Τα σπουργίτια του Δεκαπενταυγούστου

 

🌷🌷 -Έλα ρε μάνα τώρα, που νηστεύουν τα σπουργίτια τον 15αύγουστο ... 

 Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιούνη του 2019 . Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου. 

Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί. Προχωρούσε αργά με μικρά βήματα στην αυλή του σπιτιού μας . Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί στον φούρνο. 

Μα τι έκανε ;

Απρόσμενα ένα σμήνος σπουργίτια κατέβηκαν από το πουθενά κι άρχισαν χαρούμενα να τσιμπολογούν τα βρεγμένα ψιχουλάκια . Τραγουδούσαν , πετάριζαν με τα μικρά τους φτεράκια, χοροπηδούσαν εδώ κι εκεί . 

Ήταν ένα πανέμορφο θέαμα . Φιλονικούσαν , σπρώχνονταν να χωρέσουν στη στέγη του φούρνου , κελαηδούσαν μες την τρελή χαρά. 

Ήταν τρισευτυχισμένα .

-Τα καημένα σχολίασε η γριά μάνα μου . 

Εδώ και χρόνια , τα ταΐζω κάθε μεσημέρι . 

Πεινούν κι αυτά . 

Δεν βρίσκουν εύκολα φαγητό. 

Κοίταξέ τα για λίγα ψίχουλα πόση χαρά νιώθουν, άκου τι ωραία κελαηδούν , ευχαριστούν τον Θεό για το λιγοστό ψωμάκι , δοξολογούν τον Πλάστη τους …

Έμεινα άφωνη να τα κοιτάζω . 

Την μάνα μου την καλόψυχη , την σπλαχνική , που συμπόνεσε ακόμη και τα σπουργίτια. 

Εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ να ταΐσω τα σπουργίτια και μάλιστα επί σταθερής βάσης . 

Ναι, να φροντίσουμε αδέσποτα σκυλιά γατιά , λίγα ψίχουλα τον χειμώνα , αλλά κάτι τέτοιο δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου . 

Σκέφτηκα για πολλοστή φορά ότι την αξιοσύνη της μάνας μας δεν μπορέσαμε να την φτάσουμε ποτέ κανένα της παιδί …

Τα σπουργίτια συνέχισαν τον χορό και το τραγούδι στον φούρνο της μικρής μας αυλής, που χώρεσε αλήθεια τόσες όμορφες στιγμές, τόσες οικογενειακές χαρές ! 

Τώρα τα πουλιά πέταξαν μακριά απ΄ τη φωλιά , έκτισαν τις δικές τους φωλιές . 

Όμως το τραγούδι δεν σταμάτησε ποτέ , γιατί τώρα το πατρικό μου σπίτι φιλοξενεί άλλα πουλιά, τα σπουργίτια της γειτονιάς !

Παρατήρησα ένα σπουργίτι. 

Στεκόταν φρουρός στα κεραμίδια του σπιτιού, καθώς τα άλλα σπουργιτάκια γλεντούσαν τρώγοντας. 

Κοίτα τώρα σοφία και οργάνωση αν και πουλιά , σκέφτηκα , έχουν και φρουρό ασφαλείας !

Είπα στα εγγόνια μου , το και το.

Να πάμε να τα γυρίσω βίντεο , είπε ένας εγγονός μου.

Χαμογέλασα. 

Άλλη γενιά, άλλα έθιμα . 

Να πάμε μια μέρα …

Οι μέρες πέρασαν , σβήστηκαν στο πέρασμα του χρόνου .

Αρχές Αυγούστου η μάνα μας αρρώστησε . 

Βεβαίως θυμηθήκαμε τα σπουργίτια της . 

Επί το έργον. 

Το καθήκον μας καλεί .

Έτσι ακριβώς όπως έκανε κι εκείνη πριν πέσει στο κρεβάτι. Βάλαμε ψωμί στον φούρνο ξανά και ξανά … και πάλι και αύριο και μεθαύριο…όμως τα σπουργίτια δεν ματαφάνηκαν. 

Τα περιμέναμε . Λέγαμε . 

Σήμερα δεν μπορεί , θα έρθουν να φάνε . Έχει τόσες μέρες που…

Στις 11 Αυγούστου η μάνα μας ζήτησε να την καθίσουμε λίγο στην αυλή. 

Καθίσαμε τα αδέλφια δίπλα της . 

Όπως τον παλιό καλό καιρό που καθόμασταν παιδάκια στην ποδιά της να μας πει παραμύθια . 

Θυμηθήκαμε τα σπουργίτια . 

Σχολιάσαμε : 

Ακόμη και τα σπουργίτια κατάλαβαν ότι η μαστόρισσα τους αρρώστησε γιατί δεν έρχονται πια , αν και καθημερινά βάζουμε ψωμί.

Η μάνα μας κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της .

– Όχι, δεν είναι γι αυτό που δεν έρχονται, λάθος κάνετε .

-Εμ γιατί;

- Είναι δεκαπενταύγουστος , μεγάλη νηστεία. Τα σπουργίτια δεν τρώνε …

-Έλα ρε μάνα τώρα που… Γελάσαμε αυθόρμητα . Απίστευτα πράγματα. Τι λες τώρα;

-Σωστά σας λέω . Έτσι είναι . Τα σπουργίτια νηστεύουν.

-Έλα τώρα ρε μάνα , αντέτεινα , πώς ξέρουν τώρα τα πουλιά ότι είναι δεκαπενταύγουστος και θα πρέπει να νηστέψουν;

-Είναι πολύ έξυπνα πουλιά , έχουν χάρισμα από τον Θεό.

Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο χαμογελώντας, ως συνένοχοι. 

Ναι τώρα που…

Η μάνα μας κατάλαβε τη σκέψη μας . Πω πω.

-Να σας το αποδείξω για να πειστείτε .

Ξαναγέλασα. 

Θυμήθηκα τα Μαθηματικά στο Δημοτικό της γενιάς μου , στο Δημόσιο σχολείο της αριστείας , που στην Τρίτη Δημοτικού μας μάθαιναν αυτή την βασική αρχή : 

Τα δεδομένα, το ζητούμενο, η απόδειξη . 

Να τώρα η μάνα μου που μόνη της θέτει επί τάπητος την απόδειξη.

Ήλθε ακόμη στο μυαλό μου μια χρονιά, που όντας νεαρή δασκάλα πήγα στο χωριό καταγωγής της μάνας μου να δουλέψω στις εκλογές. 

Με πλησίασε ο μουκτάρης του χωριού , παλιός συμμαθητής της μάνας μου . 

Μου τόνισε πόσο έξυπνη μαθήτρια ήταν ειδικά στα Μαθηματικά. 

Τόσο, που πηδώντας από τάξη σε τάξη , σε τρία χρόνια τελείωσε την Ε΄ Δημοτικού ! 

Ήταν οι χρυσοί καιροί που τα προικισμένα παιδιά άνοιγαν τον δρόμο ! 

Και τότε , ο παππούς την έβγαλε από το σχολείο , για να βοηθά στα χωράφια . 

Τρεις μήνες τον θερμοπαρακαλούσε ο δάσκαλος να στείλει το παιδί πίσω στο σχολείο… 

Η μάνα μας, ποτέ δεν μας είπε αυτή την ιστορία .

Να την τώρα τη μάνα μας με το τετράγωνο μυαλό που θα μας το αποδείξει κιόλας . 

Χαμογελάσαμε ξανά σαν άπιστος Θωμάς . 

Αν είναι δυνατόν τώρα τα σπουργίτια να νηστεύουν για τον δεκαπενταύγουστο.

Κοιτάξτε ξανάπε η μάνα μας ήρεμα , γαλήνια , με μισοσβησμένη φωνή : 

Θα το δείτε . 

Τα σπουργίτια θα ξανάρθουν στο σπίτι μας στις 15 Αυγούστου , που τελειώνει η νηστεία . Θα΄ρθουν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου , πρόσθεσε χαμογελώντας .

Κλείσαμε το στόμα μας , τα παιδιά της , οι «πολύξεροι» εκπαιδευτικοί . 

Να το πιστέψουμε ; 

Μα είναι δυνατόν;

Θυμήθηκα μια ιστορία που διάβασα για τον Γέροντα Παΐσιο , που έμενε νηστικός σχεδόν όλο τον δεκαπενταύγουστο , τιμώντας έτσι τη μνήμη της Παναγίας . 

Τόσο μεγάλη νηστεία είναι .

-Ναι , είπε ξανά η μάνα μας . 

Τόσο μεγάλη νηστεία είναι . 

Για την Παναγία μας .

Τ΄ ασημένια της μαλλιά, το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο, τα ροζιασμένα της χέρια , η σοφία των 90 της χρόνων , οι πικρές εμπειρίες της χηρείας από τη νιότη της , το ξεκάθαρο βλέμμα της, η γαλήνια μορφή της , δεν μας αφήνουν να συνεχίσουμε άλλο .

Είναι τόσο σίγουρη γι αυτό που λέει . 

Κι άλλο τόσο εμείς ότι δεν είναι δυνατόν να… όμως δεν τολμούμε να συνεχίσουμε άλλο. Σεβόμαστε τη μάνα μας. 

Είναι άρρωστη. 

Φεύγει; Πλήρης ημερών . 

Μια θλίψη μας πλακώνει.

