γίνουν... Περίμενε να ξημερώσει. 

Δεν έχεις υπογράψει κανένα συμβόλαιο ότι και αύριο θα είσαι εκεί…

Ότι θα ξημερώσει και για σένα…

 Τέλος, πριν βιαστείς να μιλήσεις για τον Θεό, φρόντισε να Τον γνωρίσεις πρώτα εσύ! 

Όλοι, κάνουμε τους δασκάλους…

Το παίζουμε εκπρόσωποι του Θεού στη γη...

Υψώνουμε το δάχτυλο στον πονεμένο αδελφό μας, αντί να του απλώνουμε το χέρι.

                                                      

✝️ Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Ο καθαρός νους

 

«Όποιος θέλει να προσεύχεται με καθαρό νου,πρέπει να μη μαθαίνει τα νέα των εφημερίδων, να μη διαβάζει βιβλία άσχετα προς την πνευματική μας ζωή, και κυρίως όσα διεγείρουν τα πάθη, και να μη μαθαίνει από περιέργεια όσα σχετίζονται με τη ζωή των άλλων. 

Όλα αυτά φέρνουν στο νου αλλότριες σκέψεις, και όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να τις διευκρινίσει, αυτές ακόμη περισσότερο συγχύζουν και επιβαρύνουν την ψυχή.»

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Η άκρη του εαυτού σου είναι Εκείνος

 

“Ξέρω ότι υπάρχει κάποια εποχή στη διαδρομή της ζωής σου που αμφισβητείς τα πάντα, άλλοτε πιο ήπια και άλλοτε πιο δυναμικά.

Σου είπα και προηγουμένως ότι δεν φοβάμαι την αμφισβήτηση.

Η αμφισβήτηση είναι ένας ωραίος δρόμος για να φθάσεις στη επίγνωση και η επίγνωση τότε οδηγεί στην ευθύνη.

Εάν υπάρχει ένα ερώτημα στο οποίο όμως θα πρέπει εσύ να απαντήσεις, είναι εάν αμφισβητείς γιατί ψάχνεσαι ή γιατί βολεύεσαι αμφισβητώντας.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος να μην αναλαμβάνει κανείς τις ευθύνες του.

Κάποια στιγμή της ζωής σου όμως, είτε το θέλεις είτε όχι, θα βρεθείς απέναντι στον Χριστό.

Το τι θα κάνεις, το ποια στάση θα πάρεις απέναντι Του θα αφορά εσένα και τη ζωή σου.

Εάν εγώ έχω κάτι να σου πω είναι ότι στο πρόσωπο Του κρύβεται η αλήθεια της δικής σου ζωής.

Η άκρη του εαυτού σου είναι Εκείνος. Όλα τα γεγονότα της ζωής του Χριστού είναι σταθμοί της προσωπικής σου ζωής και ιστορίας.”

Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος †13-1-2019

Αγία Πελαγία η Τηνία

 

Η Πελαγία ήταν κόρη του παπά Νικηφόρου Νεγρεπόντη. Η μητέρα της ήταν από τον Τριπόταμο της Τήνου και άνηκε στην οικογένεια Φραγκούλη.

Γεννήθηκε το 1752 μ.Χ. στο χωριό Κάμπο της Τήνου και το κοσμικό της όνομα ήταν Λούκια.

Από διάφορα έγγραφα φαίνεται ότι είχε ακόμα τρεις αδελφές. Η οικογένειά της διακρινόταν για την αγνή πίστη και την προσήλωση στα θρησκευτικά ιδεώδη.

Λίγα χρόνια μετά τη γέννηση της Λουκίας ο πατέρας της πέθανε.

Ήταν τότε 12 χρονών και έδειχνε σημάδια έντονης επιθυμίας να αφιερωθεί και να υπηρετήσει το θέλημα του Θεού.

Οι δυσκολίες της ζωής έκαναν την μητέρα της να τη στείλει στον Τριπόταμο, στην κάπως πιο ευκατάστατη αδελφή της.

Εκεί η Λούκια έμεινε τρία χρόνια και συχνά επισκεπτόταν την άλλη θεία της, που ήταν μοναχή στη Μονή Κεχροβουνίου.

Ένοιωσε τότε επιτακτική την ανάγκη ν' ακολουθήσει τον μοναχικό βίο και σε ηλικία 15 χρονών μπήκε στο Μονστήρι σαν δόκιμη, υπό την επίβλεψη της θείας της μοναχής Πελαγίας.

Όταν ήλθε η ώρα έγινε και η ίδια μοναχή με το όνομα Πελαγία.

Ως μοναχή αφοσιώθηκε με ψυχή και σώμα στην λατρεία του Θεού και στην ανακούφιση των πασχόντων.

Η αγνότητα της ψυχής της, η οσιότητα της ζωής της, η αυταπάρνηση της, η μυστική ζωή της κι ο πόθος της για λύτρωση συντέλεσαν ώστε η μοναχή Πελαγία να γίνει το «σκεύος εκλογής» για ν' αποκαλυφθεί σ' αυτήν η Παναγία για την εύρεση της Αγίας εικόνας της στον αγρό του Δοξαρά στην πόλη της Τήνου (30 Ιανουαρίου 1823 μ.Χ.), γεγονός που έμελλε να κάμει την Τήνο ιερό νησί και να κατατάξει την Πελαγία μεταξύ των Αγίων.

Το γεγονός δε αυτό συνέβη όταν η Όσια ήταν 73 χρόνων και αρχιερέας Τήνου ήταν ο Γαβριήλ.

Η Οσία Πελαγία έκανε, με τις πρεσβείες της Παναγίας και τη χάρη του Θεού, αρκετά θαύματα πριν και μετά τον θάνατο της, ο όποιος ήλθε στις 28 Απριλίου 1834 μ.Χ. και τάφηκε στο ναό των Ταξιαρχών του μοναστηριού.

Το 1973 μ.Χ. όμως, κτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στο όνομα της, όπου φυλάσσεται και προσκυνείται η αγία κάρα της σήμερα.

Ανακηρύχτηκε αγία με Συνοδική Πατριαρχική Πράξη στις 11 Σεπτεμβρίου 1970 μ.Χ. και η μνήμη της ορίστηκε να τιμάται στις 23 Ιουλίου, την ήμερα δηλαδή του οράματος της.

Πριν την απόφαση

 

Πριν αποφασίσεις να πράξεις αυτό που σκέφτεσαι κάθισε και προσευχήσου.

Η προσευχή πάντα πρέπει να προπορεύεται των πράξεών μας.

Ειδικά όταν η απόφαση που θα πάρουμε έχει πηγή εκνευρισμό και ταραχή. Ειδικά τότε, μην βιαστείς να αντιδράσεις, γιατί μπορεί να πράξεις κάτι το μη αναστρέψιμο που μετά θα το μετανιώσεις πικρά.

Εάν έχεις μαλώσει με κάποιον, εάν νιώθεις την καρδιά σου να κινείται εναντίον του, εάν νιώθεις να γεννάται στην ψυχή σου ταραχή, μίσος, εκδίκηση...σταμάτα. Μην πράξεις τίποτα. Κάθισε και για λίγο προσευχήσου. Γονάτισε κάπου απόμερα και προσευχήσου για σένα, για τον άλλον άνθρωπο που μπορεί να έφταιξε.

"Κύριε ελέησόν με τον αμαρτωλό, Κύριε ελέησον και τον/την δούλο σου....".

Κάθισε εκεί, μέσα στην προσευχή όσο χρειαστεί ώστε αυτή η πρώτη σου βίαιη κίνηση της αντίδρασης να εξαφανιστεί. Αυτό θέλει ο διάβολος: να σε κάνει να αντιδράσεις γρήγορα, με αποτέλεσμα να αντιδράσεις χωρίς σύνεση και ορθή κρίση αλλά θολωμένος με την ταραχή.

Μην κάνεις την χάρη λοιπόν στους δαίμονες και προσευχήσου ώστε να μην αφήσεις μια στιγμή νεύρων και οργής να χαλάσει μία σχέση σου. Προσευχήσου και μετά σιώπα ώστε να ακούσεις τον Θεό να σε νουθετεί, να σε παρηγορεί, να σε γαληνεύει.

Προσευχήσου ώστε να προλάβεις τον κακό λόγο που είναι έτοιμος να βγει από το στόμα σου.

Προσευχήσου ώστε να μην πιάσεις το κινητό και στείλεις κάποιο μήνυμα που θα πληγώσει τον άλλον ανεπανόρθωτα.

Προσευχήσου ώστε μην κάνεις κάτι που ουσιαστικά δεν το εννοείς, αλλά η οργή και ο θυμός σε κάνουν παπαγαλάκι τους.

Προσευχήσου πριν από κάθε πράξη σου, πριν από κάθε λόγο σου. Ειδικά όταν είναι να πράξεις κάτι ή να πεις κάτι μετά από καυγά, μετά από κάποια σύγκρουση.

Και ίσως μετά την προσευχή σου να δεις ότι "δεν χάθηκε και ο κόσμος" με αυτό που έγινε με τον άλλον άνθρωπο. Και ίσως βρεις την δύναμη να τον συγχωρέσεις χωρίς να τον βρίσεις πρώτα. Και ίσως να φωτιστείς ώστε να δεις ότι είναι ευκαιρία να ταπεινωθείς και να υπομείνεις και έτσι να σιωπήσεις για χάρη της αγάπης.

Μη βιάζεσαι να αντιδράσεις λοιπόν.

Να βιαστείς να πιάσεις το κομποσχοίνι και να προσευχηθείς.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ἡ πνευματική τροφή που μετελαμβανε ο Προφήτης Ηλίας

…Του έστελνε [του Προφήτου Ηλιού] άρτον και κρέας. Εν τω άρτω είναι το κρέας. Είν’ το σώμα του Χριστού, εν τω άρτω.

Κοινωνία, ουρανία τροφή τού ‘στελνε. Θεία Κοινωνία τού έστελνε στην Παλαιά Διαθήκη.

Δεν θέλω να πιστεύει κανείς ότι έστελνε το κοράκι κι έκλεβε από κάποιο κρεοπωλείο κρέας και από κάποιον φούρνο ψωμί, και το ‘παιρνε και το πήγαινε. Αυτά είναι αγγελική τροφή. Είναι Πνεύματος Αγίου η τροφή αυτή, που του έστελνε, του ανθρώπου. Ήταν ο τύπος.

Εδώ, στην έρημο κάτω… Εδώ, στην κοιλάδα του κλαυθμώνος, μακρυά από τον Παράδεισο, μόνον με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού θα τραφούμε για να ξαναεπιστρέψουμε εις τον Παράδεισον. Κάνει μάθημα.

Εκείνο δε το μάθημα που έχει ακόμη επέκταση εις το θέμα μας, είναι ότι το ‘στελνε μ’ αυτό το μαυροπούλι, το βρώμικο. Για να διδάξει τους ανθρώπους ότι «Μην κοιτάζεις ποιος σ’ το φέρνει. Κοίταξε Ποιος σ’ το στέλνει, τι σου στέλνει και τι σου χρειάζεται.».

Ο Ηλίας θα μπορούσε να το επιστρέψει, να πει «Ποτέ-ποτέ-ποτέ δεν το παίρνω εγώ από τα χέρια σου!». Όπως λέμε εμείς «Εγώ να πάρω αντίδωρο από αυτού τα χέρια;»

Σοβαρά; Και ποιος είσαι ‘συ; Ποιος είσαι εσύ; Είσαι ανώτερος από τον Ηλία, που έπαιρνε από του κόρακος το ράμφος και έτρωγε; Ποιος είσαι συ κι εγώ;

Τα κοράκια του Ηλία είναι οι κληρικοί, οι σημερινοί. Οσοδήποτε και αν είναι βρώμικοι [με αμαρτίες], είναι για τον εαυτόν τους.

† Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Η αληθινή χαρά

«Νομίζεις ὅτι ἡ πίστη σημαίνει νὰ εἶσαι συνεχῶς σοβαρός, θλιμμένος καὶ μὲ σκυμμένο κεφάλι; Ὄχι!

 Ὁ Χριστὸς εἶναι χαρά, φῶς καὶ ἐλπίδα. 

Μὴν ἀφήνεις τὰ προβλήματα νὰ σοῦ κλέβουν τὸ χαμόγελο. Ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, μπορεῖ νὰ λάμπει ἀκόμη καὶ μέσα στὰ πιὸ μεγάλα σκοτάδια. Νὰ χαίρεσαι!

 Ἡ μιζέρια καὶ ἡ ἀπελπισία δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ἀληθινὴ πίστη δὲν βαραίνει τὴν καρδιά, τὴν ἀνασταίνει».

Ἅγιος Εὐμένιος Σαριδάκης

Ο μεγαλύτερος εχθρός βρίσκεται μέσα μας

 Tον μεγάλο κίνδυνο τον κουβαλάμε επάνω μας, ο μεγάλος μας εχθρός βρίσκεται μέσα μας και λέγεται εγωισμός.

 Εγωισμός με όλα του τα παρακλάδια: φιλαυτία, υπερηφάνεια, έπαρση, προβολή κλπ.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για τον άνθρωπο και την ψυχή του, δεν υπάρχει χειρότερη ασθένεια, αφού οι συνέπειές της δεν είναι μόνον ισόβιες, καταστροφικές για τον ίδιο «φορέα» του εγωισμού, αλλά και αιώνιες.

Γιατί αυτά που λέει και κάνει ο εγωιστής άνθρωπος είναι προκλητικά μα και παράλογα, και το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς με υπομονή και έλεος είναι να τον δει να επιστρέφει στα λογικά του. 

Να παραδέχεται, να ταπεινώνεται….

Αν δεν το κάνει; 

Ο ίδιος ο Θεός γίνεται αντίπαλος, αντιμαχόμενος, αντιτασσόμενος, και τότε είναι που αρχίζει η τραγωδία για τον άνθρωπο. 

✝️ Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Η ηλικία της Αγίας Μαρίνας

 

Έβγαζα το περιοδικό ''Αγία Μαρίνα" και μια χρονιά που πλησίαζε η εορτή της Αγίας Μαρίνας, θέλησα να γράψω κάτι γι' αυτήν και το βίο της.

Διάβαζα λοιπόν τους Συναξαριστές και άλλα βιβλία, τα οποία περιέγραφαν το Βίο και τα Μαρτύρια της Αγίας.

 Όλα καλά τα έβρισκα και κρατούσα σημειώσεις. Ένα όμως σημείο δεν μου άρεσε και δεν το έβρισκα καθόλου σωστό και ήταν η ηλικία της Αγίας. Δεν μπορούσε να δεχτώ, ότι η Αγία Μαρίνα μαρτύρησε σε ηλικία 15 ετών!

Δεν είναι δυνατόν - έλεγα - να υποστεί ένα τόσο μεγάλο μαρτύριο, ένα παιδί 15 ετών και μάλιστα κοπελίτσα. 

Και κατέληγα, πως οι βιογράφοι της, έκαναν λάθος ή ήταν τυπογραφικό λάθος, ότι δηλ. ήθελαν να γράψουν 25 ή 35 ετών και από απροσεξία έγραψαν 15.

 Έτσι σκέφτηκα να γράψω, χωρίς να αναφέρω την ηλικία της Αγίας.

 Αλλά και πάλι δεν με ανέπαυε αυτή η λύση, μου φαινόταν μεγάλη παράλειψη. 

Και έτσι περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσα να αποφασίσω τι θα κάνω τελικά.

Ένα απόγευμα όμως με επισκέφτηκε μια γνωστή μου ηλικιωμένη κυρία, η κυρά Δέσποινα και μου είπε τα εξής:

- Κύριε Δημήτρη μου, θέλω να σου πω κάτι που μου συνέβη σήμερα. Στο ημιυπόγειο δωματιάκι μου, το πρωΐ που σκούπιζα βλέποντας προς το μικρό παραθυράκι που είναι ίσα με το δρόμο, βλέπω ένα κοριτσάκι με σχολική ποδιά και με κοτσίδες πολύ όμορφο και μου λέει:

 - Γειά σου γιαγιά, τι κάνεις;

 - Καλά παιδί μου, ποιά είσαι;

 - Είμαι η Μαρίνα γιαγιά, με γνωρίζεις, έχεις έρθει πολλές φορές στο σπίτι μου στο Θησείο! (Στο Θησείο βρίσκεται Ναός της Αγίας Μαρίνας).

 - Δεν γνωρίζω κόρη μου καμμία Μαρίνα στο Θησείο!

 - Πως! Με γνωρίζεις γιαγιά, είμαι η Μαρίνα και είμαι 15 ετών και μένω στο Θησείο!

Και μόλις τα είπα αυτά, την έχασα από τα μάτια μου!

 - Τι είναι αυτό κυρ Δημήτρη μου; Δεν καταλαβαίνω τίποτε!

Τότε κατάλαβα, ότι αναγκάστηκε η Αγία να μου απαντήσει για το θέμα της ηλικίας της που με απασχολούσε, μέσω της κ. Δέσποινας. 

      ....Δαγκώθηκα, δάκρυσα και συγκλονισμένος της είπα:

- Μην ασχολείσαι κυρά Δέσποινα με αυτά, δεν είναι για όλους. 

Αυτά είναι για κάποιους άλλους ανόητους... 

kαι εννοούσα τον εαυτό μου που δυσπίστησα, ότι η Αγία μαρτύρησε στην ηλικία των 15 ετών.

Έκτοτε όχι μόνο δεν τολμούσα να αμφισβητήσω τα γραφόμενα των βιβλίων, αλλά έλεγα ότι στα θέματα αυτά, δεν έχουν καμμία θέση, ούτε η λογική μας, ούτε τα νομίζω τα δικά μας, ούτε το εγώ το δικό μας...

☦ Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Μη ζητάς θαύματα

 «Μη ζητής λοιπόν θαύματα, αλλά ζήτει την υγείαν της ψυχής...

 Μη ζητής να ίδης τυφλόν να θεραπεύεται, αλλά πρόσεξε όλους που αναβλέπουν τώρα την πιο ωραίαν και την πιο ωφέλιμον ανάβλεψιν και μάθε και συ να βλέπης με σωφροσύνη και προσπάθησε να διόρθωσης τον οφθαλμόν σου» 

✝️ Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Πέταξε τα μπάζα από πάνω σου

 «Για να νιώσει κανείς ανάπαυση, πρέπει να πετάξει τα μπάζα από μέσα του. Αυτό θα γίνει με την εξομολόγηση. 

Ανοίγοντας ο άνθρωπος την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας τα σφάλματά του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται».

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ♰

Όταν η φύση διδάσκει

 Τα ηλικιωμένα πουλιά δεν πετούν πια και δεν υπάρχουν γηροκομεία για αυτά.  Ως εκ τούτου, τα νεότερα πουλιά, οποιουδήποτε είδους, τα ταΐζουν.

 Αυτό είναι ένα μεγάλο μήνυμα για τους ανθρώπους.

Τι όμορφο βίντεο!!! 

Ένα παράδειγμα προς μίμηση, μας διδάσκει η φύση...

Η καλοσύνη

 

Απάνω απ ὅλα να αγαπάμε την καλωσύνη. 

Να χαιρόμαστε νάμαστε καλοί και νοιώθουμε κοντά μας καλούς ανθρώπους. 

Κανένα πράγμα δεν είναι σαν την καλωσύνη. 

Το πρόσωπό της λαμποκοπά σαν τον ήλιο που χρυσώνει την πλάση το πρωί της έμορφης μέρας του καλοκαιριού. 

Τι ευλογημένοι που είναι οι καλοί άνθρωποι, οι πρόσχαροι, οι γλυκομίλητοι, οι απλοί, οι απονήρευτοι, οι πονετικοί, οι ταπεινοί! 

Τι αληθινός πλούτος μέσα σε μια τέτοια καρδιά! 

Και τι φτώχεια, τι μιζέρια, τι ασχήμια μέσα στις κακές ψυχές, στις εγωιστικές, κι ἂς φουσκώνουνε απ ἔξω κι ἂς παραστένουνε τον πλούσιο! 

Πόσο ξεκουράζεται η ψυχή μας από τη δροσιά της καλωσύνης και πόσο κουράζεται η ψυχή μας από τον λίβα της κακίας.

✝️ Φώτης Κόντογλου

Το σταφύλι και ο άρτος

 

Ο Άγιος Παΐσιος συνήθιζε να έρχεται στις αγρυπνίες της Μονής μας όπου καθόταν στο στασίδι απέναντι από την εικόνα της Φοβεράς Προστασίας.

Οι αδελφοί μοναχοί επίσης τον επισκέπτονταν συχνά, καθώς βέβαια και πλήθος προσκυνητών, που φιλοξενούνταν στη Μονή μας. Όμως κάποια περίοδο - ήταν η χρονιά που είχε τα πρώτα συμπτώματα του καρκίνου - πέρασαν σαράντα ημέρες χωρίς να φανεί, χωρίς να ανοίγει την πόρτα της καλύβης, χωρίς να δώσει κανένα σημείο ζωής, γεγονός που μας δημιούργησε ανησυχία.

Κάποια μέρα αποφάσισα και κατέβηκα μόνος μου στο καλύβι του. Χτύπησα την πόρτα, αλλά επειδή δεν έλαβα απάντηση, κατάφερα και την παραβίασα. 

Παρότι ήμουν ανήσυχος, από τη στιγμή της εισόδου μου παραδόξως με κατέλαβε μια απροσδιόριστη και ανεξήγητη ηρεμία.

Μόλις έφτασα στο μικρό του δωμάτιο, τον είδα να κάθεται σε μαξιλάρι κατάχαμα, με τα χέρια ακουμπισμένα πάνω στο σοφρά.

Στο πρόσωπό του είχε εμφανή σημεία εξαντλήσεως. Μπροστά του βρισκόταν ένα τσαμπί σταφύλι κι ένα αρτίδιο. Πρόσεξα ότι ο χώρος ανέδιδε μιαν άρρητη και πρωτόγνωρη ευωδία, και ότι υπήρχε διάχυτη γαλήνη.

Πήρα πρώτος τον λόγο, και του ζήτησα συγγνώμη και του εξήγησα πόσο είχαμε ανησυχήσει.

Εκείνος με ηρεμία και απλότητα, με φωνή που μόλις έβγαινε από τα πνευμόνια του, είπε:

Έκανα όλες αυτές τις μέρες νηστεία και προσευχή για τον κόσμο, και για τα επερχόμενα δεινά. Εξαντλήθηκα. Η Παναγία ήρθε και μου έδωσε αυτό το σταφύλι και τον άρτο. Δοκίμασε!

Πήρα λίγο σταφύλι.

Είχε το χρώμα του ροδίτη, με μια ιδιαίτερη γεύση και άρωμα που δεν είχαανασυναντήσει.

Πώς ήταν γέροντα η Παναγία; τον ρώτησα.

Τότε υποβασταζόμενος σηκώθηκε με δυσκολία, και μου έφερε μια μικρή εικόνα σε κορνίζα. Ήταν η Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα.

Πάντοτε παρουσιάζεται σαν την Ιεροσολυμίτισσα μου είπε.

Μιλήσαμε λίγο ακόμη και τον άφησα στην ησυχία του, γιατί έκρινα πως σε τέτοιες στιγμές δεν πρέπει να είναι κανείς αδιάκριτος.

Βλέπει κανείς την αγωνία και την αυτοθυσία του Αγίου Γέροντα να προλάβει να δώσει και τις τελευταίες του δυνάμεις για το καλό του κόσμου ώστε να αμβλυνθεί η ένταση των επερχόμενων δεινών.

Πηγη: Μαρτυρία Γέροντας Χριστόδουλος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους.

Η κοίμηση του Αγίου μας Παϊσίου

 Η κοίμηση του Αγίου μας Παϊσίου στις 12 Ιουλίου το 1994.

Η εξόδιος Ακολουθία έγινε όπως επιθυμούσε ο Άγιος μας!

Στις 11 ιουλίου είναι η μνήμη της Αγίας Ευφημίας..ο Άγιος Παΐσιος κοινώνησε για τελευταία φορά.

Με πολύ κόπο γονάτισε επάνω στο κρεβάτι.

Έκανε το σταυρό του και με τρεμάμενα χείλη είπε...Μνήσθητι μου Κύριε όταν έλθης εν τή βασιλεία σου.

Έπειτα οι αδελφές του έφεραν την εικόνα της Αγίας Ευφημίας και τον δίσκο με το κόλλυβό της...Πήρε δύο κόκκους σιτάρι ως ευλογία και ασπάστηκε την εικόνα της Αγίας Ευφημίας.

Παρατήρησε ότι δεν ήταν στολισμένη και είπε ούτε ένα λουλουδάκι δεν τις βάλατε...Κατά το μεσημέρι πήγε στο ησυχαστήριο ο αρχιεπίσκοπος Σηναίου Δαμιανός και ο Παΐσιος του ζήτησε να του διαβάσει την ευχή εις ψυχορραγούντα.

Ακόμη τον παρακάλεσε να του μνημονεύει.

Του είπε να με μνημονεύης γιατί πολλοί άλλοι θα με εγκαταλείψουν θα νομίζουν ότι δήθεν δεν έχω ανάγκη.

Η τελευταία εκείνη νύχτα Ήταν μαρτυρική.

Πονάω πονάω πολύ

έλεγε σιγανά και κοίταζε συνέχεια την εικόνα της Παναγίας..Το δεξί του χέρι σχημάτιζε κάπου-κάπου το σημείο του Σταυρού.

Ενώ το αριστερό χέρι εκινείτο σαν να τραβούσε κομποσχοίνι.

Πότε πότε άνοιγε τα χέρια του σε προσευχή.

Κάποια στιγμή είπε.

'' Μαρτύριο.

Η γερόντισσα που βρισκόταν δίπλα του δεν άκουσε και τον ρώτησε τι είπε.

Το επανέλαβε τρεις φορές.

Μαρτύριο μαρτύριο μαρτύριό!!! 

Στις 9:30 η ώρα το πρωί όλες οι αδελφές πέρασαν να πάρουν για τελευταία φορά την ευχή του....Ήταν προσηλωμένος στην εικόνα της Παναγίας και δεν μιλούσε..Ο πόνος ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπο του.

Ανέπνεε με πολύ δυσκολία...ενώ η πίεση του σιγά σιγά έπεφτε.

Όλα έδειχναν ότι έφτανε το τέλος...

Ο αναστημένος πνευματικά Παΐσιος βρισκόταν στο κατώφλι προς την μακαριότητα.

Σε μία στιγμή ο Άγιος Παΐσιος πήρε τρεις σύντομες εισπνοές και έσβησε....Έγειρε ήσυχα το κεφάλι του στο πλάι ενώ η αγιασμένη του ψυχή Είχε πετάξει στην αληθινή πατρίδα του τον ουρανό...Ήταν 11:00 η ώρα το πρωί της 12ης Ιουλίου 1994.

Οι αδελφές του φόρεσαν το σχήμα το ράσο και το κουκούλι..Κατά τα άλλα ήταν τακτοποιημένος από μόνος του.

Τον έβαλαν σε ένα απλό νεκροκρέβατο και τον μετέφεραν στο παρεκκλήσιο των Αρχαγγέλων.

Γύρω του έβαλαν λίγα Μόνο λουλούδια βασιλικούς και τριαντάφυλλα.

Τα χέρια του σαν να ήταν ζωντανά κρατούσαν με ευλάβεια τον Σταυρό.

Η μορφή του ήταν ειρηνική Φωτεινή οσιακή είχε ιλαρότητα σκορπούσε χάρη.

Το απόγευμα το ησυχαστήριο άνοιξε για τους προσκυνητές.

Αλλά οι αδελφές δεν ανακοίνωσαν την κοίμηση του Παϊσίου σε κανέναν...Αυτήν την εντολή είχε δώσει ο ίδιος ο Παΐσιος.

Η γερόντισσα κάλεσε τον εφημέριο του ησυχαστηρίου τον π . Νικόλαο και του είπε ότι επιθυμία του Πατρός Παϊσίου ήταν να τελέσει μόνον εκείνος την εξόδιο ακολουθία.

Το δέχτηκε Με φόβο και χαρά... Φόβο διότι αισθανόταν ανάξιος να κηδέψει έναν Άγιο!

Χαρά για τη μεγάλη ευλογία που του χάριζε ο Θεός...Μετά τη θεία λειτουργία εψάλη Η εξόδιος Ακολουθία.

Η εκφορά του Ιερού σκηνώματος έγινε μέσα σε απόλυτο σκοτάδι.

Το μόνο φως ερχόταν από δύο ταπεινά φαναράκια που συνόδευαν τον Γέροντα.

Έτσι θέλησε να κηδευθή.

Σε όλη του τη ζωή ήθελε να κρύβεται.

Πλούτος του ήταν η προσωπική του αφάνεια.

Αυτό είχε φροντίσει να γίνει και στην κοίμηση του με το να μην ανακοινωθεί πριν περάσουν τρεις μέρες.

Τώρα πια ο Άγιος μας Παΐσιος Δεν πονάει και δεν υποφέρει.

Τώρα πια ο Άγιος μας Πετάει άνετα σαν άγγελος από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη και εύκολα βρίσκεται παντού κοντά σε κάθε άνθρωπο που τον επικαλείται με πίστη και ευλάβεια.

Ο Άγιος μας Παΐσιος έλαμψε στον κόσμο με τα καλά του έργα.

Δόξασε τον θεό με την αγία του ζωή.

Και ο Θεός τον δόξασε επιτελώντας δι' αυτού μέγιστα θαύματα!!!

Την προστασία του και την ευλογία του να έχουμε!!

Ύπνος βαθύς

Κοιμίζουν τὸν κόσμο. Τὸν ἀφήνουν έτσι, γιὰ νὰ μὴ στενοχωριέται καὶ νὰ διασκεδάζει. Μὴν τυχὸν πείς ότι θὰ γίνει πόλεμος ή ότι θὰ γίνει η Δευτέρα Παρουσία καὶ γι’ αυτὸ πρέπει νὰ ετοιμασθούμε, μὴν τυχὸν στενοχωρηθούν οι άνθρωποι. Σὰν μερικὲς γριὲς πού λένε «μὴ μιλάς γιὰ θάνατο· μόνο γιὰ χαρὲς καὶ γιὰ βαφτίσια νὰ μιλάς», σὰν νὰ μὴν τὶς περιμένει θάνατος. Έτσι νιώθουν μία ψεύτικη χαρά.

Ενώ, άν σκέφτονταν ότι τὸ τάδε γεροντάκι πού έμενε λίγο πιὸ κάτω πέθανε χθές, ο άλλος είναι στὰ τελευταία του καὶ θὰ πεθάνει, μεθαύριο θὰ γίνει τού τάδε τὸ μνημόσυνο πού ήταν καὶ πολὺ νεότερος απὸ αυτές, θὰ σκέφτονταν τὸν θάνατο καὶ θὰ έλεγαν: «Πρέπει νὰ εξομολογηθώ, νὰ ετοιμασθώ πνευματικά, γιατί μπορεί κι εμένα σὲ λίγο νὰ μὲ καλέσει ο Χριστὸς γιὰ τὴν άλλη ζωή».

Διαφορετικά, έρχεται ύστερα ο θάνατος καὶ τὶς παίρνει ανέτοιμες.

*Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο Γέρ. Παϊσίου Ἁγιορείτου «Λόγοι», τ. Β´, “Πνευματικὴ Ἀφύπνιση”*

Αντί να κοροϊδεύεις αναρωτήσου.

 

Όταν προσκυνάμε το ένδυμα ενός Αγίου, δεν θεωρούμε ότι το ύφασμα είναι θεός. Γνωρίζουμε ότι το ένδυμα αυτό έχει «ποτιστεί» με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, επειδή το φορούσε ένας άνθρωπος που έφτασε στην ένωση με τον Θεό. Η προσκύνησή μας περνάει από το ένδυμα, πηγαίνει στον Άγιο, και από τον Άγιο καταλήγει στον ίδιο τον Θεό, που είναι η πηγή κάθε αγιότητας.

Δεν προσκυνάμε το ύφασμα ως ύλη. Προσκυνάμε τη Χάρη του Θεού που ενεργεί μέσα από το ύφασμα, τιμώντας τον Άγιο που το φορούσε. Στις Πράξεις των Αποστόλων (ιθ΄ 11-12) αναφέρεται ρητά: «Ο Θεός έκανε μεγάλα θαύματα μέσω του Αποστόλου Παύλου. Μέχρι και μαντήλια ή ποδιές που είχαν ακουμπήσει στο σώμα του μετέφεραν πάνω στους αρρώστους, και έφευγαν οι ασθένειες και τα πονηρά πνεύματα».

Αν λοιπόν ο Θεός θαυματουργούσε μέσω των ρούχων του Αποστόλου Παύλου, γιατί να μην κάνει το ίδιο σήμερα μέσω των ρούχων του Αγίου Παϊσίου, του Αγίου Νεκταρίου ή του Αγίου Σπυρίδωνα; 

«Αντί να κοροϊδεύεις κάτι που δεν καταλαβαίνεις, αναρωτήσου. Γιατί εκατομμύρια άνθρωποι εδώ και αιώνες βρίσκουν παρηγοριά, ελπίδα και αποδεδειγμένες θεραπείες εκεί; Κράτα τις επιφυλάξεις σου, αλλά σεβάσου την πίστη του διπλανού σου. Αν ποτέ βρεθείς σε αδιέξοδο και η λογική σου δεν μπορεί να σε σώσει, τότε ίσως καταλάβεις γιατί οι άνθρωποι ζητούν τη μεσιτεία των Αγίων.»

Πηγή :

https://www.facebook.com/share/19QWvGaBST/

Έπεσες;

 «Δεν σε κατηγορώ ότι έκανες αμαρτίες πολλές και σοβαρές, όχι, άνθρωπος είσαι. Σε κατηγορώ, γιατί δεν εξομολογείσαι.

Έπεσες; Στον πνευματικό. Και η οσία Μαρία, πρώτα εξομολογήθηκε» 

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ένα ασφαλές μέσο

 

«Η υπομονή στις θλίψεις είναι ένα ασφαλές μέσο για να ενωθούμε με τον Θεό. 

Όσο ο γογγυσμός χωρίζει από τον Θεό, τόσο η υπομονή σφυρηλατεί την ενότητά μας μαζί Του...

Αν λοιπόν υπομένεις μ' ευγνωμοσύνη όλες τις δοκιμασίες για χάρη Του,  θα σου ανταποδώσει την αιώνια μακαριότητα...

Μέσω της θλίψεως και της υπομονής εισέρχεσαι στον χώρο της αληθινής γνώσεως και καθαρίζεσαι από το πλήθος των αμαρτιών σου..»

*Αγίου Δημητρίου τού Ροστώφ

Πηγή: "Πνευματικό Αλφάβητο", 

Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής*

Καθημερινός σταυρός.

 "Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου καὶ ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεὰ αὐτὴ ἡ ὁδὸς τοῦ Θεοῦ βαδίζεται μὲ σταυρὸ καὶ θάνατο. Ἀπὸ ποῦ ὅμως σοῦ ἦλθε αὐτό, δηλαδὴ τὸ νὰ μὴ θέλης νὰ σὲ βροῦν πειρασμοί; Γνώριζε ὅμως ὅτι ἄνευ πειρασμῶν εὑρίσκεσαι ἐκτὸς τῆς ὁδοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν βαδίζεις σ' αὐτήν, οὔτε βαδίζεις στὰ ἴχνη τῶν ἁγίων.

Δὲν θέλεις νὰ βαδίσης στὴν ὁδὸ ὅπου ὑπάρχουν τὰ ἴχνη τῶν ἁγίων· ἢ πιθανὸν νὰ θέλης να χαράξης γιὰ τὸν ἑαυτό σου ἄλλη ὁδό, γιὰ νὰ βαδίζης σὲ αὐτὴν χωρὶς κακοπάθεια καὶ στενοχώρια; 

Ἡ ὁδὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι καθημερινός σταυρός· διότι κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ μὲ ἄνεσι· ἐπειδὴ ἡ ὁδὸς τῆς ἀνέσεως γνωρίζουμε ποῦ καταλήγει καὶ τελειώνει."

«Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά» τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

Λόγος Δ'. Περὶ τοῦ πόθου τοῦ κόσμου...

Παρατήρησε τη διαφορά

Όταν στη ψυχή σου έχεις καλούς λογισμούς, νιώθεις χαρούμενος, ήρεμος. Όταν στην καρδιά σου επικρατούν η ειρήνη και η χαρά, τότε το πνεύμα του καλού, το Άγιο Πνεύμα, είναι μέσα σου.

Όταν μέσα σου κυριαρχούν άσχημες σκέψεις, τότε νιώθεις αδιάθετος, ταραγμένος, τότε μέσα σου βρίσκεται το πονηρό και πανούργο πνεύμα του κακού.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Κύριε, στείλε μου βροχή.

 Ένας μοναχός φύτεψε μια ελιά και άρχισε να προσεύχεται: 

Κύριε, στείλε μου βροχή. 

Και ο Κύριος έστειλε βροχή στη γη.

Το δέντρο ήταν κορεσμένο με υγρασία και ο μοναχός συνέχισε να προσεύχεται: Και τώρα, Κύριε, Σε ζητώ να στείλεις πολύ ήλιο - το δέντρο μου χρειάζεται ζεστασιά.

Και ο Κύριος έστειλε τον ήλιο. Το δέντρο μεγάλωσε.

Ο μοναχός συνέχισε να προσεύχεται γι' αυτό: Κύριε, δώσε λίγο παγετό, για να ενισχυθούν οι ρίζες και τα κλαδιά. Ο Κύριος έστειλε παγετό και... το δέντρο πέθανε. 

Ο μοναχός ήταν πολύ αναστατωμένος...

Πήγε σε άλλον μοναχό για να πει την ιστορία του και να μοιραστεί την θλίψη του. 

Και του λέει ο άλλος μοναχός: Έχω επίσης μια ελιά, κοίτα. Το δέντρο του έχει μεγαλώσει όμορφα. Αλλά προσευχήθηκα διαφορετικά. Είπα στον Θεό, ότι είναι ο Δημιουργός αυτού του δέντρου και ότι ξέρει καλύτερα από μένα τι χρειάζεται για να αναπτυχθεί φυσιολογικά. Απλώς ζήτησα από τον Θεό Εκείνος να το φροντίσει...

Αιώνιο μάθημα αυτό! Μην ζητάμε στην προσευχή μας τίποτα... παρά μόνο την σωτηρία την δική μας και των συνανθρώπων μας. Ο Κύριος γνωρίζει τις ανάγκες μας και τι μας ωφελεί... Ας Τον εμπιστευτούμε και Εκείνος θα μας δώσει, σύμφωνα με την καρδιά μας και την ωφέλειά μας...

Κατάκριση εαυτού

 

«Δυο πράγματα ἀπαιτοῦνται ἀπὸ ὅλους τούς ἀνθρώπους, νὰ κατακρίνουμε τὰ ἰδικὰ μας ἁμαρτήματα καὶ νὰ συγχωροῦμε τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων. Διότι ἐκεῖνος πού βλέπει τὰ ἰδικὰ του ἁμαρτήματα, συγχωρεῖ πιὸ εὔκολα τούς ἄλλους· ἐνῶ ἐκεῖνος πού κατακρίνει τοὺς ἄλλους, τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του κατακρίνει καὶ καταδικάζει, ἔστω καὶ ἂν ἔχη πολλὲς ἀρετές. Ἀληθῶς μεγάλο πράγμα εἶναι τὸ νὰ μὴ κατακρίνουμε τοὺς ἄλλους, ἀλλά τούς ἑαυτούς μας, ἀδελφοι!

Ἐκεῖνος ὁ Λώτ, ἂν καὶ κατοικοῦσε στὰ Σόδομα, κανέναν δὲν κατέκρινε. Γιʼ αὐτό ἐδικαιώθη καὶ διεσώθη ἀπὸ τὴν φωτιὰ καὶ τὴν πανωλεθρία, στὰ ὁποῖα κατεδικάστησαν οἱ Σοδομίτες. 

Ἂς ἀγαπήσουμε τὴν ταπεινοφροσύνη. Μὲ αὐτή ἐδικαιώθη ὁ Τελώνης καὶ ἀπέβαλε τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτημάτων του. Ἂς μισήσουμε τὴν ὑψηλοφροσύνη, ἐπειδὴ ὁ Φαρισαῖος ἀπὸ αὐτή κατεκρίθη καὶ ἔχασε τὶς ἀρετές πού εἶχε. Ὁ Φαρισαῖος, ἐπειδὴ διέπραξε τὰ καλὰ μὲ ὄχι καλὸ τρόπο, κατεκρίθη. Ὁ Τελώνης ἀπορρίπτοντας μὲ καλὸ τρόπο τὰ μὴ καλὰ ἔργα, ἐδικαιώθη»

Άγιος Ανδρέας Κρήτης (♰04 -7)

Το γελοίο των ζωδίων

 

Δεν υπάρ­χει πιο γε­λοίο πράγ­μα, από το να προ­βλέ­που­με και να συμ­πε­ραί­νου­με το μέλ­λον του αν­θρώ­που, από τα ζώ­δια του ου­ρα­νού.

 Εί­ναι κα­τα­γέ­λα­στοι όσοι ασχο­λούν­ται με την ανύ­παρ­κτη τέ­χνη του αστρο­λό­γου και όσοι πι­στεύ­ουν, ότι αυ­τοί έχουν τη δύ­να­μη να γνω­ρί­ζουν την τύχη τους.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Αγωνιστής

 

«Αν ο άνθρωπος χρειάζεται τη βοήθειά σου, βοήθησέ τον αμέσως. Για να φας, πάντα προλαβαίνεις. Αν δεν το κάνεις αυτό, θα χάσεις τη Βασιλεία των Ουρανών. Γιατί η Βασιλεία του Θεού κερδίζεται με προσπάθεια και την κατακτούν όσοι αγωνίζονται.» 

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός

Μήν σκοτώνεις την ψυχή του άλλου

«Ουδέποτε προσβάλλομε ή λυπούμε άνθρωπο, ουδέποτε τον κάνομε να νοιώση στερημένος, ελαττωμένος, να νοιώση κατωτερότητα, διότι του σκοτώνομε την ψυχή.

Αυτός ο άνθρωπος θα τραυματισθή και δεν θα μπορή να επιτύχη στην ζωή του.[…]

Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του, το πρόβλημά του. Ποτέ δεν του υπενθυμίζουμε την κακία του, την αμαρτία του. Μόνον τον έπαινο χρησιμοποιούμε, αλλά τον ευγενή έπαινο, όχι τον αφελή.

Διότι ο άνθρωπος ουδέποτε διορθώνεται με ονειδισμό, όπως και με παρατήρηση. Πρέπει να είναι πολύ άγιος, για να δεχθή να διορθωθή με τον ονειδισμό, την υπόδειξη ή την παρατήρησή σου. Αλλά, εάν ήταν τόσο άγιος, δεν θα είχε αυτό το ελάττωμα, για το οποίο χρειάσθηκε να του κάνης παρατήρηση εσύ.

Αφού λοιπόν το έχει, το μόνο που χρειάζεται, είναι ο άκρος σεβασμός σου, για να μπορέση κάποτε να ταπεινωθή και να διορθωθή, βλέποντας την δική σου ειρήνη, πραότητα, ταπείνωσι, αγάπη, μακροθυμία, χρηστότητα, επιείκεια, γλυκύτητα… Μόνον όποιος έχει αυτές τις αρετές μπορεί να διορθώση κάποιον άλλον…»

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου 

Ε, τι στενοχωριέστε;

 

Ε, τι στενοχωριέστε;

Για εδώ είμαστε;

Το θέμα δεν είναι να είμαστε καλά εδώ, αλλά να είμαστε έτοιμοι να πάμε κοντά στον Θεό. 

Αν δεν το καταλάβει κανείς αυτό, ή θα χαίρεται κοσμικά ή θα λυπάται πάλι κοσμικά και σε όλη του την ζωή θα ταλαιπωρείται άδικα.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ☦️

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών μηνός Ιουλίου 2026

 🇬🇷 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΚΑΙΑΣ.                      ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ 

ΤΗΛ 211 40 41 548

🔹 ΠΡΌΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 

  Κάθε Κυριακή στις 7:00 π.μ τελείται Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

                    🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹

♦️ Τρίτη 7 Ιουλίου 2026.                    Παραμονή Αγίου Προκοπίου Μεγαλομάρτυρος. 

Βραδινή θεία λειτουργία 

Ώρα: 7:00 μ.μ

♦️ Σάββατο 11 Ιουλίου 2026.                     Αγίας Ευφημίας Μεγαλομάρτυρος. 

Πρωινή θεία λειτουργία 

Ώρα: 7:00 π.μ

♦️ Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026.              Παραμονή της Αγίας Μαρίνης της Μεγαλομάρτυρος. 

Βραδινή θεία λειτουργία 

Ώρα: 7:00 μ.μ

 

♦️ Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026.                    Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου. 

Πρωινή θεία λειτουργία 

Ώρα: 7:00 π.μ. 

♦️ Σάββατο 25 Ιουλίου 2026.                            Η Κοίμηση της Αγίας Άννης μητρός Της Υπεραγίας Θεοτόκου. 

Πρωινή θεία λειτουργία 

Ώρα: 7:00 π.μ.

♦️ Δευτέρα 27 Ιουλίου 2026.                      Αγίου Παντελεήμονος μεγαλομάρτυρος του Ιαματικού. 

Πρωινή θεία λειτουργία 

Ώρα: 7:00 π.μ.