Ανοίγοντας ο άνθρωπος την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας τα σφάλματά του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται».
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ♰
Αυτό είναι ένα μεγάλο μήνυμα για τους ανθρώπους.
Τι όμορφο βίντεο!!!
Ένα παράδειγμα προς μίμηση, μας διδάσκει η φύση...
Να χαιρόμαστε νάμαστε καλοί και νοιώθουμε κοντά μας καλούς ανθρώπους.
Κανένα πράγμα δεν είναι σαν την καλωσύνη.
Το πρόσωπό της λαμποκοπά σαν τον ήλιο που χρυσώνει την πλάση το πρωί της έμορφης μέρας του καλοκαιριού.
Τι ευλογημένοι που είναι οι καλοί άνθρωποι, οι πρόσχαροι, οι γλυκομίλητοι, οι απλοί, οι απονήρευτοι, οι πονετικοί, οι ταπεινοί!
Τι αληθινός πλούτος μέσα σε μια τέτοια καρδιά!
Και τι φτώχεια, τι μιζέρια, τι ασχήμια μέσα στις κακές ψυχές, στις εγωιστικές, κι ἂς φουσκώνουνε απ ἔξω κι ἂς παραστένουνε τον πλούσιο!
Πόσο ξεκουράζεται η ψυχή μας από τη δροσιά της καλωσύνης και πόσο κουράζεται η ψυχή μας από τον λίβα της κακίας.
✝️ Φώτης Κόντογλου
Οι αδελφοί μοναχοί επίσης τον επισκέπτονταν συχνά, καθώς βέβαια και πλήθος προσκυνητών, που φιλοξενούνταν στη Μονή μας. Όμως κάποια περίοδο - ήταν η χρονιά που είχε τα πρώτα συμπτώματα του καρκίνου - πέρασαν σαράντα ημέρες χωρίς να φανεί, χωρίς να ανοίγει την πόρτα της καλύβης, χωρίς να δώσει κανένα σημείο ζωής, γεγονός που μας δημιούργησε ανησυχία.
Κάποια μέρα αποφάσισα και κατέβηκα μόνος μου στο καλύβι του. Χτύπησα την πόρτα, αλλά επειδή δεν έλαβα απάντηση, κατάφερα και την παραβίασα.
Παρότι ήμουν ανήσυχος, από τη στιγμή της εισόδου μου παραδόξως με κατέλαβε μια απροσδιόριστη και ανεξήγητη ηρεμία.
Μόλις έφτασα στο μικρό του δωμάτιο, τον είδα να κάθεται σε μαξιλάρι κατάχαμα, με τα χέρια ακουμπισμένα πάνω στο σοφρά.
Στο πρόσωπό του είχε εμφανή σημεία εξαντλήσεως. Μπροστά του βρισκόταν ένα τσαμπί σταφύλι κι ένα αρτίδιο. Πρόσεξα ότι ο χώρος ανέδιδε μιαν άρρητη και πρωτόγνωρη ευωδία, και ότι υπήρχε διάχυτη γαλήνη.
Πήρα πρώτος τον λόγο, και του ζήτησα συγγνώμη και του εξήγησα πόσο είχαμε ανησυχήσει.
Εκείνος με ηρεμία και απλότητα, με φωνή που μόλις έβγαινε από τα πνευμόνια του, είπε:
Έκανα όλες αυτές τις μέρες νηστεία και προσευχή για τον κόσμο, και για τα επερχόμενα δεινά. Εξαντλήθηκα. Η Παναγία ήρθε και μου έδωσε αυτό το σταφύλι και τον άρτο. Δοκίμασε!
Πήρα λίγο σταφύλι.
Είχε το χρώμα του ροδίτη, με μια ιδιαίτερη γεύση και άρωμα που δεν είχαανασυναντήσει.
Πώς ήταν γέροντα η Παναγία; τον ρώτησα.
Τότε υποβασταζόμενος σηκώθηκε με δυσκολία, και μου έφερε μια μικρή εικόνα σε κορνίζα. Ήταν η Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα.
Πάντοτε παρουσιάζεται σαν την Ιεροσολυμίτισσα μου είπε.
Μιλήσαμε λίγο ακόμη και τον άφησα στην ησυχία του, γιατί έκρινα πως σε τέτοιες στιγμές δεν πρέπει να είναι κανείς αδιάκριτος.
Βλέπει κανείς την αγωνία και την αυτοθυσία του Αγίου Γέροντα να προλάβει να δώσει και τις τελευταίες του δυνάμεις για το καλό του κόσμου ώστε να αμβλυνθεί η ένταση των επερχόμενων δεινών.
Πηγη: Μαρτυρία Γέροντας Χριστόδουλος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους.
Η εξόδιος Ακολουθία έγινε όπως επιθυμούσε ο Άγιος μας!
Στις 11 ιουλίου είναι η μνήμη της Αγίας Ευφημίας..ο Άγιος Παΐσιος κοινώνησε για τελευταία φορά.
Με πολύ κόπο γονάτισε επάνω στο κρεβάτι.