Πού είναι κι αυτά τα σπουργίτια να μας δώσουν λίγη χαρά ; 

Πού χάθηκαν ;

Οι μέρες πέρασαν ξανά. Το ψωμί στον φούρνο δεν έλειψε . Περίμενε κι αυτό τους πεινασμένους φτερωτούς φίλους της γειτονιάς . Όμως τα σπουργίτια δεν πάτησαν το πόδι τους .

Ξημέρωσε δεκαπενταύγουστος . 

Κατά το μεσημέρι τα σπουργιτάκια άρχισαν να καταφθάνουν το ένα πίσω από το άλλο στον φούρνο της μάνας μας . 

Η μικρή μας αυλή γέμισε κελαηδήματα , τραγούδια και χαρές . Μα ήταν δυνατόν; 

Σωστά έβλεπαν τα μάτια μας ;

– Να τα , είπε η μάνα μας χαμογελώντας. 

Ήλθαν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου, μετά από τόση νηστεία για την Παναγία μας . 

Είδατε που σας έλεγα ;

Βάλτε ψωμί για τα πουλιά !

Τα σπουργίτια του δεκαπενταυγούστου φτερούγιζαν όλο χαρά με τα μικρά τους φτεράκια , τσιμπολογούσαν το φτωχικό τους φαγητό και δοξολογούσαν ευχαριστώντας τον Πλάστη τους.

Γλεντούσαν για τη ζωή, για το ψωμί, τιμούσαν την Παναγία μας κι ευχαριστούσαν τη γριά μάνα μας για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου !

* ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΒΟΥΡΓΙΑ – ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ

 Τέως Επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης Κύπρου

http://amfoterodexios.blogspot.com/2021/08/15_14.html?m=1 

μας έστειλε η Α.Α]

Ιερά Ακολουθία

 Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Σκαραμαγκά. 

Ιερά Ακολουθία 

Το Σάββατο 1ης Αυγούστου το πρωί στις 7:00 θα τελεστεί Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Καλό και ευλογημένο μήνα!

Με το καλό Της Παναγίας μας! 

Ένα βήμα πριν τον μήνα της Παναγίας . τον Αύγουστο!

 

Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει με ανηφόρα. Τρέχεις, ιδρώνεις, κουράζεσαι, και το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι η σκόνη του δρόμου. Ώσπου κάτι μέσα σου σιγοψιθυρίζει: «Σταμάτα. Κάνε ένα βήμα πίσω. Κοίτα γύρω σου».

Αυτό το «πίσω» είναι το πιο σπουδαίο. Γιατί πριν τον Αύγουστο, πριν τον μήνα της Παναγίας , υπάρχει ένα κατώφλι. Μια αόρατη γραμμή που χωρίζει την κούραση από την ανάπαυση, την ταραχή από τη γαλήνη.

Όλοι περιμένουμε τον Αύγουστο σαν μια όαση στη μέση της καλοκαιρινής κάψας. Μα λίγοι σκεφτόμαστε το βήμα που κάνουμε πριν μπούμε σ' αυτόν. Εκείνο το βήμα που είναι σαν το σταύρωμα πριν την είσοδο σε μια εκκλησία. Μια μικρή κίνηση, μα τόσο βαθιά.

Στην πνευματική ζωή, το «ένα βήμα πίσω» είναι η στιγμή της προετοιμασίας. Δεν μπαίνεις ξαφνικά σε μια γιορτή. Δεν ανοίγεις την καρδιά σου απότομα. Πρώτα κάνεις ένα βήμα. Σταματάς να μιλάς. Ακούς τη σιωπή σου. Αφήνεις τις σκέψεις να ηρεμήσουν.

Σκέψου το σαν εκείνον που πηγαίνει σε προσκύνημα. Δεν φτάνει στο μοναστήρι και μπαίνει τρέχοντας. Προσεύχεται από μακριά. Κάνει τον σταυρό του. Παίρνει μια βαθιά ανάσα. Ύστερα μπαίνει.

Ο Αύγουστος, ο μήνας της Παναγίας, είναι έτσι. Μια μεγάλη αγκαλιά. Μα για να την νιώσεις, πρέπει πρώτα να απλώσεις τα χέρια σου. Να κάνεις εκείνο το βήμα της εμπιστοσύνης. Να πεις: «Έρχομαι. Με ό,τι κουβαλάω. Με τις χαρές και τις πίκρες μου. Μα έρχομαι ήρεμα».

Αυτό το βήμα μοιάζει με τη δροσιά που πέφτει το ξημέρωμα του Δεκαπενταύγουστου. Δεν έρχεται με θόρυβο. Μπαίνει αθόρυβα, σαν χάδι, και αλλάζει τα πάντα. Όπως ο ήλιος που ανατέλλει, έτσι και η ψυχή σου, με ένα βήμα πριν, βρίσκει τον φως της.

Πριν προλάβεις να μπεις στη γιορτή, η γιορτή σε περιμένει. Μα θέλει κι εσένα να την υποδεχτείς. Με μια σκέψη, μια σιωπή, μια προσευχή που τη λες μέσα σου καθώς περπατάς.

Ο μήνας της Παναγίας δεν είναι μόνο ημέρες. Είναι μια κατάσταση. Μια διάθεση της καρδιάς. Κι αυτή χτίζεται με το βήμα που προηγείται. Εκείνο το βήμα που λέει: «Δεν φτάνω τυχαία. Έρχομαι επίτηδες. Για να βρώ ειρήνη».

Κι όταν μπείς, τότε όλα αλλάζουν. Η κάψα γίνεται δροσιά. Το βάρος γίνεται ελαφρύ. Και συνειδητοποιείς πως το πιο σημαντικό ταξίδι δεν είναι αυτό που κάνεις με τα πόδια. Μα εκείνο που κάνεις με την ψυχή, ένα βήμα πριν, προς την αγκαλιά της Παναγιάς.

Πατήρ ⲀθⲀνⲀϲιος

Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς 30-7-2026

Άγιο Δεκαπενταλείτουργο

🇬🇷  ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΚΑΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ

ΤΗΛ 211 40 41 548

ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΊΕΣ

Άγιο Δεκαπενταλείτουργο! 

Καθημερινά (εκτός Σαββάτου) από Κυριακή 2ας Αυγούστου έως και Πέμπτη 13ης Αυγούστου το απόγευμα στις 6:30 μ.μ. θα τελείται Ιερά Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο και εν συνεχεία Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

♦️ Το Σάββατο 1ης Αυγούστου το πρωί στις 7:00 θα τελεστεί Όρθρος και Θεία Λειτουργία. 

♦️ Τετάρτη 5 Αυγούστου το απόγευμα στις 6:30 θα τελεστεί Εσπερινός, Όρθρος και Θεία Λειτουργία εν όψει της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, ως εκ τούτου το πρωί της 6ης Αυγούστου δεν θα τελεστεί Θεία Λειτουργία. 

Το απόγευμα της 6ης Αυγούστου στις 6:30 θα τελεστεί κανονικά Ιερά Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο και εν συνεχεία Όρθρος και Θεία Λειτουργία. 

Ο Άγιος Παντελεήμων και ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς

~Κατ’ αρχήν ο Άγιος Νικόλας Πλανάς έγινε εφημέριος εις τον Άγιον Παντελεήμονα, εις τον Νέον Κόσμον. Η ενορία του απηρτίζετο από… 13 οικογένειας.

Εις το διάστημα της εφημερίας του, τον επεσκέφθη ένας ιερεύς άνευ ενορίας, τον παρεκάλεσε να συλλειτουργήσουν, και αυτός ως καλός και αγαθός τον εδέχθη ολοψύχως. Αυτός όμως ο ιερεύς τα συνεφώνησε με τούς τότε επιτρόπους της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος, τον έδιωξαν και τον έστειλαν εις την εκκλησίαν τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης (τον «Κυνηγόν», ως τον έλεγαν τότε).

Η ενορία της εκκλησίας αυτής απηρτίζετο από… οχτώ οικογενείας! Και η πληρωμή τού ιερέως ήτανε ένα κομμάτι κρέας από το μανάρι των Απόκρεω ή των Χριστουγέννων. Αυτό δεν τον πείραζε, είχε κεφάλαιον την νηστείαν. Αρκεί να είχε εκκλησία να λειτουργή.

Αυτός ο διωγμός από την εκκλησία τού Αγίου Παντελεήμονος τού έφερε μεγάλο ψυχικό πόνο. Μια βραδιά, φεύγοντας από τον Άγιο Ιωάννη για να πάη στο σπίτι του, έκλαιγε στο δρόμο. Έρημος ο τόπος τότε.

Βλέπει άξαφνα στο δρόμο ένα νεαρό παλληκάρι και τού λέγει:

~ Τι κλαις, πάτερ μου;

~ Κλαίω, παιδί μου, γιατί με διώξανε από τον Άγιο Παντελεήμονα.

~ Μη λυπείσαι, πάτερ μου, και εγώ είμαι πάντοτε μαζί σου.

Τού λέγει:

~ Ποιος είσαι συ, παιδί μου;

~ Εγώ, τού λέγει, είμαι ο Παντελεήμων, πού μένω στον Νέο Κόσμο- και τον έχασε αμέσως από εμπρός του. Αυτήν την οπτασίαν την διηγείτο ο ίδιος επί λέξει εις μίαν κόρη της συνοδείας του.

~Πάντοτε την παραμονή του Αγίου Παντελεήμονος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, τελούσε Αγρυπνία στον ιερό ναό του στον Ιλισσό. Μια χρονιά όμως ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. Οι δικοί του τον απέτρεπαν να πάει για την Αγρυπνία. Εκείνος φλεγόταν από αγάπη προς τον Άγιο. Και πήγε. Όπως έλεγε αργότερα, τη νύχτα, μετά τη Λιτή ακούμπησε, εξαντλημένος από τον πυρετό, στην άκρη της Αγίας Τραπέζης. Και βλέπει εμπρός του τον Άγιο «να κρατά ένα μικρό ποτήρι γεμάτο φάρμακο» και του λέει:

~ «Πιέτο, πάτερ μου, να γίνης καλά».

Το πήρε, το ήπιε, έφυγε ο πυρετός, έγινε τελείως καλά. Και έλεγε:

~ «Επί μίαν εβδομάδα είχα τη γλύκα στο λάρυγγά μου… Το θεώρησα αμαρτία και αγνωμοσύνη να μη το ειπώ…».

Ιερά Ακολουθία

 

Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Σκαραμαγκά. 

 Ιερά Ακολουθία

Πέμπτη 30 Ιουλίου μνήμη των Αγίων Σιλουανού (Σίλα) και Κρήσκεντος.

Όρθρος Θεία Λειτουργία το πρωί στις 7:00.

Καλύτερα να τραγουδάς παρά να παραπονιέσαι!

 

Οι σκέψεις σου ακτινοβολούν. Ο άλλος λαμβάνει τη διάθεση σου. Κανένας δεν είναι χαρούμενος, κανένας δεν είναι ευχαριστημένος, όταν κουβαλάει μέσα του τη δυστυχία του. Για να αποφύγεις τις άσχημες σκέψεις, καλύτερα να τραγουδάς (ή ακόμα καλύτερα να ψάλλεις), παρά να παραπονιέσαι. Όποιος τραγουδάει, κακό δεν σκέφτεται.

Τα πουλιά ψάλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο. Ξεκινούν το τραγούδι τους νωρίς, από τις τρεις τα χαράματα και δεν σταματούν πριν τις εννιά. Στις εννιά ησυχάζουν λιγάκι-τότε είναι που βγαίνουν να αναζητήσουν τροφή για τα μικρά τους. Κατόπιν, αρχίζουν και πάλι τους ύμνους. Κανείς δεν τους λέει να υμνούν-απλώς το κάνουν.

Κι εμείς;

Εμείς είμαστε πάντοτε κατσούφιδες και κατηφείς, δεν έχουμε ποτέ διάθεση για τραγούδι ή για οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των πουλιών. Είναι πάντοτε χαρούμενα ενώ εμείς ενοχλούμαστε πάντοτε από κάτι. Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί; Τίποτα στην πραγματικότητα…. Έτσι δεν είναι;

Πρέπει να φροντίζουμε να έχουμε χαρούμενη διάθεση και όχι στενάχωρη. Μόνο, αν σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους θα αποκτήσουμε ψυχική γαλήνη.

"Πνευματικές Συζητήσεις", Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας

Νὰ Τὸν ἀφήσουμε νὰ μᾶς θρέψῃ

 

Ἕνα νέο θαῦμα τοῦ Κυρίου παρουσιάζει τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Η’ Κυριακής Ματθαίου: τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντάκις χιλίων, χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων, ὅπως τονίζει χαρακτηριστικὰ ὁ Εὐαγγελιστής (Ματθ., ιδ’ 14-22). Τὸ ἴδιο θαῦμα παρουσιάζουν καὶ οἱ ἄλλοι Εὐαγγελιστές, γεγονὸς πού, ὅπως ἔχουμε καὶ ἄλλοτε τονίσει, καταδεικνύει τὴν ἑνότητα τοῦ Εὐαγγελίου, μέσα ἀπὸ τὴν διαφορετικότητά του, ἀφοῦ ὁ κάθε Εὐαγγελιστὴς φωτίζει μὲ τὸν δικό του τρόπο τὸ ὅλο γεγονός.

Μόλις ὁ Κύριος πληροφορήθηκε γιὰ τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου, «ἀνεχώρησεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ’ ἰδίαν καὶ οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτὸν πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.» (Ματθ., ιδ’ 13). Κατὰ τὴν συνήθειά Του, ὁ Κύριος ἀποσύρεται νὰ προσευχηθῇ ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστικὴ ἡμέρα, ὥστε καὶ ὁ Ἴδιος νὰ ἀναπαυθῇ καὶ νὰ ἀνασυντάξῃ τὶς δυνάμεις Του καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ ἔχουν τὸν χρόνο νὰ χωνέψουν καλύτερα τὰ διδάγματα τῆς ἡμέρας. Στὴν συγκεκριμένη περίπτωση, ὑπάρχει ἕνας ἰδιαίτερος λόγος: ὁ θάνατος τοῦ Προδρόμου, ποὺ μὲ τόσο ζῆλο εἶχε προεξαγγείλει τὴν ἔλευση τῆς βασιλείας Του, τόν «ἀναγκάζει» νὰ ἀποσυρθῇ στὰ ἴδια.

Οἱ ὄχλοι, ὅμως, Τὸν ἀκολουθοῦν καὶ ἐκεῖ, στὸν ἔρημο τόπο, καὶ μάλιστα «πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.» Πῶς νὰ Τὸν ἐγκαταλείψουν, ἀλήθεια, εὔκολα ἐκεῖνοι οἱ βασανισμένοι καὶ καταθλιμμένοι, οἱ ἄρρωστοι καὶ ἐγκαταλελειμμένοι ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἰατρούς, ποὺ τοὺς ὑποσχέθηκαν ἀλλὰ δὲν κατάφεραν νὰ τοὺς δώσουν ἴαση; Ὁ Κύριος εἶναι ἡ τελευταία καὶ μεγάλη των ἐλπίδα. Τὸν ἀκολουθοῦν πιστά, γιὰ νὰ βροῦν τὴν γιατρειά των.

Ἐκεῖνος, πάλι, ὁ Ὁποῖος «ἐτάζει νεφροὺς καὶ καρδίας», τὸ γνωρίζει αὐτό, γι’ αὐτὸ καὶ «ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσεν τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν.» (ὅ. π., 14). Ὁ Κύριος ἔχει τὸ πρόγραμμά Του. Τοὺς θεραπεύει πρῶτα ψυχικὰ καὶ σωματικά, διότι κάθε του θαῦμα εἶναι καθολικό, καὶ μετά, ὅταν ἔρθῃ ἡ ὥρα, θὰ καλύψῃ καὶ τὶς ἐπί μέρους ὑλικές των ἀνάγκες, διότι μόνον Ἐκεῖνος, ὡς ἀληθινὸς Θεός, μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχῃ.

Οἱ μαθητές Του ἔρχονται δεύτεροι καὶ σὲ χρόνο καὶ σὲ σκέψη. Καταφθάνουν στὸν ἔρημο τόπο «ὀψίας γενομένης», ὅταν ἔχῃ πλέον βραδιάσει καί «ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν» καὶ Τοῦ ζητοῦν νὰ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους, «ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.» (ὅ. π., 15).

Ὁ Κύριος, ὅμως, ποὺ ἔχει ὅλη τὴν ἡμέρα ἀσχοληθῆ μὲ τοὺς πονεμένους ἀνθρώπους καὶ ἔχει θεραπεύσει τὶς ἀνάγκες τους, δὲν θέλει τώρα νὰ τοὺς στείλει στὸν ἔξω κόσμο, γιὰ νὰ βροῦν τὴν ὑλικὴ τροφή. Ἐκεῖνος ποὺ ἔκανε τὸ δυσκολώτερο, νὰ τοὺς ὑγειάνῃ, δὲν μπορεῖ ἄραγε τώρα νὰ τοὺς δώση τροφή; Ἀσφαλῶς καὶ τὸ μπορεῖ, οἱ μαθητές Του ὅμως τὸ ξέρουν;

Παρ’ ὅλον ὅτι ἐκεῖνοι, οἱ μαθητές Του, ἔχουν δεῖ τόσα θαύματα κοντά Του, μερικοὶ δὲ ἔχουν καὶ οἱ ἴδιοι θαυματουργήσει ἐξ ὀνόματός Του(!), ἐν τούτοις ἀκόμη παραμένουν ἀνθρωπίνως ἀδύναμοι καὶ δὲν ἔχουν πεισθῆ γιὰ τὴν θεότητά Του. Γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος τοὺς προκαλεῖ λέγοντάς τους: «οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν. Δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.» (ὅ. π., 16).

Πόσο μεγάλη ἡ διαφορὰ στὸ σκεπτικό! Οἱ μαθητὲς ζητοῦν ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους, γιὰ νὰ βροῦν μόνοι τους τροφή («ἵνα ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα»), ἐνῶ ὁ Κύριος τοὺς προστάζει νὰ τοὺς δώσουν οἱ ἴδιοι («ὑμεῖς») τὴν τροφὴ ποὺ ἔχουν ἀνάγκη.

Πάντοτε ὁ Κύριος ζητάει ἀπὸ τοὺς μαθητές Του καὶ γενικῶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ ἴδιοι μποροῦν, ἀφ’ ἑνὸς γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι μποροῦν καὶ οἱ ἴδιοι νὰ προσφέρουν κάτι, μὲ τὶς δικές των δυνάμεις, ἀφ’ ἑτέρου, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ τὰ κάνουν ὅλα μόνοι των, δὲν ἀρκοῦν οἱ δικές των δυνάμεις, γιὰ νὰ γίνη τὸ θαῦμα!

Ἔτσι, στὸν γάμο τῆς Κανᾶ ὁ Κύριος ζήτησε ἀπὸ τοὺς παρισταμένους νὰ γεμίζουν τὶς ὑδρίες μὲ νερό, προτοῦ ὁ Ἴδιος μετατρέψῃ τὸ νερὸ σὲ κρασί, στὴν περίπτωση τοῦ νεκροῦ ἤδη Λαζάρου ζήτησε ἐπίσης ἀπὸ τοὺς παρόντες νὰ ἀποκυλίσουν τὸν λίθο, προτοῦ ὁ ἴδιος ἀναστήσῃ τὸν νεκρό. Ἔτσι καὶ τώρα, τοὺς ζητάει νὰ Τοῦ φέρουν τὰ ὑπάρχοντα λιγοστὰ τρόφιμα ποὺ ἔχουν, τούς «πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας».

Στὴν συνέχεια, ὁ Ἴδιος, μὲ τὴν εὐλογία, τοὺς πολλαπλασιάζει καὶ τοὺς δίνει καὶ πάλι στοὺς μαθητές Του, νὰ τοὺς μοιράσουν στὸ πλῆθος, γιὰ νὰ γίνουν συνεργοὶ τοῦ θαύματός Του. Νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι καὶ ἐκεῖνοι, ἀργότερα, ὡς διαμοιραστὲς τοῦ λόγου Του, λίγο θὰ σπείρουν ἀλλά «ὁ θερισμὸς πολύς», διότι πλούσιο τὸ ἔλεός Του!

Ἀπόδειξη, στὴν συγκεκριμένη περίπτωση, ὅτι τὸ λίγο ἔγινε πολύ, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Κυρίου, ἀσφαλῶς, δὲν εἶναι μόνον ὅτι «ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν», ἀλλὰ «καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις»· καὶ δὲν ἦταν καὶ λίγοι οἱ ἐσθίοντες: «ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντάκις χίλιοι, χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων.» (ὅ. π., 20-21).

Ὁ Χρυσόστομος λέει χαρακτηριστικὰ ὅτι οἱ δώδεκα κόφινοι, μὲ τὰ περισσεύματα τῶν κλασμάτων, εἶναι ἡ ἁπτὴ ἀπόδειξη γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ τοὺς δώδεκα μαθητὲς ὅτι ἔδωσαν ἐλάχιστα καὶ πῆραν καὶ περίσσευμα, τὸ ὁποῖο, ὅπως λέει ὁ Χρυσοῤῥήμων, τὸ κουβάλησαν στοὺς ὤμους των, γιὰ νὰ θυμοῦνται καὶ νὰ μὴν λησμονοῦν ποτὲ τὸ ἔλεός Του. Μήπως καὶ στὸ τέλος κάθε Θείας Λειτουργίας δὲν προσφέρεται σὲ ὅλους τὸ ἀντίδωρο, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν προσφορά μας, γιὰ νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἕνα ἀντίδωρο ὅλοι τό «δικαιούμαστε»; Ἂς ἀναγνωρίζουμε, τοὐλάχιστον, τὸ ἔλεός Του!

Στὸ τέλος τοῦ παραπάνω Εὐαγγελίου, ὁ Ἰησοῦς «ἠνάγκασεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως ὅτου ἀπολύση τοὺς ὄχλους.» (ὅ. π., 22). Γιατί «ἠνάγκασεν» ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητές του νὰ μποῦνε στὸ πλοῖο καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν καὶ αὐτὸν στὴν ἀπέναντι ὄχθη; Διότι, ὅπως λέει ὁ Ἰωάννης, στὴν ἀντίστοιχη περικοπή, «οἱ ἄνθρωποι ἰδόντες ὅ ἐποίησε σημεῖον ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγον ὅτι οὗτος ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης ὁ ἐρχόμενος εἰς τὸν κόσμον» καὶ ἤθελαν «ἁρπάζειν αὐτόν, ἵνα ποιήσωσιν αὐτὸν βασιλέα» (Ἰωάν., στ’ 14-15).

Γιὰ νὰ ματαιώση, λοιπόν, τὰ σχέδια τοῦ πλήθους ποὺ ἀπὸ ἐνθουσιασμὸ ἤθελαν νὰ τὸν ἀνακηρύξουν βασιλιά, ὁ Κύριος ἀπομακρύνει πρῶτα τοὺς μαθητές Του, ὥστε νὰ τοὺς προφυλάξη καὶ ἀπὸ τὴν περηφάνεια ποὺ θὰ ἔνοιωθαν γιὰ Ἐκεῖνον. Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ἀπολύῃ καὶ τὰ πλήθη, ἀποσύρεται καὶ ὁ Ἴδιος γιὰ προσευχή, κατὰ τὴν προσφιλῆ του συνήθεια, ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστικὴ ἡμέρα καὶ μάλιστα «τώρα», μετὰ ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Προδρόμου Του, Ἰωάννη. (ὅ. π., 14).

Ἐξ ἄλλου, ὁ Κύριος προγραμματίζει, ὅπως πάντοτε, καὶ τὸ ἑπόμενο θαῦμα πρὸς ὄφελος τῶν ἀνθρώπων. Ὅταν σὲ λίγο τὸ πλοιάριο ποὺ ἐπέβαιναν οἱ μαθητές Του «ἦν βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων» (ὅ. π., 24), ὁ Κύριος ἐμφανίζεται «περιπατῶν ἐπὶ τῶν ὑδάτων» νὰ γαληνεύσῃ τὴν τρικυμία τῶν κυμάτων καὶ τῶν ψυχῶν τῶν μαθητῶν Του, οἱ ὁποῖοι, ὕστερα ἀπὸ αὐτό, πείθονται ἀκόμη περισσότερο ὅτι «ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶ.» (ὅ. π., 34).

Καιρὸς νὰ συνειδητοποιοῦμε ὅλοι μας, μέσα ἀπὸ τὰ καθημερινὰ θαυμαστά Του σημεῖα, ποὺ γίνονται καὶ γιὰ τὴν δική μας ἐνδυνάμωση στὴν πίστη, ὅτι ὁ Κύριός μας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ μόνος ποὺ ἔχει τὴν δύναμη νὰ μᾶς γιατρεύῃ ψυχικὰ καὶ σωματικὰ καὶ νὰ μᾶς θρέφῃ ὑλικὰ καὶ πνευματικά, μὲ τὸ σῶμα Του καὶ τὸ αἷμα Του, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Ἄς μὴν τοῦ στεροῦμε τὴν χαρὰ νὰ μᾶς θρέφῃ διαρκῶς ἀπὸ τὸ ζωογόνο σῶμα καὶ ἀπὸ τὸ ζωηφόρο αἷμα Του, γιὰ τὴν δική μας ἀνάσταση καὶ σωτηρία. Ἀμήν! Γένοιτο!

https://www.pemptousia.gr/author/sofia-bekri-filologos-theologos/

Να χαίρεσαι

«Νομίζεις ὅτι ἡ πίστη σημαίνει νὰ εἶσαι συνεχῶς σοβαρός, θλιμμένος καὶ μὲ σκυμμένο κεφάλι; 

Ὄχι! Ὁ Χριστὸς εἶναι χαρά, φῶς καὶ ἐλπίδα. Μὴν ἀφήνεις τὰ προβλήματα νὰ σοῦ κλέβουν τὸ χαμόγελο. Ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, μπορεῖ νὰ λάμπει ἀκόμη καὶ μέσα στὰ πιὸ μεγάλα σκοτάδια. Νὰ χαίρεσαι! Ἡ μιζέρια καὶ ἡ ἀπελπισία δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ἀληθινὴ πίστη δὲν βαραίνει τὴν καρδιά, τὴν ἀνασταίνει».

✝️ Ἅγιος Εὐμένιος Σαρηδάκης

Η Αγία Άννα

 

Η αγία Άννα ήταν μια ευλαβής γυναίκα, όπως διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Το όνομα Άννα σημαίνει Χάρις και πράγματι η Χάρη κατοικούσε μέσα της.

Συνέλαβε την Παναγία με προσευχή, νηστεία και υπακοή στον Θεό.

Την κυοφόρησε, την γαλακτοτρόφησε με πολλή αγάπη, δίδοντας όχι μόνο το γάλα της, αλλά και την ζωή της, την προσευχή της.

Όταν η Παναγία έγινε τριών ετών την αφιέρωσε στον Ναό, στερήθηκε την παρουσία της, γιατί ήξερε ότι είναι δώρο Θεού. Ολόκληρη την ζωή της η αγία Άννα την πέρασε με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες.

Εφ’ όσον θεωρούμε την Παναγία ως πνευματική μητέρα μας, πρέπει να θεωρούμε και την Αγία Άννα ως πνευματική μας γιαγιά. Και να την παρακαλούμε να μας δείχνη την στοργή της, όπως την δείχνουν οι γιαγιάδες.

Παρέδωσε την ψυχή της εις χείρας Θεού σε ηλικία εξήντα εννέα ετών.

Πηγή : https://invite.viber.com/?g2=AQBQNKKIUxfp20vs%2Fh8hnneglRSY96Nbi4vDJZvYWZr%2FSqsI%2BUebf5TUc51pq7IW