«Χριστέ μου, κράτα τον κόσμο Σου.
Κράτα κι εμάς ανθρώπους».
Ο κόσμος φλέγεται. Το αίμα κυλά. Ο φόβος απλώνεται.
Αρχίζει να μυρίζει καμένη σάρκα, η ελπίδα τρεμοσβήνει.
Κι εμείς δεν αντέχουμε άλλο να παρακολουθούμε.
Αυτή τη Σαρακοστή, πριν γράψουμε ένα οργισμένο σχόλιο, πριν γίνουμε αναλυτές και κριτές, ας σταθούμε στην σιωπή και προσευχή.
Για έναν Χριστιανό η προσευχή δε μπορεί να είναι η τελευταία λύση αλλά η ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΣΗ.
Η προσευχή είναι ο μόνος τρόπος να σταθούμε μέσα σε αυτό τον κόσμο χωρίς να διαλυθούμε.
Ας κάνουμε χώρο στην καρδιά μας για τον πόνο του κόσμου.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μου,
Εσύ που είδες τον φόβο των ανθρώπων
και δεν έστρεψες το πρόσωπό Σου,
σκέπασε τους λαούς που πολεμούν.
Πάρηγόρησε τις μάνες που κλαίνε.
Φύλαξε τα παιδιά που τρομάζουν μέσα στη νύχτα.
Προστάτευσε τους νέους που φεύγουν για τα μέτωπα.
Ενδυνάμωσε τα γηρατειά.
Τα ζώα που φοβούνται προστάτευσε τα.
Ειρήνευση και φώτισε τις καρδιές των ισχυρών.
Σβήσε το μίσος πριν γίνει αίμα.
Και κράτα κι εμένα άνθρωπο.
Να μην συνηθίσω τον πόνο.
Να μην παγώσει η ψυχή μου.
Ελέησον τον κόσμο Σου.
Ελέησέ μας».
Λίγα λόγια, αλλά να είναι αληθινά μέσα από την καρδιά μας, με πόνο και όχι αδιαφορία.
Γιατί η προσευχή δεν αλλάζει μόνο τον κόσμο.
Αλλάζει πρώτα εμάς.
π. Λίβυος