Έκανε το σταυρό του και με τρεμάμενα χείλη είπε...Μνήσθητι μου Κύριε όταν έλθης εν τή βασιλεία σου.
Έπειτα οι αδελφές του έφεραν την εικόνα της Αγίας Ευφημίας και τον δίσκο με το κόλλυβό της...Πήρε δύο κόκκους σιτάρι ως ευλογία και ασπάστηκε την εικόνα της Αγίας Ευφημίας.
Παρατήρησε ότι δεν ήταν στολισμένη και είπε ούτε ένα λουλουδάκι δεν τις βάλατε...Κατά το μεσημέρι πήγε στο ησυχαστήριο ο αρχιεπίσκοπος Σηναίου Δαμιανός και ο Παΐσιος του ζήτησε να του διαβάσει την ευχή εις ψυχορραγούντα.
Ακόμη τον παρακάλεσε να του μνημονεύει.
Του είπε να με μνημονεύης γιατί πολλοί άλλοι θα με εγκαταλείψουν θα νομίζουν ότι δήθεν δεν έχω ανάγκη.
Η τελευταία εκείνη νύχτα Ήταν μαρτυρική.
Πονάω πονάω πολύ
έλεγε σιγανά και κοίταζε συνέχεια την εικόνα της Παναγίας..Το δεξί του χέρι σχημάτιζε κάπου-κάπου το σημείο του Σταυρού.
Ενώ το αριστερό χέρι εκινείτο σαν να τραβούσε κομποσχοίνι.
Πότε πότε άνοιγε τα χέρια του σε προσευχή.
Κάποια στιγμή είπε.
'' Μαρτύριο.
Η γερόντισσα που βρισκόταν δίπλα του δεν άκουσε και τον ρώτησε τι είπε.
Το επανέλαβε τρεις φορές.
Μαρτύριο μαρτύριο μαρτύριό!!!
Στις 9:30 η ώρα το πρωί όλες οι αδελφές πέρασαν να πάρουν για τελευταία φορά την ευχή του....Ήταν προσηλωμένος στην εικόνα της Παναγίας και δεν μιλούσε..Ο πόνος ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπο του.
Ανέπνεε με πολύ δυσκολία...ενώ η πίεση του σιγά σιγά έπεφτε.
Όλα έδειχναν ότι έφτανε το τέλος...
Ο αναστημένος πνευματικά Παΐσιος βρισκόταν στο κατώφλι προς την μακαριότητα.
Σε μία στιγμή ο Άγιος Παΐσιος πήρε τρεις σύντομες εισπνοές και έσβησε....Έγειρε ήσυχα το κεφάλι του στο πλάι ενώ η αγιασμένη του ψυχή Είχε πετάξει στην αληθινή πατρίδα του τον ουρανό...Ήταν 11:00 η ώρα το πρωί της 12ης Ιουλίου 1994.
Οι αδελφές του φόρεσαν το σχήμα το ράσο και το κουκούλι..Κατά τα άλλα ήταν τακτοποιημένος από μόνος του.
Τον έβαλαν σε ένα απλό νεκροκρέβατο και τον μετέφεραν στο παρεκκλήσιο των Αρχαγγέλων.
Γύρω του έβαλαν λίγα Μόνο λουλούδια βασιλικούς και τριαντάφυλλα.
Τα χέρια του σαν να ήταν ζωντανά κρατούσαν με ευλάβεια τον Σταυρό.
Η μορφή του ήταν ειρηνική Φωτεινή οσιακή είχε ιλαρότητα σκορπούσε χάρη.
Το απόγευμα το ησυχαστήριο άνοιξε για τους προσκυνητές.
Αλλά οι αδελφές δεν ανακοίνωσαν την κοίμηση του Παϊσίου σε κανέναν...Αυτήν την εντολή είχε δώσει ο ίδιος ο Παΐσιος.
Η γερόντισσα κάλεσε τον εφημέριο του ησυχαστηρίου τον π . Νικόλαο και του είπε ότι επιθυμία του Πατρός Παϊσίου ήταν να τελέσει μόνον εκείνος την εξόδιο ακολουθία.
Το δέχτηκε Με φόβο και χαρά... Φόβο διότι αισθανόταν ανάξιος να κηδέψει έναν Άγιο!
Χαρά για τη μεγάλη ευλογία που του χάριζε ο Θεός...Μετά τη θεία λειτουργία εψάλη Η εξόδιος Ακολουθία.
Η εκφορά του Ιερού σκηνώματος έγινε μέσα σε απόλυτο σκοτάδι.
Το μόνο φως ερχόταν από δύο ταπεινά φαναράκια που συνόδευαν τον Γέροντα.
Έτσι θέλησε να κηδευθή.
Σε όλη του τη ζωή ήθελε να κρύβεται.
Πλούτος του ήταν η προσωπική του αφάνεια.
Αυτό είχε φροντίσει να γίνει και στην κοίμηση του με το να μην ανακοινωθεί πριν περάσουν τρεις μέρες.
Τώρα πια ο Άγιος μας Παΐσιος Δεν πονάει και δεν υποφέρει.
Τώρα πια ο Άγιος μας Πετάει άνετα σαν άγγελος από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη και εύκολα βρίσκεται παντού κοντά σε κάθε άνθρωπο που τον επικαλείται με πίστη και ευλάβεια.
Ο Άγιος μας Παΐσιος έλαμψε στον κόσμο με τα καλά του έργα.
Δόξασε τον θεό με την αγία του ζωή.
Και ο Θεός τον δόξασε επιτελώντας δι' αυτού μέγιστα θαύματα!!!
Την προστασία του και την ευλογία του να έχουμε!!
Ενώ, άν σκέφτονταν ότι τὸ τάδε γεροντάκι πού έμενε λίγο πιὸ κάτω πέθανε χθές, ο άλλος είναι στὰ τελευταία του καὶ θὰ πεθάνει, μεθαύριο θὰ γίνει τού τάδε τὸ μνημόσυνο πού ήταν καὶ πολὺ νεότερος απὸ αυτές, θὰ σκέφτονταν τὸν θάνατο καὶ θὰ έλεγαν: «Πρέπει νὰ εξομολογηθώ, νὰ ετοιμασθώ πνευματικά, γιατί μπορεί κι εμένα σὲ λίγο νὰ μὲ καλέσει ο Χριστὸς γιὰ τὴν άλλη ζωή».
Διαφορετικά, έρχεται ύστερα ο θάνατος καὶ τὶς παίρνει ανέτοιμες.
*Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο Γέρ. Παϊσίου Ἁγιορείτου «Λόγοι», τ. Β´, “Πνευματικὴ Ἀφύπνιση”*
Δεν προσκυνάμε το ύφασμα ως ύλη. Προσκυνάμε τη Χάρη του Θεού που ενεργεί μέσα από το ύφασμα, τιμώντας τον Άγιο που το φορούσε. Στις Πράξεις των Αποστόλων (ιθ΄ 11-12) αναφέρεται ρητά: «Ο Θεός έκανε μεγάλα θαύματα μέσω του Αποστόλου Παύλου. Μέχρι και μαντήλια ή ποδιές που είχαν ακουμπήσει στο σώμα του μετέφεραν πάνω στους αρρώστους, και έφευγαν οι ασθένειες και τα πονηρά πνεύματα».
Αν λοιπόν ο Θεός θαυματουργούσε μέσω των ρούχων του Αποστόλου Παύλου, γιατί να μην κάνει το ίδιο σήμερα μέσω των ρούχων του Αγίου Παϊσίου, του Αγίου Νεκταρίου ή του Αγίου Σπυρίδωνα;
«Αντί να κοροϊδεύεις κάτι που δεν καταλαβαίνεις, αναρωτήσου. Γιατί εκατομμύρια άνθρωποι εδώ και αιώνες βρίσκουν παρηγοριά, ελπίδα και αποδεδειγμένες θεραπείες εκεί; Κράτα τις επιφυλάξεις σου, αλλά σεβάσου την πίστη του διπλανού σου. Αν ποτέ βρεθείς σε αδιέξοδο και η λογική σου δεν μπορεί να σε σώσει, τότε ίσως καταλάβεις γιατί οι άνθρωποι ζητούν τη μεσιτεία των Αγίων.»
Πηγή :
https://www.facebook.com/share/19QWvGaBST/
Έπεσες; Στον πνευματικό. Και η οσία Μαρία, πρώτα εξομολογήθηκε»
Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης
Όσο ο γογγυσμός χωρίζει από τον Θεό, τόσο η υπομονή σφυρηλατεί την ενότητά μας μαζί Του...
Αν λοιπόν υπομένεις μ' ευγνωμοσύνη όλες τις δοκιμασίες για χάρη Του, θα σου ανταποδώσει την αιώνια μακαριότητα...
Μέσω της θλίψεως και της υπομονής εισέρχεσαι στον χώρο της αληθινής γνώσεως και καθαρίζεσαι από το πλήθος των αμαρτιών σου..»
*Αγίου Δημητρίου τού Ροστώφ
Πηγή: "Πνευματικό Αλφάβητο",
Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής*
Δὲν θέλεις νὰ βαδίσης στὴν ὁδὸ ὅπου ὑπάρχουν τὰ ἴχνη τῶν ἁγίων· ἢ πιθανὸν νὰ θέλης να χαράξης γιὰ τὸν ἑαυτό σου ἄλλη ὁδό, γιὰ νὰ βαδίζης σὲ αὐτὴν χωρὶς κακοπάθεια καὶ στενοχώρια;
Ἡ ὁδὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι καθημερινός σταυρός· διότι κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ μὲ ἄνεσι· ἐπειδὴ ἡ ὁδὸς τῆς ἀνέσεως γνωρίζουμε ποῦ καταλήγει καὶ τελειώνει."
«Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά» τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου
Λόγος Δ'. Περὶ τοῦ πόθου τοῦ κόσμου...
