Τα σπουργίτια του Δεκαπενταυγούστου

 

🌷🌷 -Έλα ρε μάνα τώρα, που νηστεύουν τα σπουργίτια τον 15αύγουστο ... 

 Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιούνη του 2019 . Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου. 

Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί. Προχωρούσε αργά με μικρά βήματα στην αυλή του σπιτιού μας . Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί στον φούρνο. 

Μα τι έκανε ;

Απρόσμενα ένα σμήνος σπουργίτια κατέβηκαν από το πουθενά κι άρχισαν χαρούμενα να τσιμπολογούν τα βρεγμένα ψιχουλάκια . Τραγουδούσαν , πετάριζαν με τα μικρά τους φτεράκια, χοροπηδούσαν εδώ κι εκεί . 

Ήταν ένα πανέμορφο θέαμα . Φιλονικούσαν , σπρώχνονταν να χωρέσουν στη στέγη του φούρνου , κελαηδούσαν μες την τρελή χαρά. 

Ήταν τρισευτυχισμένα .

-Τα καημένα σχολίασε η γριά μάνα μου . 

Εδώ και χρόνια , τα ταΐζω κάθε μεσημέρι . 

Πεινούν κι αυτά . 

Δεν βρίσκουν εύκολα φαγητό. 

Κοίταξέ τα για λίγα ψίχουλα πόση χαρά νιώθουν, άκου τι ωραία κελαηδούν , ευχαριστούν τον Θεό για το λιγοστό ψωμάκι , δοξολογούν τον Πλάστη τους …

Έμεινα άφωνη να τα κοιτάζω . 

Την μάνα μου την καλόψυχη , την σπλαχνική , που συμπόνεσε ακόμη και τα σπουργίτια. 

Εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ να ταΐσω τα σπουργίτια και μάλιστα επί σταθερής βάσης . 

Ναι, να φροντίσουμε αδέσποτα σκυλιά γατιά , λίγα ψίχουλα τον χειμώνα , αλλά κάτι τέτοιο δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου . 

Σκέφτηκα για πολλοστή φορά ότι την αξιοσύνη της μάνας μας δεν μπορέσαμε να την φτάσουμε ποτέ κανένα της παιδί …

Τα σπουργίτια συνέχισαν τον χορό και το τραγούδι στον φούρνο της μικρής μας αυλής, που χώρεσε αλήθεια τόσες όμορφες στιγμές, τόσες οικογενειακές χαρές ! 

Τώρα τα πουλιά πέταξαν μακριά απ΄ τη φωλιά , έκτισαν τις δικές τους φωλιές . 

Όμως το τραγούδι δεν σταμάτησε ποτέ , γιατί τώρα το πατρικό μου σπίτι φιλοξενεί άλλα πουλιά, τα σπουργίτια της γειτονιάς !

Παρατήρησα ένα σπουργίτι. 

Στεκόταν φρουρός στα κεραμίδια του σπιτιού, καθώς τα άλλα σπουργιτάκια γλεντούσαν τρώγοντας. 

Κοίτα τώρα σοφία και οργάνωση αν και πουλιά , σκέφτηκα , έχουν και φρουρό ασφαλείας !

Είπα στα εγγόνια μου , το και το.

Να πάμε να τα γυρίσω βίντεο , είπε ένας εγγονός μου.

Χαμογέλασα. 

Άλλη γενιά, άλλα έθιμα . 

Να πάμε μια μέρα …

Οι μέρες πέρασαν , σβήστηκαν στο πέρασμα του χρόνου .

Αρχές Αυγούστου η μάνα μας αρρώστησε . 

Βεβαίως θυμηθήκαμε τα σπουργίτια της . 

Επί το έργον. 

Το καθήκον μας καλεί .

Έτσι ακριβώς όπως έκανε κι εκείνη πριν πέσει στο κρεβάτι. Βάλαμε ψωμί στον φούρνο ξανά και ξανά … και πάλι και αύριο και μεθαύριο…όμως τα σπουργίτια δεν ματαφάνηκαν. 

Τα περιμέναμε . Λέγαμε . 

Σήμερα δεν μπορεί , θα έρθουν να φάνε . Έχει τόσες μέρες που…

Στις 11 Αυγούστου η μάνα μας ζήτησε να την καθίσουμε λίγο στην αυλή. 

Καθίσαμε τα αδέλφια δίπλα της . 

Όπως τον παλιό καλό καιρό που καθόμασταν παιδάκια στην ποδιά της να μας πει παραμύθια . 

Θυμηθήκαμε τα σπουργίτια . 

Σχολιάσαμε : 

Ακόμη και τα σπουργίτια κατάλαβαν ότι η μαστόρισσα τους αρρώστησε γιατί δεν έρχονται πια , αν και καθημερινά βάζουμε ψωμί.

Η μάνα μας κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της .

– Όχι, δεν είναι γι αυτό που δεν έρχονται, λάθος κάνετε .

-Εμ γιατί;

- Είναι δεκαπενταύγουστος , μεγάλη νηστεία. Τα σπουργίτια δεν τρώνε …

-Έλα ρε μάνα τώρα που… Γελάσαμε αυθόρμητα . Απίστευτα πράγματα. Τι λες τώρα;

-Σωστά σας λέω . Έτσι είναι . Τα σπουργίτια νηστεύουν.

-Έλα τώρα ρε μάνα , αντέτεινα , πώς ξέρουν τώρα τα πουλιά ότι είναι δεκαπενταύγουστος και θα πρέπει να νηστέψουν;

-Είναι πολύ έξυπνα πουλιά , έχουν χάρισμα από τον Θεό.

Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο χαμογελώντας, ως συνένοχοι. 

Ναι τώρα που…

Η μάνα μας κατάλαβε τη σκέψη μας . Πω πω.

-Να σας το αποδείξω για να πειστείτε .

Ξαναγέλασα. 

Θυμήθηκα τα Μαθηματικά στο Δημοτικό της γενιάς μου , στο Δημόσιο σχολείο της αριστείας , που στην Τρίτη Δημοτικού μας μάθαιναν αυτή την βασική αρχή : 

Τα δεδομένα, το ζητούμενο, η απόδειξη . 

Να τώρα η μάνα μου που μόνη της θέτει επί τάπητος την απόδειξη.

Ήλθε ακόμη στο μυαλό μου μια χρονιά, που όντας νεαρή δασκάλα πήγα στο χωριό καταγωγής της μάνας μου να δουλέψω στις εκλογές. 

Με πλησίασε ο μουκτάρης του χωριού , παλιός συμμαθητής της μάνας μου . 

Μου τόνισε πόσο έξυπνη μαθήτρια ήταν ειδικά στα Μαθηματικά. 

Τόσο, που πηδώντας από τάξη σε τάξη , σε τρία χρόνια τελείωσε την Ε΄ Δημοτικού ! 

Ήταν οι χρυσοί καιροί που τα προικισμένα παιδιά άνοιγαν τον δρόμο ! 

Και τότε , ο παππούς την έβγαλε από το σχολείο , για να βοηθά στα χωράφια . 

Τρεις μήνες τον θερμοπαρακαλούσε ο δάσκαλος να στείλει το παιδί πίσω στο σχολείο… 

Η μάνα μας, ποτέ δεν μας είπε αυτή την ιστορία .

Να την τώρα τη μάνα μας με το τετράγωνο μυαλό που θα μας το αποδείξει κιόλας . 

Χαμογελάσαμε ξανά σαν άπιστος Θωμάς . 

Αν είναι δυνατόν τώρα τα σπουργίτια να νηστεύουν για τον δεκαπενταύγουστο.

Κοιτάξτε ξανάπε η μάνα μας ήρεμα , γαλήνια , με μισοσβησμένη φωνή : 

Θα το δείτε . 

Τα σπουργίτια θα ξανάρθουν στο σπίτι μας στις 15 Αυγούστου , που τελειώνει η νηστεία . Θα΄ρθουν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου , πρόσθεσε χαμογελώντας .

Κλείσαμε το στόμα μας , τα παιδιά της , οι «πολύξεροι» εκπαιδευτικοί . 

Να το πιστέψουμε ; 

Μα είναι δυνατόν;

Θυμήθηκα μια ιστορία που διάβασα για τον Γέροντα Παΐσιο , που έμενε νηστικός σχεδόν όλο τον δεκαπενταύγουστο , τιμώντας έτσι τη μνήμη της Παναγίας . 

Τόσο μεγάλη νηστεία είναι .

-Ναι , είπε ξανά η μάνα μας . 

Τόσο μεγάλη νηστεία είναι . 

Για την Παναγία μας .

Τ΄ ασημένια της μαλλιά, το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο, τα ροζιασμένα της χέρια , η σοφία των 90 της χρόνων , οι πικρές εμπειρίες της χηρείας από τη νιότη της , το ξεκάθαρο βλέμμα της, η γαλήνια μορφή της , δεν μας αφήνουν να συνεχίσουμε άλλο .

Είναι τόσο σίγουρη γι αυτό που λέει . 

Κι άλλο τόσο εμείς ότι δεν είναι δυνατόν να… όμως δεν τολμούμε να συνεχίσουμε άλλο. Σεβόμαστε τη μάνα μας. 

Είναι άρρωστη. 

Φεύγει; Πλήρης ημερών . 

Μια θλίψη μας πλακώνει.

Πού είναι κι αυτά τα σπουργίτια να μας δώσουν λίγη χαρά ; 

Πού χάθηκαν ;

Οι μέρες πέρασαν ξανά. Το ψωμί στον φούρνο δεν έλειψε . Περίμενε κι αυτό τους πεινασμένους φτερωτούς φίλους της γειτονιάς . Όμως τα σπουργίτια δεν πάτησαν το πόδι τους .

Ξημέρωσε δεκαπενταύγουστος . 

Κατά το μεσημέρι τα σπουργιτάκια άρχισαν να καταφθάνουν το ένα πίσω από το άλλο στον φούρνο της μάνας μας . 

Η μικρή μας αυλή γέμισε κελαηδήματα , τραγούδια και χαρές . Μα ήταν δυνατόν; 

Σωστά έβλεπαν τα μάτια μας ;

– Να τα , είπε η μάνα μας χαμογελώντας. 

Ήλθαν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου, μετά από τόση νηστεία για την Παναγία μας . 

Είδατε που σας έλεγα ;

Βάλτε ψωμί για τα πουλιά !

Τα σπουργίτια του δεκαπενταυγούστου φτερούγιζαν όλο χαρά με τα μικρά τους φτεράκια , τσιμπολογούσαν το φτωχικό τους φαγητό και δοξολογούσαν ευχαριστώντας τον Πλάστη τους.

Γλεντούσαν για τη ζωή, για το ψωμί, τιμούσαν την Παναγία μας κι ευχαριστούσαν τη γριά μάνα μας για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου !

* ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΒΟΥΡΓΙΑ – ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ

 Τέως Επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης Κύπρου

http://amfoterodexios.blogspot.com/2021/08/15_14.html?m=1 

μας έστειλε η Α.Α]

Ένα βήμα πριν τον μήνα της Παναγίας . τον Αύγουστο!

 

Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει με ανηφόρα. Τρέχεις, ιδρώνεις, κουράζεσαι, και το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι η σκόνη του δρόμου. Ώσπου κάτι μέσα σου σιγοψιθυρίζει: «Σταμάτα. Κάνε ένα βήμα πίσω. Κοίτα γύρω σου».

Αυτό το «πίσω» είναι το πιο σπουδαίο. Γιατί πριν τον Αύγουστο, πριν τον μήνα της Παναγίας , υπάρχει ένα κατώφλι. Μια αόρατη γραμμή που χωρίζει την κούραση από την ανάπαυση, την ταραχή από τη γαλήνη.

Όλοι περιμένουμε τον Αύγουστο σαν μια όαση στη μέση της καλοκαιρινής κάψας. Μα λίγοι σκεφτόμαστε το βήμα που κάνουμε πριν μπούμε σ' αυτόν. Εκείνο το βήμα που είναι σαν το σταύρωμα πριν την είσοδο σε μια εκκλησία. Μια μικρή κίνηση, μα τόσο βαθιά.

Στην πνευματική ζωή, το «ένα βήμα πίσω» είναι η στιγμή της προετοιμασίας. Δεν μπαίνεις ξαφνικά σε μια γιορτή. Δεν ανοίγεις την καρδιά σου απότομα. Πρώτα κάνεις ένα βήμα. Σταματάς να μιλάς. Ακούς τη σιωπή σου. Αφήνεις τις σκέψεις να ηρεμήσουν.

Σκέψου το σαν εκείνον που πηγαίνει σε προσκύνημα. Δεν φτάνει στο μοναστήρι και μπαίνει τρέχοντας. Προσεύχεται από μακριά. Κάνει τον σταυρό του. Παίρνει μια βαθιά ανάσα. Ύστερα μπαίνει.

Ο Αύγουστος, ο μήνας της Παναγίας, είναι έτσι. Μια μεγάλη αγκαλιά. Μα για να την νιώσεις, πρέπει πρώτα να απλώσεις τα χέρια σου. Να κάνεις εκείνο το βήμα της εμπιστοσύνης. Να πεις: «Έρχομαι. Με ό,τι κουβαλάω. Με τις χαρές και τις πίκρες μου. Μα έρχομαι ήρεμα».

Αυτό το βήμα μοιάζει με τη δροσιά που πέφτει το ξημέρωμα του Δεκαπενταύγουστου. Δεν έρχεται με θόρυβο. Μπαίνει αθόρυβα, σαν χάδι, και αλλάζει τα πάντα. Όπως ο ήλιος που ανατέλλει, έτσι και η ψυχή σου, με ένα βήμα πριν, βρίσκει τον φως της.

Πριν προλάβεις να μπεις στη γιορτή, η γιορτή σε περιμένει. Μα θέλει κι εσένα να την υποδεχτείς. Με μια σκέψη, μια σιωπή, μια προσευχή που τη λες μέσα σου καθώς περπατάς.

Ο μήνας της Παναγίας δεν είναι μόνο ημέρες. Είναι μια κατάσταση. Μια διάθεση της καρδιάς. Κι αυτή χτίζεται με το βήμα που προηγείται. Εκείνο το βήμα που λέει: «Δεν φτάνω τυχαία. Έρχομαι επίτηδες. Για να βρώ ειρήνη».

Κι όταν μπείς, τότε όλα αλλάζουν. Η κάψα γίνεται δροσιά. Το βάρος γίνεται ελαφρύ. Και συνειδητοποιείς πως το πιο σημαντικό ταξίδι δεν είναι αυτό που κάνεις με τα πόδια. Μα εκείνο που κάνεις με την ψυχή, ένα βήμα πριν, προς την αγκαλιά της Παναγιάς.

Πατήρ ⲀθⲀνⲀϲιος

Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς 30-7-2026

Καλύτερα να τραγουδάς παρά να παραπονιέσαι!

 

Οι σκέψεις σου ακτινοβολούν. Ο άλλος λαμβάνει τη διάθεση σου. Κανένας δεν είναι χαρούμενος, κανένας δεν είναι ευχαριστημένος, όταν κουβαλάει μέσα του τη δυστυχία του. Για να αποφύγεις τις άσχημες σκέψεις, καλύτερα να τραγουδάς (ή ακόμα καλύτερα να ψάλλεις), παρά να παραπονιέσαι. Όποιος τραγουδάει, κακό δεν σκέφτεται.

Τα πουλιά ψάλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο. Ξεκινούν το τραγούδι τους νωρίς, από τις τρεις τα χαράματα και δεν σταματούν πριν τις εννιά. Στις εννιά ησυχάζουν λιγάκι-τότε είναι που βγαίνουν να αναζητήσουν τροφή για τα μικρά τους. Κατόπιν, αρχίζουν και πάλι τους ύμνους. Κανείς δεν τους λέει να υμνούν-απλώς το κάνουν.

Κι εμείς;

Εμείς είμαστε πάντοτε κατσούφιδες και κατηφείς, δεν έχουμε ποτέ διάθεση για τραγούδι ή για οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των πουλιών. Είναι πάντοτε χαρούμενα ενώ εμείς ενοχλούμαστε πάντοτε από κάτι. Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί; Τίποτα στην πραγματικότητα…. Έτσι δεν είναι;

Πρέπει να φροντίζουμε να έχουμε χαρούμενη διάθεση και όχι στενάχωρη. Μόνο, αν σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους θα αποκτήσουμε ψυχική γαλήνη.

"Πνευματικές Συζητήσεις", Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας

Ο καθαρός νους

 

«Όποιος θέλει να προσεύχεται με καθαρό νου,πρέπει να μη μαθαίνει τα νέα των εφημερίδων, να μη διαβάζει βιβλία άσχετα προς την πνευματική μας ζωή, και κυρίως όσα διεγείρουν τα πάθη, και να μη μαθαίνει από περιέργεια όσα σχετίζονται με τη ζωή των άλλων. 

Όλα αυτά φέρνουν στο νου αλλότριες σκέψεις, και όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να τις διευκρινίσει, αυτές ακόμη περισσότερο συγχύζουν και επιβαρύνουν την ψυχή.»

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Η άκρη του εαυτού σου είναι Εκείνος

 

“Ξέρω ότι υπάρχει κάποια εποχή στη διαδρομή της ζωής σου που αμφισβητείς τα πάντα, άλλοτε πιο ήπια και άλλοτε πιο δυναμικά.

Σου είπα και προηγουμένως ότι δεν φοβάμαι την αμφισβήτηση.

Η αμφισβήτηση είναι ένας ωραίος δρόμος για να φθάσεις στη επίγνωση και η επίγνωση τότε οδηγεί στην ευθύνη.

Εάν υπάρχει ένα ερώτημα στο οποίο όμως θα πρέπει εσύ να απαντήσεις, είναι εάν αμφισβητείς γιατί ψάχνεσαι ή γιατί βολεύεσαι αμφισβητώντας.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος να μην αναλαμβάνει κανείς τις ευθύνες του.

Κάποια στιγμή της ζωής σου όμως, είτε το θέλεις είτε όχι, θα βρεθείς απέναντι στον Χριστό.

Το τι θα κάνεις, το ποια στάση θα πάρεις απέναντι Του θα αφορά εσένα και τη ζωή σου.

Εάν εγώ έχω κάτι να σου πω είναι ότι στο πρόσωπο Του κρύβεται η αλήθεια της δικής σου ζωής.

Η άκρη του εαυτού σου είναι Εκείνος. Όλα τα γεγονότα της ζωής του Χριστού είναι σταθμοί της προσωπικής σου ζωής και ιστορίας.”

Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος †13-1-2019

Πριν την απόφαση

 

Πριν αποφασίσεις να πράξεις αυτό που σκέφτεσαι κάθισε και προσευχήσου.

Η προσευχή πάντα πρέπει να προπορεύεται των πράξεών μας.

Ειδικά όταν η απόφαση που θα πάρουμε έχει πηγή εκνευρισμό και ταραχή. Ειδικά τότε, μην βιαστείς να αντιδράσεις, γιατί μπορεί να πράξεις κάτι το μη αναστρέψιμο που μετά θα το μετανιώσεις πικρά.

Εάν έχεις μαλώσει με κάποιον, εάν νιώθεις την καρδιά σου να κινείται εναντίον του, εάν νιώθεις να γεννάται στην ψυχή σου ταραχή, μίσος, εκδίκηση...σταμάτα. Μην πράξεις τίποτα. Κάθισε και για λίγο προσευχήσου. Γονάτισε κάπου απόμερα και προσευχήσου για σένα, για τον άλλον άνθρωπο που μπορεί να έφταιξε.

"Κύριε ελέησόν με τον αμαρτωλό, Κύριε ελέησον και τον/την δούλο σου....".

Κάθισε εκεί, μέσα στην προσευχή όσο χρειαστεί ώστε αυτή η πρώτη σου βίαιη κίνηση της αντίδρασης να εξαφανιστεί. Αυτό θέλει ο διάβολος: να σε κάνει να αντιδράσεις γρήγορα, με αποτέλεσμα να αντιδράσεις χωρίς σύνεση και ορθή κρίση αλλά θολωμένος με την ταραχή.

Μην κάνεις την χάρη λοιπόν στους δαίμονες και προσευχήσου ώστε να μην αφήσεις μια στιγμή νεύρων και οργής να χαλάσει μία σχέση σου. Προσευχήσου και μετά σιώπα ώστε να ακούσεις τον Θεό να σε νουθετεί, να σε παρηγορεί, να σε γαληνεύει.

Προσευχήσου ώστε να προλάβεις τον κακό λόγο που είναι έτοιμος να βγει από το στόμα σου.

Προσευχήσου ώστε να μην πιάσεις το κινητό και στείλεις κάποιο μήνυμα που θα πληγώσει τον άλλον ανεπανόρθωτα.

Προσευχήσου ώστε μην κάνεις κάτι που ουσιαστικά δεν το εννοείς, αλλά η οργή και ο θυμός σε κάνουν παπαγαλάκι τους.

Προσευχήσου πριν από κάθε πράξη σου, πριν από κάθε λόγο σου. Ειδικά όταν είναι να πράξεις κάτι ή να πεις κάτι μετά από καυγά, μετά από κάποια σύγκρουση.

Και ίσως μετά την προσευχή σου να δεις ότι "δεν χάθηκε και ο κόσμος" με αυτό που έγινε με τον άλλον άνθρωπο. Και ίσως βρεις την δύναμη να τον συγχωρέσεις χωρίς να τον βρίσεις πρώτα. Και ίσως να φωτιστείς ώστε να δεις ότι είναι ευκαιρία να ταπεινωθείς και να υπομείνεις και έτσι να σιωπήσεις για χάρη της αγάπης.

Μη βιάζεσαι να αντιδράσεις λοιπόν.

Να βιαστείς να πιάσεις το κομποσχοίνι και να προσευχηθείς.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ἡ πνευματική τροφή που μετελαμβανε ο Προφήτης Ηλίας

…Του έστελνε [του Προφήτου Ηλιού] άρτον και κρέας. Εν τω άρτω είναι το κρέας. Είν’ το σώμα του Χριστού, εν τω άρτω.

Κοινωνία, ουρανία τροφή τού ‘στελνε. Θεία Κοινωνία τού έστελνε στην Παλαιά Διαθήκη.

Δεν θέλω να πιστεύει κανείς ότι έστελνε το κοράκι κι έκλεβε από κάποιο κρεοπωλείο κρέας και από κάποιον φούρνο ψωμί, και το ‘παιρνε και το πήγαινε. Αυτά είναι αγγελική τροφή. Είναι Πνεύματος Αγίου η τροφή αυτή, που του έστελνε, του ανθρώπου. Ήταν ο τύπος.

