✝️Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Η εορτή της Αναλήψεως μας άνοιξε τον Ουρανό, και οσφραινόμαστε από τώρα εκείνο τον αέρα της ανάστασης
✝️π. Αλέξανδρος Σμέμαν
Ο Κύριός μετά την λαμπροφόρο Ανάστασή Του από τους νεκρούς, δεν εγκατέλειψε αμέσως τον κόσμο, αλλά συνέχισε για σαράντα ημέρες να εμφανίζεται στους μαθητές Του (Πράξ.1,3). Αυτές οι μεταναστάσιμες εμφανίσεις Του προς αυτούς είχαν πολύ μεγάλη σημασία.
Έπρεπε οι πρώην δύσπιστοι και φοβισμένοι μαθητές να βιώσουν το γεγονός της Αναστάσεως του Διδασκάλου τους και να αποβάλλουν κάθε δισταγμό και ψήγμα απιστίας για Εκείνον.
Την 40η λοιπόν ημέρα, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Λουκά, ο Κύριος τους μαθητές του «εξήγαγε έξω έως τη Βηθανία», στο όρος των Έλαιών όπου συνήθως προσηύχετο. «Και αφού σήκωσε τα χέρια του, τους ευλόγησε» (Λουκά 24,50) και «ευλογώντας τους, εχωρίσθηκε απ' αυτούς και εφέρετο πρός τα πάνω, στον ουρανό» μέχρι που τον έχασαν από τα μάτια τους.
Και μετά αφού Τον προσκύνησαν επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με χαρά μεγάλη και έμεναν συνεχώς στο ναό, υμνολογώντας και δοξολογώντας το Θεό.
Ο ευαγγελιστής Μάρκος, περιγράφοντας πιο λακωνικά το θαυμαστό και συνάμα συγκινητικό γεγονός, αναφέρει πως μετά από την ρητή αποστολή των μαθητών σε ολόκληρο τον κόσμο κηρύττοντας και βαπτίζοντας τα έθνη, «ανελήφθη εις τον ουρανόν και εκάθισεν εκ δεξιών του Θεού.
Εκείνοι δε εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού, του Κυρίου συνεργούντος και τον λόγον βεβαιούντος δια των επακολουθούντων σημείων» (Μαρκ.16,19-20). Αυτή η ευλογία είναι πια η αρχή της Πεντηκοστής.
Ο Κύριος ανέρχεται για να μας στείλει το παράκλητο Πνεύμα, όπως λέγει το τροπάριο της εορτής: «Ανυψώθηκες στη δόξα, Χριστέ Θεέ μας, αφού χαροποίησες τους μαθητές σου με την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος και βεβαιώθηκαν από την ευλογία σου».
Η Ανάληψη του Κυρίου μας αποτελεί αναμφίβολα το θριαμβευτικό πέρας της επί γης παρουσίας Του και του απολυτρωτικού έργου Του.
«Ανελήφθη εν δόξη» για να επιβεβαιώσει την θεία ιδιότητά Του στους παριστάμενους μαθητές Του.
Για να τους στηρίξει περισσότερο στον τιτάνιο πραγματικά αγώνα, που Εκείνος τους ανάθεσε, δηλαδή τη συνέχιση του σωτηριώδους έργου Του για το ανθρώπινο γένος.
Ο Κύριος ανήλθε στους ουρανούς, αλλά δεν εγκατέλειψε το ανθρώπινο γένος, για το οποίο έχυσε το τίμιο Αίμα Του.
Μπορεί να κάθισε στα δεξιά του Θεού στους ένδοξους ουρανούς, όμως η παρουσία Του εκτείνεται ως τη γη και ως τα έσχατα της δημιουργίας.
Άφησε στη γη την Εκκλησία Του, η οποία είναι το ίδιο το αναστημένο, αφθαρτοποιημένο και θεωμένο σώμα Του, για να είναι το μέσον της σωτηρίας όλων των ανθρωπίνων προσώπων, που θέλουν να σωθούν.
Νοητή ψυχή του σώματός Του είναι ο Θεός Παράκλητος, «το Πνεύμα της αλήθείας» (Ιωάν. 15,26), ο Οποίος επεδήμησε κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής σε αυτό, για να παραμείνει ως τη συντέλεια του κόσμου. Η σωτηρία συντελείται με την οργανική συσσωμάτωση των πιστών στο θεανδρικό Σώμα του Χριστού.
Αυτό εννοούσε, όταν υποσχόταν στους μαθητές Του: «ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ.28,20).
—————————————
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τὴ ἐπαγγελία τοῦ ἁγίου Πνεύματος, βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἰ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου
Πηγή :Όρθοδοξη κοινότητα viber_
🇬🇷_Oμολογία Πίστεως_🇬🇷
Και του λέγει: «Ν’ ακολουθήσεις την πίστη τη δική μου και βάλε σημαία σου και λάβαρο και φλάμπουρό σου τον Τίμιο σταυρό ολόχρυσο, όπως τον είδες. Και προχώρα. Θα νικήσεις».
Και όντως, σύμφωνα με τις συμβουλές του Χριστού, έφτιαξε αυτό το λάβαρο, αυτή τη σημαία, που έχουμε κι εμείς σήμερα.
Η σημαία που έχουμε σήμερα εμείς είναι το λάβαρο και η σημαία Του Αγίου και Μεγάλου Κωνσταντίνου, του Γενάρχου της Ρωμιοσύνης.
Είναι ο προπάτοράς μας, είναι ο πατέρας μας, και η Αγία Ελένη η μητέρα μας.
*+Αρχ. Ανανίας Κουστένης*
Κάποια προσευχή που διώχνει το κακό και κάνει θαύματα.
Υπάρχει μια ναι, η προσευχή που είναι βουτηγμένη στο αίμα της καρδιάς σου.
Στην σιωπή και τα δάκρυα σου.
Εκείνη που ωρίμασε στην υπομονή και την πιστότητα σου.
Μια προσευχή είναι δυνατή ή αδύνατη όχι από αυτά που λες αλλά πως τα λες.
Όχι από το τι θα πεις αλλά πως θα το πεις.
Πρέπει η καρδιά σου να καίγεται από δίψα και έρωτα Θεού.
Κι όταν διψάς τον Θεό όλα τα άλλα αργά ή γρήγορα θα έρθουν στην ζωή σου.
Υπήρχε ένα Γεροντάκι στο Άγιο Όρος που νόμιζε ότι η εορτή της Αναλήψεως του Χριστού ήταν Αγία και κάθε μέρα έλεγε Αγία Ανάληψη μου, σώσε με. Κι όμως με αυτή την λάθος προσευχή ζούσε μέσα στο θαύμα, τον πλούτο και την χαρά του Θεού.
Κάποτε κάποιος μοναχός προσπάθησε να διορθώσει τρεις μοναχούς που έλεγαν λάθος της ευχή του Ιησού «Κύριε Ιησού Χριστέ μη με ελεήσεις…» έλεγαν. Τους μάλωσε, τους είπε ότι κάνουν λάθος. Και όταν έφυγε περνώντας το ποταμό για την απέναντι όχθη όπου ζούσε, άκουσε φωνή «πάτερ, πάτερ, πως μας είπες ότι πρέπει να λέμε την ευχή;» Όταν γύρισε πίσω να δει ποιος φωνάζει, είδε τους τρεις αυτούς μοναχούς που έλεγαν λάθος τα λόγια της προσευχής να περπατάνε πάνω στα νερά, και τότε συγκλονισμένος τους φώναξε «γυρίστε πίσω και λέγεται ότι θέλετε».
Διότι ο Χριστός δεν βλέπει τι λες στην προσευχή σου αλλά πως το λες.
Για τον Θεό η σχέση μαζί του είναι καρδιακή και όχι νοσιαρχική.
Με το μυαλό κάνουμε φοβερά και υπέροχα πράγματα αλλά δεν γνωρίζουμε τον Θεό.
Με την καρδιά βλέπουμε και με το νου κοιτάμε.
Με την ψυχή προσευχόμαστε και με χείλη διαβάζουμε.
Μην ζητάς λοιπόν μια ωραία συνταγή, μια μαγική προσευχή που θα την διαβάσεις τόσες φορές ή μέρες και θα φέρει αποτέλεσμα.
Ζήτα το κέντρο σου, βρες κι άκου την καρδιά σου, δώσε στον Χριστό την αλήθεια και αυθεντικότητα σου.
Μείνε γυμνός από τα άρματα σου και θα σε ντύσει ο Θεός.
-π. Λίβυος-
… Η εορτή της Αναλήψεως αποτελεί γιορτασμό του ανοίγματος του ουρανού στους ανθρώπους, του ουρανού ως του νέου και αιωνίου οίκου, του ουρανού ως της αληθινής μας πατρίδας. Η αμαρτία χώρισε βίαια τη γη από τον ουρανό και μας έκανε γήινους και χοντροκομμένους , προσήλωσε το βλέμμα μας σταθερά στο έδαφος και έκανε τη ζωή μας αποκλειστικά γεωτροπική. Αμαρτία είναι η προδοσία του ουρανού μέσα στην ψυχή. Αυτή ακριβώς τη μέρα, την εορτή της Αναλήψεως, νιώθουμε τρομοκρατημένοι από αυτή την άρνηση που γεμίζει ολόκληρο τον κόσμο. Ο άνθρωπος με υπεροψία και υπερηφάνια αναγγέλλει πως είναι μόνο υλικός και πως τίποτε δεν υπάρχει πέρα από το υλικό
Ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας που έζησε δέκα έξι αιώνες πριν. Μιλώντας για τον ουρανό, αναφωνεί: «Τι ανάγκη έχω από τον ουρανό, όταν εγώ ο ίδιος θα γίνω ουρανός;…».
Ουρανός είναι το όνομα της αυθεντικής κλίσης μας ως ανθρώπινα πλάσματα, ουρανός είναι η τελική αλήθεια για τη γη.
Ο Μέγας Αθανάσιος λέει πως ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος θεός». Ο Θεός κατέβηκε στη γη για να μπορέσουμε εμείς να ανεβούμε στον ουρανό! Αυτό ακριβώς γιορτάζουμε την ημέρα της Αναλήψεως! Αυτή είναι η πηγή της λαμπρότητας και της άρρητης χαράς…
..Την υπέρ ημών πληρώσας οικονομίαν και τα επί γης ενώσας τοις ουρανίοις, ανελήφθης εν δόξη.
Χριστέ ο Θεός ημών, ουδαμόθεν χωριζόμενος, αλλά μένων αδιάστατος και βοών τοις αγαπώσι σε∙
Εγώ ειμί μεθ’ υμών και ουδείς καθ’ υμών.
_Από το βιβλίο: «π. Αλέξανδρος Σμέμαν, ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ_
Την έλεγαν Γιαγιά-Ευγενία. 70 χρονών. Από το χωριό Λιβερά της Τραπεζούντας. Χήρα. Τα παιδιά της σφαγμένα το ’21. Της έμεινε μόνο ο εγγονός. Ο μικρός ο Βασίλης. 5 χρονών.
Όταν ήρθε η διαταγή «Φεύγετε», οι Τούρκοι έκαψαν το χωριό. Η Ευγενία πρόλαβε να πάρει τρία πράγματα:
Το παιδί. Το μαντήλι του άντρα της και την εικόνα.
Η εικόνα της Παναγίας Σουμελάς.
Όχι η πρωτότυπη - εκείνη έμεινε στο μοναστήρι, στον Μελά. Αυτή ήταν αντίγραφο. Ξύλο παλιό, ζωγραφισμένη στο χέρι από καλόγερο το 1800. Την είχε από τη μάνα της. Την είχε από τη γιαγιά της.
300 χρόνια στην οικογένεια.
Στο λιμάνι της Τραπεζούντας γινόταν το αδιαχώρητο. Χιλιάδες ψυχές. Τούρκοι χωροφύλακες έψαχναν τους πρόσφυγες.
«Χρυσάφια! Λίρες! Όπλα!» φώναζαν. Και τα έπαιρναν.
Εικόνες; Τις έσπαγαν. Τις έκαιγαν. «Ειδωλολατρία», έλεγαν.
Η Ευγενία κατάλαβε. Αν τη δουν, τη χάνει.
Τύλιξε την εικόνα στο μαύρο μαντήλι της. Μετά την έδεσε με σπάγκο, σφιχτά, στο στήθος της. Από πάνω φόρεσε το χοντρό το ζιπούνι της. Από πάνω τη μαύρη φούστα. Από πάνω το μαντήλι στο κεφάλι.
Έμοιαζε με μια γριά 100 κιλά. Καμπουριαστή.
«Τι έχεις εκεί, γριά;» φώναξε ο χωροφύλακας στο καράβι.
«Καμπούρα, αφέντη», είπε η Ευγενία. «Από τα χρόνια.»
Την έσπρωξε. «Πέρασε, βρωμόγρια!»
Πέρασε.
Στο αμπάρι, 2.000 ψυχές. Ο ένας πάνω στον άλλον. Βρώμα. Εμετός. Πείνα. Δίψα. Τα παιδιά έκλαιγαν. Οι μανάδες μοιρολογούσαν.
Η Ευγενία καθόταν σε μια γωνιά. Ακίνητη. Το στήθος την πονούσε. Η εικόνα ήταν σκληρή. Της έκοβε το δέρμα. Αλλά δεν μιλούσε.
Τη νύχτα, όταν όλοι κοιμόντουσαν, έλυνε λίγο το ζιπούνι. Έβαζε το χέρι μέσα. Άγγιζε το ξύλο.
«Παναΐα μου, κράτα μας», ψιθύριζε. «Φέρε μας στην Ελλάδα.»
Ο μικρός ο Βασίλης ρώτησε: «Γιαγιά, τι έχεις εκεί;»
«Την καρδιά μου, παιδί μου», είπε. «Την καρδιά του Πόντου. Κοιμήσου.»
Τρίτη μέρα. Τέλειωσε το νερό.
Ένα μωρό πέθανε στην αγκαλιά της μάνας του. Το πέταξαν στη θάλασσα.
Οι άντρες άρχισαν να τρελαίνονται. Ένας πήγε να βουτήξει. Τον κράτησαν.
Η Ευγενία δεν έβγαλε την εικόνα. Ακόμα κι όταν λιποθύμησε από τη δίψα.
Οι γυναίκες τη ράντισαν με θαλασσινό νερό. «Ξύπνα, μάνα!»
Άνοιξε τα μάτια. Πρώτα έπιασε το στήθος. Η εικόνα ήταν εκεί. Μετά ήπιε μια γουλιά.
Πειραιάς. Έβδομη μέρα.
Όταν άνοιξε το αμπάρι, μπήκε φως και μυρωδιά λιμανιού.
Οι άνθρωποι σπρώχνονταν. Έπεφταν. Πολλοί δεν μπορούσαν να περπατήσουν.
Η Ευγενία σηκώθηκε. Με το παιδί από το χέρι. Με την εικόνα στο στήθος.
Κατέβηκε τη σκάλα. Πάτησε Ελλάδα.
Στο τελωνείο, ένας Έλληνας λιμενικός τη λυπήθηκε.
«Γριά, τι κουβαλάς;»
Η Ευγενία έλυσε το ζιπούνι. Έβγαλε την εικόνα.
«Την Παναγία μας, παιδί μου. Από τη Σουμελά.»
Ο λιμενικός γονάτισε. Σταυροκοπήθηκε.
«Καλώς την έφερες, μάνα.»
Το 1951, χτίστηκε η νέα Μονή Παναγίας Σουμελάς στο Βέρμιο.
Η Γιαγιά-Ευγενία ήταν 99 χρονών. Την ανέβασαν με μουλάρι.
Έδωσε την εικόνα στον Ηγούμενο.
«Ήταν στο στήθος μου 7 μέρες», είπε. «Τώρα να πάει στο θρόνο της.»
Πέθανε εκείνο το βράδυ. Στον ύπνο της. Με χαμόγελο.
Η εικόνα της Ευγενίας είναι σήμερα στο τέμπλο. Δίπλα στην πρωτότυπη που ήρθε το 1931 από τον Πόντο.
Από κάτω γράφει:
«Δωρεά Ευγενίας Κωνσταντινίδου, Λιβερά Τραπεζούντας.
Την έσωσε στο στήθος της. 1922.»
Αυτές ήταν οι γυναίκες του Πόντου.
Δεν έσωσαν μόνο παιδιά. Έσωσαν αγίους.
Γιατί ήξεραν: «Χωρίς εικόνα, η παράγκα είναι στάβλος. Με την εικόνα, γίνεται εκκλησιά.»
Και ο μικρός ο Βασίλης; Έγινε παπάς. Παπα-Βασίλης στη Νέα Σουμελά.
Και κάθε 15αύγουστο, όταν λιτανεύουν την Παναγία, λέει:
«Αυτή η εικόνα πέρασε θάλασσα πάνω σε καρδιά γιαγιάς. Προσκυνήστε την όρθιοι.»
Από την πίστη πηγάζουν οι αρετές της προσευχής, της αγάπης, της μετανοίας, της ταπεινώσεως, της νηστείας, της πραότητας, της ελεημοσύνης και άλλες.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
Κάθε Κυριακή στην Ιερά μας Μονή στις 7:00 το πρωί τελείται Όρθρος και Θεία Λειτουργία!
🇬🇷 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΚΑΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ
ΤΗΛ 211 40 41 548
παραμονή της αποδόσεως του Πάσχα
Στις 7:00 μ.μ θα τελεστεί Εσπερινός Όρθρος και βραδινή Θεία Λειτουργία .
παραμονή της Αναλήψεως του Κυρίου και της Εορτής των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης
Στις 7:00 μ.μ θα τελεστεί Εσπερινός Όρθρος και βραδινή Θεία Λειτουργία .
παραμονή της γ' ευρέσεως της Τιμίας κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου.
Στις 7:00 μ.μ θα τελεστεί Εσπερινός και βραδινή Θεία Λειτουργία προς τιμήν του Αγιου.
Στις 7:00 μ.μ θα τελεστεί Εσπερινός και βραδινή Θεία Λειτουργία προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου .
