Ο Δεσπότης που έγινε υπηρέτης

 

Ο Δεσπότης που έγινε υπηρέτης – Η απόλυτη ταπείνωση που συγκλονίζει!

Υπάρχουν άνθρωποι που ανεβαίνουν ψηλά για να τους υπηρετούν οι άλλοι. Και υπάρχουν Άγιοι που, όσο ψηλότερα ανεβαίνουν στα μάτια των ανθρώπων, τόσο χαμηλότερα σκύβουν μπροστά στον πόνο του συνανθρώπου τους.

Μια συγκινητική διήγηση από τα χρόνια που ο Άγιος Νεκτάριος υπηρετούσε ως διευθυντής στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, στην Αθήνα, φανερώνει το μεγαλείο της ψυχής του και το αληθινό νόημα της χριστιανικής ταπεινώσεως.

Ένας ηλικιωμένος καθαριστής της Σχολής είχε αρρωστήσει βαριά. Η σκέψη που τον βασάνιζε, όμως, δεν ήταν μόνο η ασθένειά του. Ήταν ο φόβος μήπως χάσει τη δουλειά του και μαζί με αυτήν το μοναδικό εισόδημα που κρατούσε όρθια την οικογένειά του. Ο Άγιος Νεκτάριος αντιλήφθηκε την απουσία του, αλλά παρατήρησε πως οι διάδρομοι, οι αίθουσες και οι χώροι της Σχολής εξακολουθούσαν να είναι πεντακάθαροι.

Κάτι συνέβαινε που κανείς δεν γνώριζε.

Ένα πρωινό, γύρω στις τέσσερις, ένας επιστάτης άκουσε παράξενους θορύβους στους διαδρόμους. Σηκώθηκε και πλησίασε αθόρυβα, θέλοντας να διαπιστώσει ποιος εργαζόταν τέτοια ώρα.Και τότε αντίκρισε ένα θέαμα που δύσκολα θα μπορούσε να πιστέψει.Μπροστά του στεκόταν ο ίδιος ο διευθυντής της Σχολής. Ο Επίσκοπος Νεκτάριος! Φορούσε τα παλιά του ράσα, κρατούσε τη σφουγγαρίστρα και καθάριζε μόνος του τους χώρους, εκεί όπου άλλοι ίσως δεν θα καταδέχονταν ούτε να πλησιάσουν.

Ο επιστάτης έμεινε άφωνος. Πώς ήταν δυνατόν ένας Επίσκοπος, ένας άνθρωπος με τόσο υψηλή θέση, να βρίσκεται εκείνη την ώρα σκυμμένος πάνω από τα πατώματα, κάνοντας τη δουλειά ενός άλλου;

Όταν πλησίασε για να του μιλήσει, ο Άγιος τού έκανε διακριτικά νόημα να σωπάσει. Και με χαμηλή φωνή τού εξήγησε:

«Σώπα, μην πεις τίποτα σε κανέναν. Καθαρίζω εγώ για να μη χάσει ο φτωχός ο άνθρωπος τη δουλειά και το ψωμί της οικογένειάς του».

Αυτή ήταν η καρδιά του Αγίου Νεκταρίου!

Δεν τον ενδιέφερε να διατηρήσει το κύρος του. Δεν φοβόταν μήπως τον δουν να κάνει μια ταπεινή εργασία. Δεν λογάριαζε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με αξιώματα, τίτλους και θέσεις.

Για εκείνον, ο φτωχός εργαζόμενος δεν ήταν ένας απλός υπάλληλος. Ήταν ένας αδελφός που πονούσε, ένας πατέρας που αγωνιούσε για την οικογένειά του, ένας άνθρωπος που είχε ανάγκη από αγάπη και συμπαράσταση.

Και ο Άγιος προτίμησε να σκύψει ο ίδιος, για να μη χρειαστεί να σκύψει από την απελπισία ένας φτωχός οικογενειάρχης.

Πόσο διαφορετική είναι αυτή η ταπείνωση από εκείνη που πολλές φορές επιδεικνύουμε εμείς! Πόσο εύκολα μιλάμε για αγάπη, πίστη και Χριστό, αλλά πόσο δύσκολα σηκώνουμε το βάρος του διπλανού μας!

Ο Άγιος Νεκτάριος δεν έκανε κήρυγμα εκείνο το ξημέρωμα. Δεν ανέβηκε στον άμβωνα για να μιλήσει για την αγάπη. Πήρε μια σφουγγαρίστρα και έγινε ο ίδιος το κήρυγμα! Γιατί η πραγματική αγιότητα δεν βρίσκεται στα αξιώματα, αλλά στην καρδιά που ξέρει να γονατίζει μπροστά στον πόνο του άλλου.

Αυτό είναι το μεγαλείο της χριστιανικής ταπεινώσεως, να μπορείς να είσαι μεγάλος και να επιλέγεις να γίνεσαι μικρός, για να μη συντριβεί ένας αδύναμος αδελφός σου.

Πηγή :https://www.facebook.com/share/18kwRJgg1R/