Σε ένα μικρό χωριό, κάτω από τον ίσκιο ενός παλιού ναού αφιερωμένου στον Άγιο Νικόλαο, ζούσε μια γερόντισσα, η κυρά-Μαρία. Κάθε Σάββατο βράδυ ζύμωνε το πρόσφορο για την Θεία Λειτουργία της Κυριακής. Δεν είχε σπουδάσει θεολογία όμως είχε μάθει να θεολογεί με τα χέρια της.
Ένα απόγευμα την πλησίασε ο εγγονός της και τη ρώτησε: «Γιαγιά, γιατί κάνεις τον σταυρό πάνω στο αλεύρι πριν αρχίσεις;»
Εκείνη χαμογέλασε. «Γιατί, παιδί μου, χωρίς τον Χριστό ούτε το ψωμί δεν γίνεται Σώμα. Όλα αρχίζουν με ευλογία».
Το αλεύρι : η καρδιά που συντρίβεται
Πήρε το αλεύρι και το άπλωσε στο σκαφίδι.
«Βλέπεις; Το σιτάρι πρώτα αλέθεται. Συντρίβεται. Έτσι και η καρδιά του ανθρώπου. Αν δεν ταπεινωθεί, αν δεν σπάσει ο εγωισμός της, δεν μπορεί να γίνει πρόσφορο στον Θεό».
Το παιδί κοίταξε το σύννεφο της σκόνης που ανέβαινε. Η γιαγιά συνέχισε: «Η ταπείνωση είναι το πρώτο ζύμωμα της ψυχής».
Το νερό : η Χάρις
Πρόσθεσε χλιαρό νερό.
«Το νερό είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος. Μόνο με τον κόπο μας δεν γίνεται τίποτα.
Το αλεύρι μόνο του μένει σκόνη. Η Χάρις το ενώνει, το μαλακώνει, του δίνει ζωή».
Το παιδί άγγιξε τη ζύμη. «Και γιατί είναι χλιαρό;»
«Γιατί ούτε η παγωμένη καρδιά ούτε η χλιαρή πίστη καρποφορούν. Θέλει ζεστασιά, αλλά όχι βιασύνη».
Το ζύμωμα :ο αγώνας
Άρχισε να ζυμώνει με δύναμη.
«Τώρα αρχίζει ο αγώνας. Η ζύμη αντιστέκεται. Κολλάει. Σκληραίνει. Όπως κι εμείς όταν ο Θεός μάς πλάθει μέσα από δυσκολίες. Αν σταματήσω τώρα, δεν θα φουσκώσει ποτέ σωστά».
«Ο κόπος γίνεται προσευχή. Κάθε πίεση είναι ένα "Κύριε ελέησον"».
Η σφραγίδα :ο Χριστός στο κέντρο
Όταν η ζύμη ήταν έτοιμη, πήρε τη σφραγίδα και την πίεσε στο κέντρο.
«Να θυμάσαι αυτό: Στο πρόσφορο μπαίνει η σφραγίδα ΙΣ ΧΣ ΝΙ ΚΑ. Στο κέντρο πρέπει να είναι ο Χριστός. Αν Τον βάλεις στην άκρη της ζωής σου, η ζωή σου δεν γίνεται Λειτουργία».
Το παιδί έσκυψε με σεβασμό.
Η αναμονή :η υπομονή
Το σκέπασε και το άφησε να φουσκώσει.
«Τώρα δεν κάνουμε τίποτα. Περιμένουμε. Όπως περιμένουμε τις απαντήσεις του Θεού. Η υπομονή είναι μισή αρετή».
Η προσφορά:
Την επόμενη μέρα, μέσα στην Θεία Λειτουργία, ο ιερέας ύψωσε το πρόσφορο.
Η γιαγιά ψιθύρισε: «Κύριε, όπως αυτό το ψωμί έγινε Σώμα Σου, κάνε και την καρδιά μου Σου κατοικητήριο».
Το παιδί κατάλαβε τότε ότι το ζύμωμα δεν ήταν μαγειρική. Ήταν μυστήριο.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που έβλεπε αλεύρι, θυμόταν: Για να γίνει ο άνθρωπος πρόσφορο στον Θεό, πρέπει πρώτα να ζυμωθεί με ταπείνωση, να ποτιστεί με Χάρη, να σφραγιστεί με τον Χριστό και να προσφερθεί ολόκληρος.
🌻
π.Αθανασιος Μπουζετος
