Μνήμη θανάτου

 

Όταν θυ­μά­μαι τον θά­να­το, πατώ την αλα­ζο­νεία μου, κα­τα­νοώ ότι δεν εί­μαι τί­πο­τε, συ­ναι­σθά­νο­μαι ότι ο πλού­τος, η τιμή και η φθαρ­τή φαν­τα­σία εί­ναι μά­ταια και ανω­φε­λή και μόνο η τα­πεινή επί­γνω­ση του εαυτού μου και η αγά­πη του πλη­σί­ον μου και τα παραπλήσια μ' αυτά καλά, μπο­ρούν να με βοηθήσουν κατά την ώρα του θα­νά­του μου.

✝️ Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης