Ο Εισαγγελέας που κατηγόρησε το Άγιο Νεκτάριο.

• Που έχεις τα παιδιά που κάνεις με τις μοναχές ;

Στο παρακάτω συγκλονιστικό κείμενο θα διαβάσετε τι έκανε και τι έπαθε ο εισαγγελέας που κατηγόρησε άδικα τον Άγιο Νεκτάριο. Βρωμερές συκοφαντίες πολλά όμως διασπείρονταν από τους κακούς ανθρώπους στην Αθήνα περί του Πενταπόλεως και της ανεγέρσεως της Μονής.

Πολύ τον κατέτρεξε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης. Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αυτός ο δυστυχής ήταν μασώνος μοντέρνος, νεωτεριστής και έκανε πολύ κακό στην Εκκλησία. Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών.

Ο Μεταξάκης, που έκανε τόσα εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχε οικτρό τέλος. Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεβάτι του νεκρό και με την γλώσσα του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσα, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ι. Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοση και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχε άγιο τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνο από το Πανελλήνιο, αλλά και από όλη την Υδρόγειο.

Είναι αληθές, ότι ο Θεός παρεχώρησε να περάσει και εκεί πολλές θλίψεις και πίκρες. Παρ’ όλη την εκεί εργασία του, πολλοί κακοί, άνθρωποι, όργανα του διαβόλου έλεγαν, ότι ο Άγιος είναι υποκριτής και, ότι όλα αυτά που κάνει, είναι υποκριτικά.

Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να τον κατηγορούν για ανηθικότητες και, ότι το Μοναστήρι το κατάντησε άντρο ακολασίας! Διέδιδαν, ότι οι Μοναχές γεννούσαν νόθα παιδιά και τα πετούσε στο πηγάδι. Κάποια μητέρα, μάλιστα, που την έλεγαν στην Αίγινα Κερού είχε μια κόρη 16 ετών χαριτωμένη, συνετή, φρόνιμη και θεοφοβούμενη.

Η μητέρα αυτή είχε μανία καταδιώξεως προς την κόρη της και πολλές φορές επιχείρησε να την σκοτώσει. Το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα βρήκε καταφύγιο στο Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Ο Άγιος, πονόψυχος καθώς ήταν, το δέχτηκε και το προστάτεψε. Η Κερού δεν μπορούσε να το χωνέψει και άρχισε να συκοφάντη τον Άγιο. Ο Εισαγγελεύς πήρε την κατάθεση και την επομένη πήγε αγριεμένος στην Αίγινα με δυο χωροφύλακες. Παραβίασε την πόρτα, παρά τους κανονισμούς του Μοναστηριού, και μπήκε κατ’ ευθεία στο διαμέρισμα του Αγίου. Οι Μοναχές αναστατώθηκαν και άρχισαν να κλαίνε.

Ο Δεσπότης σηκώθηκε με το συνηθισμένο Χριστιανικό του χαμόγελο να τους υποδεχτεί. Ο Ανακριτής έξω φρενών, είπε εις τον εβδομηκονταετή τότε γέροντα: —Βρε παλιοκαλόγερε!... που είναι τα παιδιά που κάνεις; (Επακολούθησε αισχρότατη φράση). Αυτά κάνεις εδώ πέρα; Κατόπιν τον έπιασε από το ράσο και τον απειλούσε, λέγοντας: Θα σου ξεριζώσω τα γένια τρίχα, τρίχα.

Ο Άγιος δεν έβγαλε λέξη. Μόνον με το χέρι του έδειχνε ψηλά και έλεγε: — Βλέπει ο Θεός. Ξέρει ο Θεός!!

Και πράγματι! «ἔστι δίκης ὀφθαλμός, Ὅς τά πάνθ’ ὁρᾶ». Ο ασεβέστατος Εισαγγελεύς σε μια εβδομάδα αρρώστησε βαριά. Είχε τρομερούς πόνους από την αρρώστια του.

Το χέρι εκείνο, που έπιασε και κουνούσε τον Άγιο, ξεράθηκε. Τότε το συναισθάνθηκε και ζήτησε να τον πάνε μπροστά στον Άγιο, για να τον συγχωρέσει. Πράγματι τον πήγαν. Έπεσε στα πόδια του Αγίου, μαζί με την γυναίκα του και ζητούσε να τον λυπηθεί.

Ο Άγιος προσευχήθηκε στο Θεό πολύ. Ήταν ο μακάριος ανεξίκακος και μακρόθυμος. Τον συγχώρησε με την καρδιά του. Τού Εισαγγελέως έπειτα από δύο χρόνια του κόψανε το χέρι. Εκείνο το χέρι που κουνούσε, από το γιακά του ράσου, τον Άγιο. Το Μοναστήρι του όμως, παρ’ όλα αυτά, πρόκοψε. Εν τω μεταξύ η Αδελφότης μεγάλωσε, γιατί προσετέθησαν και άλλες Αδελφές και μάλιστα μορφωμένες. Έγινε ένα πνευματικόν κέντρο, που ξεκούραζε ψυχικά και φώτιζε τους ανθρώπους.

https://www.facebook.com/share/p/19GYEmfiQL/

Ο Δεσπότης που έγινε υπηρέτης

 

Ο Δεσπότης που έγινε υπηρέτης – Η απόλυτη ταπείνωση που συγκλονίζει!

Υπάρχουν άνθρωποι που ανεβαίνουν ψηλά για να τους υπηρετούν οι άλλοι. Και υπάρχουν Άγιοι που, όσο ψηλότερα ανεβαίνουν στα μάτια των ανθρώπων, τόσο χαμηλότερα σκύβουν μπροστά στον πόνο του συνανθρώπου τους.

Μια συγκινητική διήγηση από τα χρόνια που ο Άγιος Νεκτάριος υπηρετούσε ως διευθυντής στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, στην Αθήνα, φανερώνει το μεγαλείο της ψυχής του και το αληθινό νόημα της χριστιανικής ταπεινώσεως.

Ένας ηλικιωμένος καθαριστής της Σχολής είχε αρρωστήσει βαριά. Η σκέψη που τον βασάνιζε, όμως, δεν ήταν μόνο η ασθένειά του. Ήταν ο φόβος μήπως χάσει τη δουλειά του και μαζί με αυτήν το μοναδικό εισόδημα που κρατούσε όρθια την οικογένειά του. Ο Άγιος Νεκτάριος αντιλήφθηκε την απουσία του, αλλά παρατήρησε πως οι διάδρομοι, οι αίθουσες και οι χώροι της Σχολής εξακολουθούσαν να είναι πεντακάθαροι.

Κάτι συνέβαινε που κανείς δεν γνώριζε.

Ένα πρωινό, γύρω στις τέσσερις, ένας επιστάτης άκουσε παράξενους θορύβους στους διαδρόμους. Σηκώθηκε και πλησίασε αθόρυβα, θέλοντας να διαπιστώσει ποιος εργαζόταν τέτοια ώρα.Και τότε αντίκρισε ένα θέαμα που δύσκολα θα μπορούσε να πιστέψει.Μπροστά του στεκόταν ο ίδιος ο διευθυντής της Σχολής. Ο Επίσκοπος Νεκτάριος! Φορούσε τα παλιά του ράσα, κρατούσε τη σφουγγαρίστρα και καθάριζε μόνος του τους χώρους, εκεί όπου άλλοι ίσως δεν θα καταδέχονταν ούτε να πλησιάσουν.

Ο επιστάτης έμεινε άφωνος. Πώς ήταν δυνατόν ένας Επίσκοπος, ένας άνθρωπος με τόσο υψηλή θέση, να βρίσκεται εκείνη την ώρα σκυμμένος πάνω από τα πατώματα, κάνοντας τη δουλειά ενός άλλου;

Όταν πλησίασε για να του μιλήσει, ο Άγιος τού έκανε διακριτικά νόημα να σωπάσει. Και με χαμηλή φωνή τού εξήγησε:

«Σώπα, μην πεις τίποτα σε κανέναν. Καθαρίζω εγώ για να μη χάσει ο φτωχός ο άνθρωπος τη δουλειά και το ψωμί της οικογένειάς του».

Αυτή ήταν η καρδιά του Αγίου Νεκταρίου!

Δεν τον ενδιέφερε να διατηρήσει το κύρος του. Δεν φοβόταν μήπως τον δουν να κάνει μια ταπεινή εργασία. Δεν λογάριαζε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με αξιώματα, τίτλους και θέσεις.

Για εκείνον, ο φτωχός εργαζόμενος δεν ήταν ένας απλός υπάλληλος. Ήταν ένας αδελφός που πονούσε, ένας πατέρας που αγωνιούσε για την οικογένειά του, ένας άνθρωπος που είχε ανάγκη από αγάπη και συμπαράσταση.

Και ο Άγιος προτίμησε να σκύψει ο ίδιος, για να μη χρειαστεί να σκύψει από την απελπισία ένας φτωχός οικογενειάρχης.

Πόσο διαφορετική είναι αυτή η ταπείνωση από εκείνη που πολλές φορές επιδεικνύουμε εμείς! Πόσο εύκολα μιλάμε για αγάπη, πίστη και Χριστό, αλλά πόσο δύσκολα σηκώνουμε το βάρος του διπλανού μας!

Ο Άγιος Νεκτάριος δεν έκανε κήρυγμα εκείνο το ξημέρωμα. Δεν ανέβηκε στον άμβωνα για να μιλήσει για την αγάπη. Πήρε μια σφουγγαρίστρα και έγινε ο ίδιος το κήρυγμα! Γιατί η πραγματική αγιότητα δεν βρίσκεται στα αξιώματα, αλλά στην καρδιά που ξέρει να γονατίζει μπροστά στον πόνο του άλλου.

Αυτό είναι το μεγαλείο της χριστιανικής ταπεινώσεως, να μπορείς να είσαι μεγάλος και να επιλέγεις να γίνεσαι μικρός, για να μη συντριβεί ένας αδύναμος αδελφός σου.

Πηγή :https://www.facebook.com/share/18kwRJgg1R/

Ευτυχία και απόλυτη εμπιστοσύνη

 

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος:

 «Ὁ Θεός γιά μένα εἶναι δόξα, πλοῦτος καί καύχημα. Εἶναι τό γλυκύτατο καί πιό εὐχάριστο πράγμα. Εἶναι ἡ φροντίδα καί τό ἐντρύφημά μου. Ἡ ψυχή μου εἶναι δημιούργημα τῆς πνοῆς τοῦ Θεοῦ. Τό σῶμα μου εἶναι πλάσμα τοῦ Θεοῦ.ῦ

Θεία χάριτι εἶμαι γένος τοῦ Θεοῦ. Ἀπ᾿ τό Θεό ἔλαβα τήν ὕπαρξη ἀλλά καί τή δυνατότητα νά κινοῦμαι, ν᾿ ἀναπνέω καί νά μιλάω.

Στό Θεό καθημερινά ἐμπιστεύομαι τό πνεῦμα μου. Στό Θεό προσεύχομαι. Ζῶ μέ τό Θεό, δουλεύω καί βρίσκομαι μέ τό Θεό»…

Εἶμαι εὐτυχισμένος μέ τό μεγάλο, ἰσχυρό καί ζῶντα Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι πάροχος βοηθός καί τελειωτής τῶν καλῶν. Εἶναι ἐπόπτης τῶν ὅσων σκέφτομαι, λέω καί κάνω. Δέχομαι τό Θεό ὡς φοβερό κριτή τῶν ὅσων ἔχω κάνει. Ἔχω Θεό ἤπιο καί συγχωρητικό, μακρόθυμο καί πολυέλεο, σωτήρα καί λυτρωτή.

Αν ξέραμε πόσο κοπιάζουν για χάρη μας!

“Ω, πόσο αγαπούν οι Άγιοι Άγγελοι το γένος των ανθρώπων!

Αν ξέραμε πόσο κοπιάζουν για χάρη μας!...

Πόσο λοιπόν πρέπει και εμείς να τιμάμε και να ευγνωμονούμε αυτούς τους μεγάλους ευεργέτες μας.

Γιατί πρεσβεύουν ακατάπαυστα για εμάς στον Θεό και Τον ικετεύουν να μας λυπηθεί και να μας σώσει από την αιώνια κόλαση.

Χώρια που είναι πάντα δίπλα μας, προστάτες και βοηθοί σε όλα!”

✝️ Άγιος Νήφων o Κωνσταντιανής

Γέροντα, πρέπει νὰ κοινωνοῦν ὅλοι στὴν Θεία Λειτουργία;

 

– Γέροντα, πρέπει νὰ κοινωνοῦν ὅλοι στὴν Θεία Λειτουργία;

– Βρέ, δὲν τὸ λέω ἐγώ. Τὸ λέει ὁ Κύριος. «Πάντες»! Μήπως ἔχει καμιὰ ἄλλην ἔννοια ἡ λέξη καὶ δὲν τὴν ξέρω; Καὶ παρακάτω ἡ εὐχὴ λέει: 

«καὶ δι’ ἡμῶν παντὶ τῷ λαῷ».

 Φυσικά, ὅσοι δὲν ἔχουν κωλύματα. Οἱ ἄλλοι πρέπει νὰ πάρουν προηγουμένως ἄφεση πνευματικοῦ. Ἀλλιῶς, χωρὶς Θεία Κοινωνία, χωρὶς Χριστό, πῶς θὰ βγεῖς μέσα στὴν καθημερινότητα; Ἦρθες στὴν Ἐκκλησία καὶ ἔχασες τὸ σπουδαιότερο, τὸ Δῶρο, τὸ πᾶν: ἔμεινες μὲ τὸ ἀντίδωρο.

Ξέρεις, βρὲ Γιωργάκη, τί εἶναι τὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο; Ὅ,τι πολυτιμότερο ἐπὶ τῆς γῆς. Οἱ βασιλικοὶ θρόνοι, οἱ προεδρικοὶ θώκοι, οἱ ἀκαδημαϊκὲς ἔδρες ἔχουν μικρὴ ἀξία. Ἡ Ἁγία Τράπεζα εἶναι ἡ φλεγόμενη βάτος. Ἐδῶ κατεβαίνει ὁ Χριστός, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα παρόν, οἱ ἄγγελοι τριγύρω. Φοβερὸ θέαμα. Ἐγὼ πολλὲς φορὲς φοβόμουνα νὰ ἀκουμπήσω τὰ χέρια μου ἐπάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα.

Νὰ μᾶς δίνει ὁ Θεὸς δύναμη νὰ ἀντέχουμε τὸ «θαῦμα».

✝️ Ἅγιος Πορφύριος

Άγιοι Άγγελοι

 

Οι θείες Γραφές έχουν προσδώσει σε όλες αυτές τις πνευματικές ουσίες εννέα πνευματικά ονόματα και τις έχουν διαιρέσει σε τρείς ομάδες των τριών η κάθε μία.

Η ΠΡΩΤΗ αποτελείται από τους μεγαλοπρεπείς, θαυμάσιους και αγιότατους θρόνους, από τα πολυόμματα Χερουβείμ και τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ως προς την τάξη, αποτελείται από τις Κυριότητες, τις Εξουσίες και τις Δυνάμεις.

Η ΤΡΙΤΗ από τις Αρχές, τους Αρχαγγέλους και τους Αγγέλους.

Σ' αυτές τις τάξεις δόθηκαν αυτά τα ονόματα λόγω των ενεργειών τους:

- Οι Θρόνοι ονομάζονται έτσι επειδή κάποτε αληθινά τιμήθηκαν.

- Οι Κυριότητες, ως αυτές που έχουν εξουσία πάνω από κάθε βασίλειο.

- Οι Αρχές, ως αυτές που κυβερνούν την ατμόσφαιρα.

- Οι Εξουσίες ως εκείνες που εξουσιάζουν τα έθνη και κάθε άνθρωπο.

- Οι Δυνάμεις κάποτε πλήρεις δυνάμεως και φοβερές στην όψη.

- Τα Σεραφείμ, ως αυτά που που εξαγιάζουν.

- Τα Χερουβείμ, ως αυτά που βαστάζουν.

- Οι Αρχάγγελοι, ως άγρυπνοι φύλακες.

- Οι Άγγελοι, ως αυτοί που αποστέλλονται.

Ο Θεός δημιούργησε τους Αγγέλους εκ του μηδενός, ως αναρίθμητους, εν ουρανοίς κόσμους, ως απεριόριστες δυνάμεις, λεγεώνες Σεραφείμ του πυρός, φοβερά και γρήγορα, θαυμάσια και δυνατά, που έχουν τη δύναμη να πραγματοποιούν τη θέληση του πανίσχυρου σχεδίου, τα απλά πνεύματα που είναι φωτεινά και ασώματα, που μιλούν χωρίς στόμα, που βλέπουν χωρίς μάτια και ακούν χωρίς αυτιά και πετούν δίχως φτερά.

Είναι φλογερά στις κινήσεις τους, οξύνοια, θαυμαστά στη γνώση και μοιάζουν με το Θεό όσο αυτό είναι δυνατό!

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος☦

Αναγνώσματα

 

† Κυριακῇ 8 Νοεμβρίου 2026 Ζ' Λουκᾶν

† Ἡ σύναξις τῶν Ἀρχιστρατήγων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ καὶ τῶν λοιπῶν Ἀσωμάτων Δυνάμεων

♦️ Τὸ Εὐαγγέλιον

Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν

Κεφ. η' : 41-56

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ, ᾧ ὄνομα ᾿Ιάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς Συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ· ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ, ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν. ᾿Εν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν, οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. Καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις, ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον, οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν, ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς· Τίς ὁ ἁψάμενός μου; Ἀρνουμένων δὲ πάντων, εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις Τίς ὁ ἁψάμενός μου; Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· Ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. Ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ, δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ, ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. ῎Ετι αὐτοῦ λαλοῦντος, ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου, λέγων αὐτῷ· ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν Διδάσκαλον. Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ, λέγων· Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν, οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα, εἰ μὴ Πέτρον καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. Ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. Ὁ δὲ εἶπε· Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. Καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. Αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας, καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς, ἐφώνησε λέγων· Ἡ παῖς, ἐγείρου. Καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. Καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς. Ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς, μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.

♦️ Ὁ Ἀπόστολος

(Τῶν Ἀσωμάτων)

Προκείμενον. Ἦχος δ' [Ψαλμός ργ΄ 103]

Στίχ. Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα.

Στίχ. Εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον. Κύριε ὁ Θεός μου, ἐμεγαλύνθης σφόδρα.

Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ ᾽Ανάγνωσμα

Κεφ. β' : 2-10

Ἀδελφοί, εἰ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; Ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη, συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος ῾Αγίου μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν. Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν, διεμαρτύρατο δέ πού τις λέγων· «Τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν; Ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ»· ἐν γὰρ τῷ «ὑποτάξαι» αὐτῷ τὰ «πάντα» οὐδὲν ἀφῆκεν αὐτῷ ἀνυπότακτον. Νῦν δὲ οὔπω ὁρῶμεν αὐτῷ τὰ «πάντα ὑποτεταγμένα»· τὸν δὲ «βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλλους ἠλαττωμένον» βλέπομεν ᾿Ιησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου «δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον», ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου. Ἔπρεπε γὰρ αὐτῷ, δι᾿ ὃν τὰ πάντα καὶ δι᾿ οὗ τὰ πάντα, πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν ἀγαγόντα, τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ παθημάτων τελειῶσαι.

Ο Άγιος Γεώργιος Καρσλιδης για το Σαρανταλείτουργο

Ὅταν λειτουργοῦσε γινόταν ἄλλος ἄνθρωπος. Οἱ ἐκκλησιαζόμενοι ἄκουγαν διαφόρους ἤχους στό ἱερό βῆμα ἀπό οὐράνιους ἐπισκέπτες του. Γονάτιζαν κι ἔψαλλαν τό «Κύριε ἐλέησον».

Μία φορά εἶπε ὁ ὅσιος στόν ψάλτη του: Εἶχα τόσους ἁγίους σήμερα, πού δέν εἶχα μέρος νά τούς βάλω. Τόν ἅγιο Παντελεήμονα τόν βάλαμε σέ μία γωνία, γιατί δέν ὑπῆρχε χῶρος…

Κάποτε οἱ δαίμονες ἐνοχλοῦσαν τόν ὅσιο καί δέν τόν ἄφηναν νά προσκομίσει. Μετά τή Λειτουργία εἶπε: Ἄρχισα αὐτό τό σαρανταλείτουργο μέ πίεση. Οἱ δαίμονες φώναζαν τά ὀνόματα, γιά νά μή τά μνημονεύσω, νά μή συγχωρεθοῦν.

Μετά ἕνα ἄλλο σαρανταλείτουργο τόν ρώτησαν:

—Γέροντα κουράστηκες γιά νά τό τελειώσεις;

—Ὄχι παιδί μου, μοῦ ἦταν τόσο εὐχάριστο, σάν νά ἔκανα ἕναν ἑσπερινό, γιατί ἦταν πολύ καλοί ἄνθρωποι. Ὁ πατέρας σου ἔχει ἕνα πλούσιο τραπέζι σάν τοῦ Ἀβραάμ.

Τότε σκέφθηκε: Ἐμεῖς ἤμασταν τόσο φτωχοί, πού σχεδόν ἤμασταν πεινασμένοι, ποῦ τό βρῆκε ὁ πατέρας μας αὐτό τό πλούσιο τραπέζι;

—Μή τό βλέπεις ἔτσι, τόν διόρθωσε ὁ ὅσιος, μπορεῖ νά μή εἶχε νά δώσει, μά ἡ ψυχή του ἤθελε πολύ νά δίνει, καί ὁ Θεός τό μέτρησε σάν νά ἔδινε. Ἡ μάνα σου εἶναι σάν ὑπηρέτρια στόν πατέρα σου, γιατί ἦταν ἀρκετά κουραστική καί τόν στενοχωροῦσε, ὅλο γκρίνιαζε. Ἀλλά ὁ πατέρας σου πάντα μέ τό χαμόγελο τῆς φερόταν καί μέ πολύ καλωσύνη. Στούς συγγενεῖς σας εἴχατε καί μία τυφλή, πού ξεχάσατε νά τή γράψετε. Ἦταν ἁγνή καί πολύ ἀγαθή.

—Μά ἐσύ ποῦ τήν ἤξερες, ρώτησε ἀπορημένος ὁ ἄνθρωπος.

—Ὅταν μνημονεύω, ἔρχεται κι ἐκείνη στά κόλλυβα, ἀλλά ἔρχεται σάν μουσαφίρισσα, δέν ἑνώνεται μέ τούς ἄλλους. Τώρα ὁ καθένας πῆγε στή θέση του καί γιά σᾶς ἄνοιξε δρόμος…

Περιστατικὰ ποὺ ἀναφέρει ὁ βιογράφος τοῦ Ἁγίου,

Μωυσῆς Μοναχὸς Ἁγιορείτης,

στὸ 14ο βιβλίο τῆς σειρᾶς «ΑΘΩΝΙΚΑ ΑΝΘΗ»

ὑπὸ τὸν τίτλο «Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΡΘΩΤΗ ΣΗΜΕΡΑ;»

(ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2010)

Η δασκάλα μου η μαμμή μου

Αυτή η γιαγιά με εδίδαξε με την ζωή της και τον λόγο της το πατρώον σέβας. «Η νηστεία είναι, παιδί μου, η βάσις κάθε σωματικής ασκήσεως.» Όλες τις Σαρακοστές άλαδο η γιαγιά και ολόκληρο το σπίτι. Μ᾽ έμαθε ν᾽ ανάβω το καντήλι, να θυμιάζω, να ανάπτω κερί μπροστά στα εικονίσματα και να προσεύχωμαι στον όρθρο και στο δείλι. Μου υπέδειξε τις μετάνοιες σαν προσευχή που την δέχεται ο Θεός. Με δίδαξε ότι αν τρεις Κυριακές δεν ακούσουμε τον εξάψαλμο, σταματάμε να είμαστε χριστιανοί. «Σήκω, παιδί μου, ο παπάς πέρασε, ανέβηκε στην Παναγία· μη ξεχνάς ότι και την προηγούμενη Κυριακή τον χάσαμε τον εξάψαλμο.» Μ᾽ έμαθε να τον ακούω όρθιος και σεβίζων, υποκλινόμενος. Την ώρα που διαβαζότανε το Ευαγγέλιο έβαζε κερί στο μανάλι, γιατί πίστευε ότι το Ευαγγέλιο είναι η διαθήκη που άφησε ο Χριστός στον κόσμο, και στην σύνταξη και ανάγνωση των διαθηκών, που γινότανε πάντοτε το εσπέρας, όλοι βαστούσαν κερί, για να βλέπη ο συντάκτης. Μ᾽ έμαθε πως το «Δόξα Πατρί» είναι η μεγαλύτερη δοξολογία και ιστάμενος όρθιος να σταυροσημειούμαι. Μ᾽ έμαθε την Μεγάλη Σαρακοστή, εισερχόμενος στον ναό, να κάνω τρεις μετάνοιες, για τον προηγιασμένο Άρτο που βρίσκεται στην αγία Τράπεζα.

Μου υπέδειξε, περνώντας μπροστά από κάθε εκκλησία, να σταυροσημειούμαι και να επικαλούμαι τον Άγιο της εκκλησιάς. Όπου και να βρίσκωμαι, την ημέρα των Θεοφανείων να την τιμώ όπως την Κυριακή του Πάσχα. Μου διηγήθηκε ότι πολλοί ευλαβείς άνθρωποι είδαν τα ξημερώματα της εορτής της Μεταμορφώσεως το άκτιστον φως. Μου υπέδειξε την Κυριακή να μη γονατίζω, γιατί οι άγιοι Κολλυβάδες τους δίδαξαν ότι η Κυριακή είναι Πάσχα. Μ᾽ έμαθε το πρόσφορο το καλοζυμωμένο να το προσφέρω στην εκκλησία όχι με γυμνά τα χέρια, αλλά σε άσπρη καθαρή πετσέτα. Μ᾽ έμαθε όταν φτιάχνω τα κόλλυβα, να ᾽χω κερί και λιβάνι. Μου υπέδειξε στο Ιερό που διακονώ, ποτέ τα ενδύματά μου να μην αγγίξουνε την αγία Τράπεζα, γιατί -όπως έλεγε- είναι ο θρόνος του Θεού.

Κι έτσι δώνω συχώριο σε όλους τους παππούδες και τις γιαγιάδες που μου είπαν: «Πρόσεχε τους μορφωμένους. Από αυτούς θα χαλάση ο Θεός τον κόσμο». «Τα υπέρμετρα των δαιμόνων εισιν» έλεγε ο όσιος Αμφιλόχιος ο Πάτμιος. Οδήγησέ τον τον άλλον στην στράτα του Θεού και ο Θεός θα τον κατευθύνη και θα τον διδάξη. Όχι μεγαλοστομίες. Εμείς μένουμε σ᾽ αυτά που διδαχθήκαμε από τους προγόνους μας, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι οι ακολουθίες, το κερί και το λιβάνι και το καντήλι που ανάβει μπροστά στα άγια εικονίσματα. Και πιο πέρα δεν πηγαίνω. Αν θέλη, ας με πάη ο Θεός.

Κύριε, βοήθα. Θόλωσαν τα νερά και δεν βλέπουμε την ομορφιά του βυθού της θάλασσας. Κύριε, συγκράτησε τους μεγαλοδιανοούμενους. Φρενάρισε το κακό που μας βρίσκει τα τελευταία χρόνια. Και εμείς, λάτρεις σου αμετάθετοι και αμετακίνητοι.

✝️ Μακαριστός Γρηγόριος Αρχιπελαγίτης. 

Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου

Ο φούρναρης και ο αμπελουργός

 

Σε ένα μικρό χωριό ζούσαν δύο γείτονες που οι άνθρωποι τούς έβλεπαν πάντοτε μαζί.

Ο ένας ήταν φούρναρης κι από τον φούρνο του ανέβαινε κάθε αυγή η μυρωδιά του ζεστού ψωμιού σαν ευλογία.

Ο άλλος είχε αμπέλια και κάθε φθινόπωρο το κρασί του γέμιζε τα σπίτια χαρά και συντροφιά.

Για χρόνια αντάλλασσαν λόγια καλά και χαμόγελα.

Μα οι καρδιές δοκιμάζονται όχι στις εύκολες ημέρες, αλλά στις ώρες της ανάγκης.

Ήρθε λοιπόν ένας βαρύς χειμώνας.

Το κρύο πάγωσε την γη και ο αμπελουργός αρρώστησε βαριά. Τα χέρια του δεν είχαν δύναμη ούτε να κρατήσουν τσεκούρι για να κόψει ξύλα.

Έστειλε τότε μήνυμα στον γείτονά του:

- Αδελφέ μου, αν μπορείς, φέρε μου λίγα ξύλα. 

Το σπίτι πάγωσε και η νύχτα γίνεται δύσκολη.

Μα ο φούρναρης αποκρίθηκε:

- Συγχώρεσέ με…

 Ο φούρνος ζητά όλη μου την φροντίδα αυτές τις μέρες.

Πέρασαν λίγες ημέρες και ο άρρωστος ξαναμίλησε:

-Έστω λίγο ψωμί, μέχρι να με δυναμώσει ο Θεός να σταθώ ξανά όρθιος.

Κι εκείνος είπε:

- Οι καιροί είναι δύσκολοι. 

Πρέπει να φυλάξω όσα έχω.

Και έτσι ο χειμώνας κύλησε βαρύς, όχι μόνο από το κρύο, αλλά κι από τη σιωπή της ανθρώπινης καρδιάς.!

Μα ένα βράδυ ξέσπασε μεγάλη καταιγίδα.

Ο ποταμός φούσκωσε, μπήκε μέσα στον φούρνο και παρέσυρε αλεύρια, ξύλα και τον κόπο πολλών χρόνων.

Ο φούρναρης στάθηκε μόνος μέσα στη λάσπη και για πρώτη φορά ένιωσε πόσο εύκολα γκρεμίζεται ό,τι ο άνθρωπος θεωρεί σίγουρο.!

Και τότε ακούστηκε χτύπος στην πόρτα.

Ήταν ο αμπελουργός.

Στην πλάτη του κουβαλούσε ξύλα και στα χέρια του κρατούσε ένα καρβέλι ψωμί που είχε φέρει από μακρινό χωριό.

Ο φούρναρης χαμήλωσε το βλέμμα γεμάτος ντροπή.

- Μετά απ’ όσα έκανα… γιατί ήρθες;

Και ο αμπελουργός αποκρίθηκε ήσυχα:

- Γιατί ο Θεός δεν μας έπλασε για να λογαριάζουμε ποιος άξιζε την αγάπη μας. 

Μας έπλασε για να μη μένει κανείς μόνος μέσα στη συμφορά του.

Έπεσε σιωπή.

Και μέσα σ’ εκείνη τη σιωπή, ο φούρναρης κατάλαβε κάτι βαθύτερο απ’ όσα είχε μάθει σε όλη του τη ζωή:

Πως το ψωμί που δεν μοιράζεται, χάνει την ευλογία του.

Και η καρδιά που κλείνει στον πόνο του άλλου, σιγά σιγά παγώνει περισσότερο κι από τον χειμώνα. 

Γιατί στα μάτια του Θεού, πλούσιος δεν είναι εκείνος που γεμίζει τις αποθήκες του.

Πλούσιος είναι εκείνος που αφήνει χώρο στην καρδιά του για τον αδελφό του.

Και τότε κατάλαβε πως κάθε πεινασμένος άνθρωπος που χτυπά την πόρτα μας, είναι μια σιωπηλή επίσκεψη του ίδιου του Χριστού.!

Γιατί στο τέλος, δεν θα σωθεί ό,τι κρατήσαμε μόνο για εμάς.

Θα μας ακολουθήσει μονάχα εκείνο που δώσαμε με αγάπη.!

Αληθινή ιστορία !