Εδώ, στην έρημο κάτω… Εδώ, στην κοιλάδα του κλαυθμώνος, μακρυά από τον Παράδεισο, μόνον με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού θα τραφούμε για να ξαναεπιστρέψουμε εις τον Παράδεισον. Κάνει μάθημα.

Εκείνο δε το μάθημα που έχει ακόμη επέκταση εις το θέμα μας, είναι ότι το ‘στελνε μ’ αυτό το μαυροπούλι, το βρώμικο. Για να διδάξει τους ανθρώπους ότι «Μην κοιτάζεις ποιος σ’ το φέρνει. Κοίταξε Ποιος σ’ το στέλνει, τι σου στέλνει και τι σου χρειάζεται.».

Ο Ηλίας θα μπορούσε να το επιστρέψει, να πει «Ποτέ-ποτέ-ποτέ δεν το παίρνω εγώ από τα χέρια σου!». Όπως λέμε εμείς «Εγώ να πάρω αντίδωρο από αυτού τα χέρια;»

Σοβαρά; Και ποιος είσαι ‘συ; Ποιος είσαι εσύ; Είσαι ανώτερος από τον Ηλία, που έπαιρνε από του κόρακος το ράμφος και έτρωγε; Ποιος είσαι συ κι εγώ;

Τα κοράκια του Ηλία είναι οι κληρικοί, οι σημερινοί. Οσοδήποτε και αν είναι βρώμικοι [με αμαρτίες], είναι για τον εαυτόν τους.

† Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Ο μεγαλύτερος εχθρός βρίσκεται μέσα μας

 Tον μεγάλο κίνδυνο τον κουβαλάμε επάνω μας, ο μεγάλος μας εχθρός βρίσκεται μέσα μας και λέγεται εγωισμός.

 Εγωισμός με όλα του τα παρακλάδια: φιλαυτία, υπερηφάνεια, έπαρση, προβολή κλπ.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για τον άνθρωπο και την ψυχή του, δεν υπάρχει χειρότερη ασθένεια, αφού οι συνέπειές της δεν είναι μόνον ισόβιες, καταστροφικές για τον ίδιο «φορέα» του εγωισμού, αλλά και αιώνιες.

Γιατί αυτά που λέει και κάνει ο εγωιστής άνθρωπος είναι προκλητικά μα και παράλογα, και το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς με υπομονή και έλεος είναι να τον δει να επιστρέφει στα λογικά του. 

Να παραδέχεται, να ταπεινώνεται….

Αν δεν το κάνει; 

Ο ίδιος ο Θεός γίνεται αντίπαλος, αντιμαχόμενος, αντιτασσόμενος, και τότε είναι που αρχίζει η τραγωδία για τον άνθρωπο. 

✝️ Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Η ηλικία της Αγίας Μαρίνας

 

Έβγαζα το περιοδικό ''Αγία Μαρίνα" και μια χρονιά που πλησίαζε η εορτή της Αγίας Μαρίνας, θέλησα να γράψω κάτι γι' αυτήν και το βίο της.

Διάβαζα λοιπόν τους Συναξαριστές και άλλα βιβλία, τα οποία περιέγραφαν το Βίο και τα Μαρτύρια της Αγίας.

 Όλα καλά τα έβρισκα και κρατούσα σημειώσεις. Ένα όμως σημείο δεν μου άρεσε και δεν το έβρισκα καθόλου σωστό και ήταν η ηλικία της Αγίας. Δεν μπορούσε να δεχτώ, ότι η Αγία Μαρίνα μαρτύρησε σε ηλικία 15 ετών!

Δεν είναι δυνατόν - έλεγα - να υποστεί ένα τόσο μεγάλο μαρτύριο, ένα παιδί 15 ετών και μάλιστα κοπελίτσα. 

Και κατέληγα, πως οι βιογράφοι της, έκαναν λάθος ή ήταν τυπογραφικό λάθος, ότι δηλ. ήθελαν να γράψουν 25 ή 35 ετών και από απροσεξία έγραψαν 15.

 Έτσι σκέφτηκα να γράψω, χωρίς να αναφέρω την ηλικία της Αγίας.

 Αλλά και πάλι δεν με ανέπαυε αυτή η λύση, μου φαινόταν μεγάλη παράλειψη. 

Και έτσι περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσα να αποφασίσω τι θα κάνω τελικά.

Ένα απόγευμα όμως με επισκέφτηκε μια γνωστή μου ηλικιωμένη κυρία, η κυρά Δέσποινα και μου είπε τα εξής:

- Κύριε Δημήτρη μου, θέλω να σου πω κάτι που μου συνέβη σήμερα. Στο ημιυπόγειο δωματιάκι μου, το πρωΐ που σκούπιζα βλέποντας προς το μικρό παραθυράκι που είναι ίσα με το δρόμο, βλέπω ένα κοριτσάκι με σχολική ποδιά και με κοτσίδες πολύ όμορφο και μου λέει:

 - Γειά σου γιαγιά, τι κάνεις;

 - Καλά παιδί μου, ποιά είσαι;

 - Είμαι η Μαρίνα γιαγιά, με γνωρίζεις, έχεις έρθει πολλές φορές στο σπίτι μου στο Θησείο! (Στο Θησείο βρίσκεται Ναός της Αγίας Μαρίνας).

 - Δεν γνωρίζω κόρη μου καμμία Μαρίνα στο Θησείο!

 - Πως! Με γνωρίζεις γιαγιά, είμαι η Μαρίνα και είμαι 15 ετών και μένω στο Θησείο!

Και μόλις τα είπα αυτά, την έχασα από τα μάτια μου!

 - Τι είναι αυτό κυρ Δημήτρη μου; Δεν καταλαβαίνω τίποτε!

Τότε κατάλαβα, ότι αναγκάστηκε η Αγία να μου απαντήσει για το θέμα της ηλικίας της που με απασχολούσε, μέσω της κ. Δέσποινας. 

      ....Δαγκώθηκα, δάκρυσα και συγκλονισμένος της είπα:

- Μην ασχολείσαι κυρά Δέσποινα με αυτά, δεν είναι για όλους. 

Αυτά είναι για κάποιους άλλους ανόητους... 

kαι εννοούσα τον εαυτό μου που δυσπίστησα, ότι η Αγία μαρτύρησε στην ηλικία των 15 ετών.

Έκτοτε όχι μόνο δεν τολμούσα να αμφισβητήσω τα γραφόμενα των βιβλίων, αλλά έλεγα ότι στα θέματα αυτά, δεν έχουν καμμία θέση, ούτε η λογική μας, ούτε τα νομίζω τα δικά μας, ούτε το εγώ το δικό μας...

☦ Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Βρες σωστούς ανθρώπους

 

Βρες ανθρώπους που κουβεντιάζοντας μαζί τους νιώθεις γαλήνη και ηρεμία όπως όταν προσεύχεσαι. 

Τέτοιους ανθρώπους να έχεις στη ζωή σου. Ο άνθρωπος του Θεού θα σε κάνει να νιώθεις υπέροχα, ακόμα και όταν διαφωνείς μαζί του. Άνθρωπος που σου δημιουργεί τρικυμία και με το καλημέρα, να τον αγαπάς αλλά να προσέχεις, διότι με τα δικά του μποφόρ που προκαλεί με τον τρόπο του, ενδέχεται να βουλιάξει στη μαυρίλα της απελπισίας τον ψυχισμό σου.

*Να προσέχεις αδερφέ μου, δεν έχουμε πολύ χρόνο να ασχολούμαστε με σκοτάδια. Ας περπατήσουμε προς το Φως του Χριστού.*

π.Σπυρίδων Σκουτής

Αυτό είναι η κόλαση

 

Δεν πά’ να μας έγκαταλείψουν όλοι, και συγγενείς και φίλοι και γνωστοί;

Δεν πά’ να μας πάρουν τη θέση που έχομε;

Δεν πά’ να μας πάρουν τα αγαθά και τα υπάρχοντα όλα;

Δεν πά’ να μας βρίζουν και να μας κατηγορούν όλοι;

Δεν πά’ να ’χουν όλοι τα προσωπικά δεδομένα μας;

Και τι έγινε;

Εδώ τα ’χει ο Θεούλης.

Δεν ειν’ τίποτα αυτό.

Το χειρότερο είναι, να μας εγκαταλείψει η Χάρη του Θεού.

Τότε είμαστε σε θλίψη απαραμύθητη.

Σε θρήνο ανείπωτο.

Σε κατάσταση δυσπερίγραπτη.

Αυτό είναι η κόλαση! Κόλαση! Κόλαση!

✝️ π. Ανανίας Κουστένης

Ο αληθινά δυνατός

 

Δύναμη είναι να ταπεινωθεις.

Δεν είναι να στήσεις το δικό σου θέλημα και τον εαυτό σου.

Δυνατός δεν είναι αυτός ο οποίος "καπακώνει" τον άλλο αλλά αυτός ο οποίος υποχωρεί για την αγάπη του αδελφού του και αφήνει τον άλλο να τον νικήσει...

Δυνατός είναι αυτός ο οποίος άφησε τον άλλο που ήθελε να τον νικήσει, να τον νικήσει! Να φανεί ο άλλος εξυπνότερος, να φανεί ο άλλος συνετότερος...

Δυνατός είναι εκείνος που κόβει το θέλημα του, εκείνος που υποχωρεί προ του αδελφού του, εκεινος ο οποίος, εκουσίως- για την αγάπη του Θεού- υποχωρεί και δίδει τόπο εις τον αδελφό του.

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Φωτισμός του νου

 

Η Πεντηκοστή είναι φανέρωση του αγίου Πνεύματος κατά τον ζωηρότερο τρόπο που θα μπορούσε να γίνει. 

Και επειδή με την επιφοίτηση του αγίου Πνεύματος συμπληρώνεται και η αποκάλυψη και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, γι’ αυτό η ημέρα του αγίου Πνεύματος, η επομένη της Πεντηκοστής, θεωρείται ως ημέρα της Αγίας Τριάδος.

 Διότι τόσο τον Πατέρα όσο και τον Υιό τούς γνωρίζουμε μόνο με τον φωτισμό του αγίου Πνεύματος...

Ερχεται το Πνεύμα το άγιο και φωτίζει το νου και καθαρίζει την καρδιά και ο πιστός βλέπει με την πίστη την αγία Τριάδα!...

Γι’αυτό εμείς οι άνθρωποι, παίρνοντας τα άγια μυστήρια και ιδιαίτερα την Θεία Ευχαριστία, το άγιο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, παίρνουμε όλη την Αγία Τριάδα και δη το Πνεύμα το άγιο που αγιάζει τα τίμια δώρα και από άρτο και οίνο τα μεταβάλλει σε σώμα και αίμα Χριστού. Αν η Εκκλησία είναι το μυστικό σώμα του Χριστού, το Πνεύμα το άγιον είναι η καρδιά της Εκκλησίας.

Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης

29 Μαΐου 1453

 

«Κλάψετε πέτρες άψυχες. Μαρανθήτε δένδρα ανθισμένα, γιατί δεν είνε πλέον Μάιος δι’ εμάς από τότε όπου έκαψε τα φυλλοκάρδια μας εκείνος ο καταραμένος Μάιος. Ο πλέον καλός μήνας, ο μοσχοβολημένος μήνας της χαράς, γίνηκε για εμάς ο πλέον ασβολερός, ξέρακας χειρότερος από τον δεκέμβρην. Εμαράνθη το άνθος της καρδίας μας. Έπεσεν ο στέφανος από την κεφαλήν μας.

Ποιος έχει μαρμαρένιαν καρδιάν δια να μην κλάψει; Σφουγγίζω τα μάτια μου και στρέφω και κυτάζω κατά την θάλασσαν. Πέραν θαμποφαίνονται μέσα εις το άχνισμα του πελάγους τα βουνά και οι κάβοι της Ανατολής. Εις εκείνα τα μέρη εγεννήθη ετούτος ο νεομάρτυς Κωνσταντίνος, εκεί εγεννήθηκα κι εγώ. Και αν ήτον τινας παρών εδώ όπου κάθομαι, θα έβλεπε πως ετούτο το χαρτί όπου γράφω είνε βρεμμένον από τα δάκρυα όπου σμίγουν με το μελάνι»

✝️Φώτης Κόντογλου

Η μεγάλη χαρά!

 

Ένα ρίγος χαράς διαπερνά τη λέξη «ανάληψη», που δείχνει μια πρόκληση προς τους αποκαλούμενους «νόμους της φύσεως», προς τη διαρκή κάθοδο και πτώση∙ είναι μια λέξη που ακυρώνει τους νόμους της βαρύτητας και πτώσης. Εδώ αντίθετα τα πάντα είναι ελαφράδα, πέταγμα, μια ατέλειωτη άνοδος. Η Ανάληψη του Κυρίου γιορτάζεται σαράντα μέρες μετά το Πάσχα, την Πέμπτη της έκτης εβδομάδας μετά τη γιορτή της Ανάστασης του Χριστού.

… Η εορτή της Αναλήψεως αποτελεί γιορτασμό του ανοίγματος του ουρανού στους ανθρώπους, του ουρανού ως του νέου και αιωνίου οίκου, του ουρανού ως της αληθινής μας πατρίδας. Η αμαρτία χώρισε βίαια τη γη από τον ουρανό και μας έκανε γήινους και χοντροκομμένους , προσήλωσε το βλέμμα μας σταθερά στο έδαφος και έκανε τη ζωή μας αποκλειστικά γεωτροπική. Αμαρτία είναι η προδοσία του ουρανού μέσα στην ψυχή. Αυτή ακριβώς τη μέρα, την εορτή της Αναλήψεως, νιώθουμε τρομοκρατημένοι από αυτή την άρνηση που γεμίζει ολόκληρο τον κόσμο. Ο άνθρωπος με υπεροψία και υπερηφάνια αναγγέλλει πως είναι μόνο υλικός και πως τίποτε δεν υπάρχει πέρα από το υλικό

Ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας που έζησε δέκα έξι αιώνες πριν. Μιλώντας για τον ουρανό, αναφωνεί: «Τι ανάγκη έχω από τον ουρανό, όταν εγώ ο ίδιος θα γίνω ουρανός;…».

Ουρανός είναι το όνομα της αυθεντικής κλίσης μας ως ανθρώπινα πλάσματα, ουρανός είναι η τελική αλήθεια για τη γη.

Ο Μέγας Αθανάσιος λέει πως ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος θεός». Ο Θεός κατέβηκε στη γη για να μπορέσουμε εμείς να ανεβούμε στον ουρανό! Αυτό ακριβώς γιορτάζουμε την ημέρα της Αναλήψεως! Αυτή είναι η πηγή της λαμπρότητας και της άρρητης χαράς…

..Την υπέρ ημών πληρώσας οικονομίαν και τα επί γης ενώσας τοις ουρανίοις, ανελήφθης εν δόξη.

Χριστέ ο Θεός ημών, ουδαμόθεν χωριζόμενος, αλλά μένων αδιάστατος και βοών τοις αγαπώσι σε∙

Εγώ ειμί μεθ’ υμών και ουδείς καθ’ υμών.

_Από το βιβλίο: «π. Αλέξανδρος Σμέμαν, ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ_

Πετάξου επάνω αδερφέ!

 

Έχετε δει πως ξυπνάμε πολλές φορές το πρωί με κακή διάθεση με κακούς λογισμούς; Και το κακό είναι ότι καθόμαστε κάτω στο κρεβάτι και τους επωάζομε. 

Να πεταχτούμε πάνω. Πετάξου επάνω αδελφέ! Άναψε το καντηλάκι σου, αν έχει σβήσει. Βάλε λίγο λιβάνι. 

Φίλησε την εικόνα. Πες δυο «Πατερημά". Πες δυο κουβέντες. Και άλλαξε το κλίμα. Άλλαξε τη διάθεση. Έχει σημασία αυτό. Ό,τι και να γίνεται μην καθόμαστε κάτω. Ας πεταγόμαστε πάνω αδελφοί!

✝️ π. Ανανίας Κουστένης

Κάνε σωστά τον σταυρό σου

 Όπως σε ένα έγγραφο, όταν δεν αποτυπώνεται σωστά η σφραγίδα, το έγγραφο δεν έχει ισχύ και είναι άκυρο, έτσι και ο σταυρός που δεν κάνουμε σωστά, δεν είναι σταυρός! Πρέπει να γίνεται σωστά! Μέτωπο, κοιλία και στις 2 ωμοπλάτες. Ο σταυρός που κάνουμε, συμβολίζει και την δική μας σταύρωση, την σταύρωση των παθών και του θελήματός μας.

Δυστυχώς οι περισσότεροι, δεν γνωρίζουν την δύναμη του σταυρού και κάνουν ένα σταυρό, που μόνο σταυρός δεν είναι. Κινούν τα χέρια τους, λες και ανακατεύουν τον αέρα ή σαν να δέρνουν τον αέρα. Κάνουν ένα σταυρό ανάποδο, ένα σύμπλεγμα, ένα ορνιθοσκάλισμα! Είναι μεγάλη βλασφημία αυτό το πράγμα! Από τους 1000 που κάνουν τον σταυρό τους στην Εκκλησία, μόνο οι 2 τον κάνουν σωστά...

Ο διάβολος δεν φοβάται τον σταυρό αυτόν καθ' αυτό, όταν γίνεται από τα χέρια ανθρώπου, που είναι αμετανόητος και δεν έχει οργανική σχέση με τον Χριστό. Πόσες μάνες σταυρώνουν το βράδυ τα παιδιά τους όταν εκείνα πέφτουν να κοιμηθούν, εντούτοις δεν πιάνει ο σταυρός τους, διότι το χέρι τους είναι ματωμένο, από τα άλλα παιδιά που έχουν σκοτώσει, με τις εκτρώσεις. Φοβάται ο διάβολος από τα ματωμένα χέρια των μανάδων αυτών;

Όταν όμως ο άνθρωπος έχει μυστηριακή σχέση με τον Χριστό, βρίσκεται εν μετανοία και πιστεύει αυτό που κάνει, τότε το σχήμα αυτό αξιοποιείται και ο σατανάς φρίττει και φεύγει...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Κοίτα να επιλέξεις

 

Όταν όλο το πλήθος ζητωκραύγαζε και έστρωνε βάγια να Περάσει, πάνω στη πλάτη ενός γαϊδουριού Επέλεξε να είναι. Κοίτα λοιπόν και εσύ να βαδίζεις ταπεινά. Να μην έχεις έπαρση, ούτε περηφάνια.

Και όταν Τον πρόδωσαν με ένα φιλί και όταν Τον συνέλαβαν σαν κλέφτη, σου Έδειξε πώς είναι να αγαπάς, να συγχωρείς. Θεραπεύοντας τον Μάλχο και προστάζοντας τον Πέτρο να βάλει στη θήκη το μαχαίρι. Έτσι ακριβώς να αγαπάς. Έτσι να συγχωρείς τους άλλους.

Όταν στο δικαστήριο στάθηκε μπροστά, τη γλώσσα της αλήθειας μίλησε. Και ας Ήξερε πως τα λόγια αυτά θα Τον καταδικάσουν. Πάλευε λοιπόν και εσύ, σταθερός να μένεις στην Αλήθεια.

Και στον Πιλάτο όταν Τον έσυραν δε Δείλιασε. Και ας Του έλεγε ο Πιλάτος, πως έχει πάνω Του εξουσία. Με την ίδια ανδρεία αυτή, κοίτα στη ζωή σου να βαδίζεις.

Είναι όμως και κάτι ακόμα…

Τον έφτυσαν. Τον χτύπησαν. Τον μαστίγωσαν. Τον χλεύασαν. Στεφάνι ακάνθινο Του φόρεσαν και ένα καλάμι Του δώσαν να Κρατάει.

Κοίτα να επιλέξεις. Στη ζωή. Πώς θα σταθείς…

Ή θα βαδίσεις πίσω Του, έτοιμος τα ίδια να περάσεις, ή ένας από τους δικαστές Του, ένας από αυτούς που Τον πρόδωσαν, ένας από τους βασανιστές Του θα είσαι…

Δυστυχώς, δεν υπάρχει μέση λύση.

‘’Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται, εν τω μέσω της νυκτός’’.....

 Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Νηστεία Χριστουγέννων

 

ΝΗΣΤΕΙΑ , η σοφή ελληνική γλώσσα

πάλι μας λέει τι πρέπει να κάνουμε

στην περίοδο της νηστείας .

Ν=Νερό,πολύ νερό στην περίοδο αυτή.

Η=Ήλιος, καθόμαστε στον ήλιο για βιταμίνη D.

Σ=Συγνώμη,και ζητάμε και δίνουμε απλόχερα.

Τ=Τείχος στους πειρασμούς.

Ε=Ειλικρίνεια στον λόγο,καθόλου ψέματα.

Ι=Ικεσία ,δηλ.αληθινή προσευχή.

Α=Αγάπη, η κορυφαία πράξη νηστευόντων

και μη νηστευόντων.  

Να νηστεύεις την γκρίνια και να λες ένα "δόξα σόι ο Θεός" 

κάθε μέρα. 

Να νηστεύεις την μιζέρια,

 δεν λύνει κανένα πρόβλημα αντιθέτως κάνει απείρως χειρότερα τα πράγματα. 

Να νηστεύεις το κουτσομπολιό, διότι σε αυτά που σκαλίζεις θα πέσεις ο ίδιος μέσα. 

Να νηστεύεις την αγένεια, 

εάν δε γίνεις ευγενής δεν θα γίνεις ποτέ ευλαβής.

 Χοντρόπετσους δεν θέλει ο Θεός δίπλα του. 

Να νηστεύεις την αναισθησία και αδιαφορία. 

Πρώτα θα γίνεις άνθρωπος εάν θες να δεις τον Θεό. 

-π. Λίβυος-

Καλή Σαρακοστή Χριστουγέννων. 

Πως χάνετε η ζωή.

 

- Παππού πως χάνεις τη ζωή σου;

- Γιε μου, η ζωή χάνεται με πολλούς τρόπους:

- Χάνεται όταν θέλεις να ζήσεις τη ζωή των άλλων και όχι τη δική σου.

- Χάνεται κριτικάροντας τα λάθη των άλλων, και όχι βελτιώνοντας τα δικά σου.

- Χάνεται όταν μετανιώνεις κάθε στιγμή που απέτυχες και δεν

ψάχνεις λύσεις για να πετύχεις.

- Χάνεται όταν ξοδεύεις ζηλεύοντας τους άλλους και δεν ξεπερνάς τον εαυτό σου.

- Χάνεται όταν εστιάζεις μόνο στα αρνητικά και σταματάς να απολαμβάνεις τα καλά.

- Η ζωή δεν χάνεται όταν σταματάς

να αναπνέεις, ΣΤΑΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ.