Χωρίς δεν εξηγείται ο θάνατος

Είναι εντυπωσιακό το πως τα χάνουν, το πόσο αδύναμοι φαίνονται μπροστά στο άκουσμα του θανάτου εκείνοι που αυτοπροσδιορίζονται ως άθεοι. Κι ενώ έχουν πλούτο, γνώσεις, έχουν θέσεις υψηλές στην κοινωνία, έχουν άποψη για όλα τα κοινωνικά,πολιτικά και γεωστρατηγικά θέματα, στο άγγελμα του θανάτου μοιάζουν τόσο ευάλωτοι και τρομαγμένοι. Με πόνο ψυχής αξιολυπητοι.

Εκεί είναι που τα κοινωνικά συστήματα και οι κάθε απόχρωσης ιδεολογίες καταρρέουν. Χωρίς Θεό δεν εξηγείται ο θάνατος. Χωρίς πίστη στη ζωή, ο θάνατος είναι ο νικητής.

Κι όμως αδελφέ μου και εσύ δύσπιστε εαυτέ μου, ο Χριστός Ανέστη. Και μαζί Του κάθε άνθρωπος μπορεί να πορευθεί πιο πέρα από ότι του υπαγορεύει η λογική.

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Ιερά Ακολουθία

 

▪️🌙 Δευτέρα 19 Οκτωβρίου Παραμονή του Αγίου Αρτεμίου της Αγίας Ματρώνης και του Αγίου Γερασίμου του εν Κεφαλληνία. 

Βραδινή Θεία Λειτουργία στις 6:30.

Προσκυνηματική εκδρομή

 

Την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026 η Μονή μας θα πραγματοποιήσει προσκυνηματική εκδρομή στο Ιερό Ησυχαστήριο Τιμίου Σταυρού στη Μαψό Κορινθίας.

• Αναχώρηση: Αμέσως μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας (το αργότερο στις 10:00 π.μ.) από τον χώρο του μοναστηριού μας.

• Μετά το προσκύνημα θα ακολουθήσει γεύμα σε ταβέρνα της περιοχής.

• Μετά το φαγητό επιστροφή για το μοναστήρι μας.

Τιμή εισιτηρίου 35€ το άτομο.

«Με πολύ σεβασμό, αγάπη και θερμή παράκληση, απλώνουμε το χέρι και την καρδιά μας προς όλους εσάς, τους αγαπημένους μας προσκυνητές και φίλους της Μονής.

Σας παρακαλούμε θερμά να βρεθείτε κοντά μας σε αυτό το προσκύνημα, που για τον καθένα μας θα είναι μια τριπλή ευλογία.

Πρώτα απ' όλα γιατί μας δίνεται η ευκαιρία να είμαστε και πάλι μαζί και να ανταμώνουμε με χαρά. 

Δεύτερον, γιατί η ψυχή σας θα βρει γαλήνη και θα ξεκουραστεί, ακουμπώντας τις προσευχές της επισκεπτόμενη έναν Άγιο Τόπο γεμάτο από την χάρη του Τιμίου Σταυρού όπου είναι αφιερωμένο το μοναστήρι.

Και τρίτον, γιατί η δική σας παρουσία γίνεται για εμάς μια έμπρακτη αγκαλιά, αφού βοηθάτε άμεσα το Μοναστήρι μας να συνεχίσει το έργο του σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας σε αυτό το πνευματικό ταξίδι. Η αντάμωσή μας και η δική σας στήριξη είναι η δύναμη που χρειαζόμαστε.»

Σας ευχαριστούμε πολύ

Για όλους μας

 

Η πνευματική χαρά δεν είναι για κάποιους, είναι για όλους μας

Όταν ο άνθρωπος δεν ζει απλά, δεν ζει ειρηνικά και μονίμως ασχολείται με τους άλλους, έστω και αν δεν το καταλαμβαίνει , τότε πώς θα μπει στη διαδικασία της προσευχής, για να αρχίσει να λύνεται ο εαυτός του, να αρχίσει να καταλαμβαίνει τα πνευματικά πράγματα και εν τέλει να ζήσει πνευματική χαρά; Το ξαναλέω: Η πνευματική χαρά δεν είναι για κάποιους, είναι για όλους μας.

Δεν μπορεί ο Χριστός να ήρθε στη γη, ανάμεσά μας, να σταυρώθηκε για μας, να αναστήθηκε για μας, κι εμείς να μην μπορούμε να αισθανθούμε πνευματική χαρά. Δεν είναι δυνατόν, σημαίνει ότι κάτι δεν κάνουμε καλά.

Από το βιβλίο «Δίψα για καθαρό ουρανό»,σελ.170 – Αρχιμ. Σιλουανού

Πίστη

 

«Πίστη είναι νά πεθάνει κανείς γιά τό Χριστό καί γιά χάρη της εντολής Του, πιστεύοντας οτι ο θάνατος αυτός θά του γίνει πρόξενος ζωης· νά θεωρεί τή φτώχεια σάν πλουτο, τήν ευτέλεια καί τήν ασημότητα σάν αληθινή δόξα καί κοινωνική λάμψη· καί νά πιστεύει οτι μέ τό νά μήν εχει τίποτε, κατέχει τά πάντα η μάλλον απέκτησε τόν ανεξερεύνητο πλούτο της επιγνώσεως του Χριστού, καί ολα τά ορατά νά τά βλέπει σάν λάσπη η καπνό.»

                  

☦️ Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Ένας καλός λόγος αρκεί;

 

«Ο άλλος κάποτε φτάνει σε δύσκολες καταστάσεις και ζητάει ένα καλό λόγο.

Μην το αρνιέστε. 

Όπως δίνουμε σ’ ένα φτωχό ελεημοσύνη. 

Έτσι και ο καλός ο λόγος. 

Ελεημοσύνη είναι. 

Κι έχει περισσότερο μισθό από το Θεό. 

Εμένα κάποτε ένας μοναχός μου είχε πει ένα καλό λόγο για μια αρρώστια που είχα και με βοήθησε, με ανακούφισε.

☦️ Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ιερά Ακολουθία

 ▪️🌙 Πέμπτη 15 Οκτωβρίου παραμονή της εορτής του Αγίου Λογγίνου του εκατοντάρχου.

Βραδινή Θεία Λειτουργία στις 6:30. 

"Η Δασκάλα τής Παράγκας"

 

Την έλεγαν Κυρά-Ελένη. Στον Πόντο ήταν δασκάλα στο Παρθεναγωγείο της Τραπεζούντας. Είχε τελειώσει το Αρσάκειο. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, και ποντιακά.

Στην Ελλάδα έγινε εργάτρια στο καπνομάγαζο. 14 ώρες τη μέρα να διαλέγει φύλλα καπνού. Τα δάχτυλα κίτρινα, τα μάτια θολά από τη σκόνη.

Αλλά το βράδυ… το βράδυ γινόταν πάλι δασκάλα.

Η παράγκα της ήταν 3x3. Χώμα για πάτωμα. Τενεκές για σκεπή. Στον τοίχο είχε καρφώσει ένα μαυροπίνακα - ένα κομμάτι ξύλο βαμμένο με κάρβουνο. Κάθε απόγευμα, στις 6, χτυπούσε μια κατσαρόλα. Το «κουδούνι» και έρχονταν. 40 παιδιά, ξυπόλητα, με κουρελιασμένα ρούχα, παιδιά που το πρωί πουλούσαν κουλούρια στο λιμάνι, που μάζευαν κάρβουνα από τις γραμμές του τρένου.

Δεν είχαν τετράδια. Έγραφαν πάνω σε παλιά χαρτιά από το καπνομάγαζο. Δεν είχαν μολύβια. Έγραφαν με κάρβουνο.

Δεν είχαν βιβλία. Είχε ένα. Το Αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού. Το είχε σώσει από τον Πόντο. Το φύλαγε στο στήθος της, μαζί με την εικόνα.

«Τι μάθημα έχουμε σήμερα, κυρία;» ρώτησε ο μικρός ο Λάζαρος. 9 χρονών. Ο πατέρας του πέθανε από τύφο το ’23.

«Σήμερα θα μάθουμε τη λέξη “Πατρίδα”, Λάζαρε», είπε η Ελένη.

Έγραψε στον μαυροπίνακα με το κάρβουνο:

Π – Α – Τ – Ρ – Ι – Δ – Α

«Ξέρετε τι είναι η πατρίδα;» ρώτησε.

Σιωπή. Τα παιδιά κοιτάχτηκαν.

«Η Ελλάδα;» είπε δειλά ένα κοριτσάκι.

Η Ελένη χαμογέλασε. Τα μάτια της βούρκωσαν.

«Όχι, Μαρίκα μου. Η πατρίδα είναι εκεί που σε θάβουν. Ο παππούς σου είναι θαμμένος στον Πόντο. Άρα ο Πόντος είναι πατρίδα. Η μάνα σου είναι θαμμένη εδώ, στη Δραπετσώνα. Άρα και η Ελλάδα είναι πατρίδα. Εμείς, παιδιά μου, έχουμε δύο πατρίδες και πρέπει να τις τιμήσουμε και τις δύο.»

Έμαθαν να γράφουν. Έμαθαν να διαβάζουν. Έμαθαν την ιστορία του ’21. Αλλά κάθε Παρασκευή, η Ελένη τους έλεγε και μια ιστορία από τον Πόντο. Για τη Σουμελά. Για τον Διγενή. Για την Κερασούντα.

«Για να μην ξεχάσετε», έλεγε. «Γιατί αν ξεχάσετε, πεθαίνετε δεύτερη φορά.»

Το 1932 ήρθε ο Επιθεωρητής από το Υπουργείο.

«Ποια είστε εσείς που κάνετε μάθημα χωρίς άδεια;» φώναξε. «Αυτό είναι παράνομο!»

Η Ελένη σηκώθηκε. 35 χρονών, αλλά φαινόταν 50. Από την κούραση.

«Κύριε Επιθεωρητά», είπε ήρεμα. «Εγώ τελείωσα το Αρσάκειο Τραπεζούντας. Έχω δίπλωμα. Αν θέλετε, σας το δείχνω.»

Του έδωσε ένα χαρτί κιτρινισμένο, διπλωμένο στα τέσσερα.

Ο Επιθεωρητής το διάβασε. Κοίταξε τα 40 παιδιά, ξυπόλητα, πεινασμένα αλλά να γράφουν «Ελευθερία» στον μαυροπίνακα.

Έσκυψε το κεφάλι.

«Συνεχίστε, κυρία», είπε μόνο και έφυγε.

Την άλλη εβδομάδα ήρθαν 5 τετράδια από το Υπουργείο. Και 5 μολύβια.

Το 1950, η παράγκα έγινε διώροφο σχολείο. Το 1ο Δημοτικό Δραπετσώνας.

Στα εγκαίνια, ο Δήμαρχος φώναξε: «Κυρά-Ελένη, ελάτε να κόψετε την κορδέλα!»

Ήταν 60 χρονών. Με άσπρα μαλλιά. Τα χέρια της ακόμα κίτρινα από τον καπνό.

Έκοψε την κορδέλα και έκλαψε.

Από τα 40 παιδιά της παράγκας, τα 22 τελείωσαν το Γυμνάσιο. Τα 8 έγιναν δάσκαλοι. Ο Λάζαρος έγινε γιατρός. Η Μαρίκα έγινε νοσοκόμα.

Στο γραφείο της, μέχρι που πέθανε το 1978, είχε τον μαυροπίνακα. Το ξύλο με το κάρβουνο και από κάτω έγραφε:

«Πατρίδα είναι εκεί που σε θάβουν και εκεί που σε μαθαίνουν γράμματα.»

Αυτές ήταν οι γυναίκες του Πόντου.

Δούλευαν σαν σκλάβες το πρωί. Και το βράδυ άναβαν το φως της γνώσης.

Γιατί ήξεραν: «Ο αμόρφωτος σκύβει. Ο γραμματισμένος δεν σκύβει ποτέ.»

Αθήνα μου σε ευχαριστώ !!

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΜΟΥ ΑΘΗΝΑ

Αγαπημένη μου Αθήνα,

Ευχαριστούμε που μας φιλοξενείς τόσα χρόνια και μας κάνεις μετόχους της Ζωής των Αγίων σου! 

Αθήνα του Αγίου Νεκταρίου!

Eκεί στο Αρεταίειο είναι ακόμα το κρεββάτι που άφησε η Αγιασμένη ψυχή του Αγίου Νεκταρίου το πονεμένο σώμα για να ανέβει στον Βασιλέα των Ουρανών! 

Εκεί κάπου στο Κουκάκι ήταν το φτωχικό σπίτι που έμενε κυνηγημένος από τους συκοφάντες, μη έχοντας να πληρώσει το νοίκι.

Εκεί τον είδε η αγανακτισμένη απλήρωτη σπιτονοικοκυρά όταν άνοιξε απότομα το δωμάτιό του, και έκπληκτη τον είδε αρπαγμένο στην προσευχή διάπυρο, με σηκωμένα τα χέρια στον Θεό!

Εκεί στη λεωφόρο Βουλιαγμένης ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς λειτούργαγε και μοίραζε « Ζωήν Αιώνιον»!

Εκεί στο «Λοιμωδών Νόσων» στο Αιγάλεω, δίπλα στην Ιερά Οδό ένας Λεπρός, ο Όσιος Νικηφόρος άφηνε με το Μαρτύριο της Λέπρας, «οσμήν ευωδίας Πνευματικής» και διάδοχο Μέγα τον π. Ευμένιο Σαριδάκη με τις ατέλειωτες ακολουθίες και την ατέρμονη Μετάνοια.

Εκεί στον τόπο της αποφυγής μια μυστική ομάδα ανωνύμων λεπρών σε αγίαζε καθημερινά Αθήνα μου!

Ενώ έφευγε ο γέρων Ευμένιος από το Λοιμωδών Νόσων για τον Ευαγγελισμό για την τελευταία νοσηλεία του, στο δρόμο ευλογούσε την Αθήνα κι έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ευλογημένη Αθήνα»! Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή, όλη τη πόλη! Τι άλλο άραγε να έβλεπε ο Άγιος Γέροντας στην Αθήνα, παρά την σφραγίδα της Αγιότητας που άφησαν στην πορεία τους τόσοι Άγιοι της, φανεροί και κρυφοί, παλαιοί και σύγχρονοι;

Στον Ερυθρό Σταυρό, ακούραστος διάκονος πάντων ο θαυμαστός π. Ελπίδιος, αδελφός του Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτου, έδωσε την μαρτυρία του στους ασθενείς και στους ανήμπορους!

Θαμμένος, αγιάζει την Ροδόπολη της Σταμάτας μαζί με τον πρόσφατα εκταφέντα άγιο Πατέρα Αθανάσιο Χαμακιώτη!

Γέμισε ο αέρας της Αθήνας ευωδία τον 20ο Αιώνα!

Και να, προβάλλει η ρωμαλέα μορφή του αγιασμένου π. Σίμωνα του Αρβανίτη και του διαδόχου του, καταξιωμένου λεβίτη, του έμπρακτου τηρητή του Ευαγγελίου, του Κήρυκα των Εντολών του Θεού, του ταπεινού, πράου και μειλίχιου π. Μαρκου Μανώλη! Ποιος τον εγνώρισε και δεν ένοιωσε την Αγιότητα του; Άνθρωπος ολονύκτιας και διαρκούς Μετανοίας και προσευχής, διακονίας μυστικής αλλά και έμπρακτης;

Ποιός άραγε γνώριζε τον μυστικό Άγιο Πατέρα Αντώνιο Γκίκιζα που συκοφαντημένος καθαγίασε τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στην καρδιά της κίνησης στο ημιυπόγειο διαμέρισμα; Ποιός γνώριζε ότι αυτός ήταν η ανάπαυση του Αγίου Πορφυρίου;

Ποιος θα φανταζόταν οτι στην καρδιά της Αθήνας όπου το εμπόριο, η πορνεία, οι παράνομες συναλλαγές, το χρηματιστήριο, η κεντρική Αγορά, το πάρε δώσε και το σούρτα φέρτα, θα αγιαζότανε μια τεράστια μορφή Αγιότητας, ένας αγράμματος παντογνώστης, ένας ακάματος Λειτουργός, σ’ ένα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γερασίμου, ο Άγιος Πορφύριος;

Ω Αθήνα μου Αγιασμένη! Ω πολύβουη Αγία Έρημος Αθήνα!

Ω Αρχοντική Αθήνα, ταπεινή, που ενω έβγαλες τόσους μεγάλους σύγχρονους Αγίους που συνέχισαν την Αγιότητα της Αγίας Φιλοθέης, έμεινες Άγνωστη σαν τόπος Αγιασμού του 20ου και του 21ου Αιώνα!

Όλοι τρέχουν να προσκυνήσουν!

Που πάτε; Πήγατε στο Αρεταίειο;

Πήγατε στον Αγ. Γεράσιμο στην Πολυκλινική;

Πήγατε στον Άγιο Ιωάννη στη Λεωφ. Βουλιαγμένης;

Πήγατε στο Ναό των Αγίων Αναργύρων του Νοσ. Λοιμωδών Νόσων στους Αιγάλεω; Πήγατε στην Ροδόπολη; Πήγατε στον Διόνυσο στο Ναό του Αγ Γεωργίου στον τάφο του π. Μάρκου;

Αγία ταπεινή αρχόντισσα Αθήνα! Μυρίσατε τον Αέρα τον Ευωδιαστό αυτών και πολλών αγνώστων Αγίων που είναι θαμμένοι στα σπλάχνα της; Πολλούς Αγίους ανέθρεψες Αθήνα μου και έχεις στα σωθικά σου!

Η Παράδοση συνεχίζεται. Άνοιξε την πόρτα του 20ου Αιώνα ο Άγιος Νεκτάριος, την περπάτησαν όλοι οι πιο πάνω και ακόμη περισσότεροι μυστικοί. Την περπατούν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του Αγίου Πνεύματος. Βουή, χαμός, κίνηση, πορείες, αυτοκίνητα, πεζοί, φανάρια, τρόλευ και λεωφορεία όλα κινούνται ασταμάτητα. Κι όμως υπάρχουν διαμερίσματα -κελιά κι ησυχαστήρια- σε πολυκατοικίες που γνέθουν μυστικά τις νύχτες το νήμα της Ζωής, αθέατοι ησυχαστές, άνδρες και γυναίκες, που αναπαύουν τον Θεό όντας «πτωχοί τω Πνεύματι» και υπήκοοι της Βασιλείας των Ουρανών!

Όλοι αγωνιούν για την Κρίση για τον επερχόμενο μεγάλο πόλεμο που θα ταράξει το παγκόσμιο, ελάχιστοι όμως ξέρουν οτι την πορεία του κόσμου την καθορίζουν οι ελάχιστοι κρυμμένοι «ασήμαντοι» εργάτες της Μετανοίας, που αλλάζουν με τα δάκρυα της δικής τους μετάνοιας, την οργή του Θεού για την ξέφρενη ακολασία, σε Έλεος και Πρόνοια για όλο τον κόσμο.

Όσο βλέπει ο Θεός την Μετάνοια των ελαχίστων, παραβλέπει την αμαρτία των πολλών και η ζωή συνεχίζεται, ο πόλεμος αναβάλλεται, γιατί νέοι άνθρωποι μετανοούν και μπαίνουν στην Εκκλησία!

Παράτεινον το Έλεος σου τοις γινώσκουσι Σε!

Αθήνα μου περιφρονημένη, ήσουν η πιο όμορφη, ασκήμηνες και ταπεινώθηκες και είσαι γεμάτη Αγίους παλιούς και σύγχρονους!

Αθήνα μου, ευχαριστώ!

   ΥΓ

Ευχαριστώ τον Π. Ν. για το παραπάνω Άρθρο !

Υποχείριοι της αδυναμίας

 

«Ἡ ἁμαρτία κατήντησε τὸν ἄνθρωπο τόσο ἄχρηστο, τόσο ἄρρωστο καὶ ἀδύνατο, ὥστε νὰ μὴν μπορῆ νὰ κάνη κάτι οὐσιαστικό μὲ τὶς δικές του δυνάμεις.

 Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα συζητοῦσαν μὲ τὸν Θεόν, τὸν ἐρωτοῦσαν αὐτοί, ἀπαντοῦσε Ἐκεῖνος, τοὺς καλοῦσε ὁ Θεός, καὶ φθάσαμε τώρα στὸ σημεῖο νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἐνθυμούμεθα τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὄχι νὰ τὸν δοῦμε.

 Φθάσαμε νὰ μὴν μποροῦμε νὰ συγκρατήσωμε ἕναν λογισμό μας, τὸ μῖσος καὶ τὴν κακία μας.

 Εἴμεθα ὑποχείριοι αὐτῆς τῆς ἀδυναμίας, εἴμεθα ἐγκλωβισμένοι σὲ αὐτήν, σὰν τὰ πουλάκια στὰ κλουβιά τους.»

~ αρχιμ. Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης