Ανοίγοντας ο άνθρωπος την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας τα σφάλματά του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται».
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ♰
Οι αδελφοί μοναχοί επίσης τον επισκέπτονταν συχνά, καθώς βέβαια και πλήθος προσκυνητών, που φιλοξενούνταν στη Μονή μας. Όμως κάποια περίοδο - ήταν η χρονιά που είχε τα πρώτα συμπτώματα του καρκίνου - πέρασαν σαράντα ημέρες χωρίς να φανεί, χωρίς να ανοίγει την πόρτα της καλύβης, χωρίς να δώσει κανένα σημείο ζωής, γεγονός που μας δημιούργησε ανησυχία.
Κάποια μέρα αποφάσισα και κατέβηκα μόνος μου στο καλύβι του. Χτύπησα την πόρτα, αλλά επειδή δεν έλαβα απάντηση, κατάφερα και την παραβίασα.
Παρότι ήμουν ανήσυχος, από τη στιγμή της εισόδου μου παραδόξως με κατέλαβε μια απροσδιόριστη και ανεξήγητη ηρεμία.
Μόλις έφτασα στο μικρό του δωμάτιο, τον είδα να κάθεται σε μαξιλάρι κατάχαμα, με τα χέρια ακουμπισμένα πάνω στο σοφρά.
Στο πρόσωπό του είχε εμφανή σημεία εξαντλήσεως. Μπροστά του βρισκόταν ένα τσαμπί σταφύλι κι ένα αρτίδιο. Πρόσεξα ότι ο χώρος ανέδιδε μιαν άρρητη και πρωτόγνωρη ευωδία, και ότι υπήρχε διάχυτη γαλήνη.
Πήρα πρώτος τον λόγο, και του ζήτησα συγγνώμη και του εξήγησα πόσο είχαμε ανησυχήσει.
Εκείνος με ηρεμία και απλότητα, με φωνή που μόλις έβγαινε από τα πνευμόνια του, είπε:
Έκανα όλες αυτές τις μέρες νηστεία και προσευχή για τον κόσμο, και για τα επερχόμενα δεινά. Εξαντλήθηκα. Η Παναγία ήρθε και μου έδωσε αυτό το σταφύλι και τον άρτο. Δοκίμασε!
Πήρα λίγο σταφύλι.
Είχε το χρώμα του ροδίτη, με μια ιδιαίτερη γεύση και άρωμα που δεν είχαανασυναντήσει.
Πώς ήταν γέροντα η Παναγία; τον ρώτησα.
Τότε υποβασταζόμενος σηκώθηκε με δυσκολία, και μου έφερε μια μικρή εικόνα σε κορνίζα. Ήταν η Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα.
Πάντοτε παρουσιάζεται σαν την Ιεροσολυμίτισσα μου είπε.
Μιλήσαμε λίγο ακόμη και τον άφησα στην ησυχία του, γιατί έκρινα πως σε τέτοιες στιγμές δεν πρέπει να είναι κανείς αδιάκριτος.
Βλέπει κανείς την αγωνία και την αυτοθυσία του Αγίου Γέροντα να προλάβει να δώσει και τις τελευταίες του δυνάμεις για το καλό του κόσμου ώστε να αμβλυνθεί η ένταση των επερχόμενων δεινών.
Πηγη: Μαρτυρία Γέροντας Χριστόδουλος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους.
Η εξόδιος Ακολουθία έγινε όπως επιθυμούσε ο Άγιος μας!
Στις 11 ιουλίου είναι η μνήμη της Αγίας Ευφημίας..ο Άγιος Παΐσιος κοινώνησε για τελευταία φορά.
Με πολύ κόπο γονάτισε επάνω στο κρεβάτι.
Έκανε το σταυρό του και με τρεμάμενα χείλη είπε...Μνήσθητι μου Κύριε όταν έλθης εν τή βασιλεία σου.
Έπειτα οι αδελφές του έφεραν την εικόνα της Αγίας Ευφημίας και τον δίσκο με το κόλλυβό της...Πήρε δύο κόκκους σιτάρι ως ευλογία και ασπάστηκε την εικόνα της Αγίας Ευφημίας.
Παρατήρησε ότι δεν ήταν στολισμένη και είπε ούτε ένα λουλουδάκι δεν τις βάλατε...Κατά το μεσημέρι πήγε στο ησυχαστήριο ο αρχιεπίσκοπος Σηναίου Δαμιανός και ο Παΐσιος του ζήτησε να του διαβάσει την ευχή εις ψυχορραγούντα.
Ακόμη τον παρακάλεσε να του μνημονεύει.
Του είπε να με μνημονεύης γιατί πολλοί άλλοι θα με εγκαταλείψουν θα νομίζουν ότι δήθεν δεν έχω ανάγκη.
Η τελευταία εκείνη νύχτα Ήταν μαρτυρική.
Πονάω πονάω πολύ
έλεγε σιγανά και κοίταζε συνέχεια την εικόνα της Παναγίας..Το δεξί του χέρι σχημάτιζε κάπου-κάπου το σημείο του Σταυρού.
Ενώ το αριστερό χέρι εκινείτο σαν να τραβούσε κομποσχοίνι.
Πότε πότε άνοιγε τα χέρια του σε προσευχή.
Κάποια στιγμή είπε.
'' Μαρτύριο.
Η γερόντισσα που βρισκόταν δίπλα του δεν άκουσε και τον ρώτησε τι είπε.
Το επανέλαβε τρεις φορές.
Μαρτύριο μαρτύριο μαρτύριό!!!
Στις 9:30 η ώρα το πρωί όλες οι αδελφές πέρασαν να πάρουν για τελευταία φορά την ευχή του....Ήταν προσηλωμένος στην εικόνα της Παναγίας και δεν μιλούσε..Ο πόνος ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπο του.
Ανέπνεε με πολύ δυσκολία...ενώ η πίεση του σιγά σιγά έπεφτε.
Όλα έδειχναν ότι έφτανε το τέλος...
Ο αναστημένος πνευματικά Παΐσιος βρισκόταν στο κατώφλι προς την μακαριότητα.
Σε μία στιγμή ο Άγιος Παΐσιος πήρε τρεις σύντομες εισπνοές και έσβησε....Έγειρε ήσυχα το κεφάλι του στο πλάι ενώ η αγιασμένη του ψυχή Είχε πετάξει στην αληθινή πατρίδα του τον ουρανό...Ήταν 11:00 η ώρα το πρωί της 12ης Ιουλίου 1994.
Οι αδελφές του φόρεσαν το σχήμα το ράσο και το κουκούλι..Κατά τα άλλα ήταν τακτοποιημένος από μόνος του.
Τον έβαλαν σε ένα απλό νεκροκρέβατο και τον μετέφεραν στο παρεκκλήσιο των Αρχαγγέλων.
Γύρω του έβαλαν λίγα Μόνο λουλούδια βασιλικούς και τριαντάφυλλα.
Τα χέρια του σαν να ήταν ζωντανά κρατούσαν με ευλάβεια τον Σταυρό.
Η μορφή του ήταν ειρηνική Φωτεινή οσιακή είχε ιλαρότητα σκορπούσε χάρη.
Το απόγευμα το ησυχαστήριο άνοιξε για τους προσκυνητές.
Αλλά οι αδελφές δεν ανακοίνωσαν την κοίμηση του Παϊσίου σε κανέναν...Αυτήν την εντολή είχε δώσει ο ίδιος ο Παΐσιος.
Η γερόντισσα κάλεσε τον εφημέριο του ησυχαστηρίου τον π . Νικόλαο και του είπε ότι επιθυμία του Πατρός Παϊσίου ήταν να τελέσει μόνον εκείνος την εξόδιο ακολουθία.
Το δέχτηκε Με φόβο και χαρά... Φόβο διότι αισθανόταν ανάξιος να κηδέψει έναν Άγιο!
Χαρά για τη μεγάλη ευλογία που του χάριζε ο Θεός...Μετά τη θεία λειτουργία εψάλη Η εξόδιος Ακολουθία.
Η εκφορά του Ιερού σκηνώματος έγινε μέσα σε απόλυτο σκοτάδι.
Το μόνο φως ερχόταν από δύο ταπεινά φαναράκια που συνόδευαν τον Γέροντα.
Έτσι θέλησε να κηδευθή.
Σε όλη του τη ζωή ήθελε να κρύβεται.
Πλούτος του ήταν η προσωπική του αφάνεια.
Αυτό είχε φροντίσει να γίνει και στην κοίμηση του με το να μην ανακοινωθεί πριν περάσουν τρεις μέρες.
Τώρα πια ο Άγιος μας Παΐσιος Δεν πονάει και δεν υποφέρει.
Τώρα πια ο Άγιος μας Πετάει άνετα σαν άγγελος από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη και εύκολα βρίσκεται παντού κοντά σε κάθε άνθρωπο που τον επικαλείται με πίστη και ευλάβεια.
Ο Άγιος μας Παΐσιος έλαμψε στον κόσμο με τα καλά του έργα.
Δόξασε τον θεό με την αγία του ζωή.
Και ο Θεός τον δόξασε επιτελώντας δι' αυτού μέγιστα θαύματα!!!
Την προστασία του και την ευλογία του να έχουμε!!
Ενώ, άν σκέφτονταν ότι τὸ τάδε γεροντάκι πού έμενε λίγο πιὸ κάτω πέθανε χθές, ο άλλος είναι στὰ τελευταία του καὶ θὰ πεθάνει, μεθαύριο θὰ γίνει τού τάδε τὸ μνημόσυνο πού ήταν καὶ πολὺ νεότερος απὸ αυτές, θὰ σκέφτονταν τὸν θάνατο καὶ θὰ έλεγαν: «Πρέπει νὰ εξομολογηθώ, νὰ ετοιμασθώ πνευματικά, γιατί μπορεί κι εμένα σὲ λίγο νὰ μὲ καλέσει ο Χριστὸς γιὰ τὴν άλλη ζωή».
Διαφορετικά, έρχεται ύστερα ο θάνατος καὶ τὶς παίρνει ανέτοιμες.
*Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο Γέρ. Παϊσίου Ἁγιορείτου «Λόγοι», τ. Β´, “Πνευματικὴ Ἀφύπνιση”*
Για εδώ είμαστε;
Το θέμα δεν είναι να είμαστε καλά εδώ, αλλά να είμαστε έτοιμοι να πάμε κοντά στον Θεό.
Αν δεν το καταλάβει κανείς αυτό, ή θα χαίρεται κοσμικά ή θα λυπάται πάλι κοσμικά και σε όλη του την ζωή θα ταλαιπωρείται άδικα.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ☦️
Και όταν ο άνθρωπος ευχαριστεί τον Θεό, ακόμη και για τα λίγα, έρχεται μετά τόσο πλούσια η ευλογία του Θεού, που δεν μπορεί να την αντέξει· και τότε, ο διάβολος δεν μπορεί πια να σταθεί και φεύγει.
«… Να ζείτε σε διαρκή δοξολογία και ευχαριστία προς το Θεό, διότι μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και μεγαλύτερος αμαρτωλός ο αχάριστος…»
Η δοξολογία αγιάζει τα πάντα. Με την δοξολογία διαλύεται ο άνθρωπος από ευγνωμοσύνη ,παλαβώνει με την καλή έννοια, πανηγυρίζει τα πάντα. Και όταν ο άνθρωπος ευχαριστή τον Θεό ακόμη και για τα λίγα, έρχεται μετά τόσο πλούσια η ευλογία του Θεού, που δεν μπορεί να την αντέξη και τότε ο διάβολος δεν μπορεί πια να σταθή και φεύγει.
Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα.
➕ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται, όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένη αγόγγυστα δοξάζοντας το άγιο όνομά Του. Γι’ αυτό να προσευχώμαστε να μας δίνη ο Καλός Θεός υπομονή, ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία.
Η ζωή μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι μια συνεχής άσκηση και ο καθένας μας ασκείται με διαφορετικό τρόπο…
♦️ Από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Λόγοι Ε'
Ο καθηγητής της Ψυχιατρικής Αρίστος Ασπιώτης (1910–1983) τον ρώτησε κάποτε: –Πάτερ, σε ποιο βιβλίο τα γράφει αυτά που μας είπατε
–«Πεντηκοστή», απάντησε ο Όσιος Παΐσιος, εννοώντας τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος.
Και σε άλλον που έκανε την ίδια ερώτηση, απάντησε: «Τιβεριάδος θάλασσα», εννοώντας και πάλι το Άγιον Πνεύμα, το Οποίο «αλιείς θεολόγους ανέδειξεν».
Όποιος νομίζει ότι μπορεί να γνωρίσει τα μυστήρια του Θεού, με την εξωτερική επιστημονική θεωρία, μοιάζει με τον άνθρωπο που θέλει να δει τον παράδεισο με το τηλεσκόπιο.
✝️Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
Μάθε νά κάνεις ὑπομονή στόν ἄνθρωπο πού σέ κουράζει. Νά σηκώνεις μέ πραότητα τήν ἀδυναμία τοῦ ἀδελφοῦ....
Νά μήν ἀπαντᾶς στόν θυμό μέ θυμό. Ἐκεῖ κρύβεται ὁ Χριστός....
Ὅταν ὁ πατέρας γεράσει καί ξαναγίνει παιδί, ὅταν ἡ μητέρα ξεχάσει καί ρωτᾶ τά ἴδια, ὅταν ὁ ἄρρωστος ἔχει ἀπαιτήσεις καί γογγύζει, τότε δοκιμάζεται ἡ καρδιά.....
Ἄν τούς διακονήσεις χωρίς γογγυσμό, ἔχεις ἀγκαλιάσει Τόν Ίδιο Τόν Κύριο. Δέν εἶναι λόγια....Εἶναι μυστήριο......
✝️ Άγιος Παΐσιος
Καλά είναι να παίρνει κάθε αρετή και να βρίσκει τον ‘Άγιο που την είχε, να μελετά το βίο του, και τότε θα βλέπει ότι δεν έχει κάνει τίποτε και θα προχωρεί με ταπείνωση. ‘
Όταν προσπαθώ να μιμηθώ τους προχωρημένους, η συνείδηση λεπτύνεται.
‘Όταν όμως βλέπω τους πίσω, δικαιολογώ τον εαυτό μου και λέω ότι δεν είναι σπουδαία τα σφάλματά μου εν συγκρίσει με τα δικά τους.
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
Αν καταλάβει κανείς τα μυστικά της πνευματικής ζωής και τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, παύει να στεναχωριέται για ό,τι του συμβαίνει, γιατί δέχεται με χαρά τα πικρά φάρμακα που του δίνει ο Θεός για την υγεία της ψυχής του. Όλα τα θεωρεί αποτελέσματα της προσευχής του, αφού ζητάει συνέχεια από τον Θεό να του λευκάνει την ψυχή.
Όταν όμως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες κοσμικά, βασανίζονται. Αφού ο Θεός όλους μας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ’ Αυτόν. Αλλιώς είναι βάσανο· ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται όλα όπως τα θέλει, και ανάπαυση δε βρίσκει»
➕ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
(Λόγοι Δ΄Οικογενειακή Ζωή)
Χρειάζεται όμως και εδώ διάκριση. Να μην κάνετε και εσείς, ό,τι έκανε ένας γιατρός, ο οποίος για να απλοποιήσει τάχα τη ζωή του, πέταξε το σαλόνι από το σπίτι του και αντικατέστησε τα καθίσματα με τα κούτσουρα!
Αυτό όμως του δημιούργησε προβλήματα, γιατί η γυναίκα του δυσανασχέτησε έντονα. Ήρθε και μου το ανέφερε και του λέω: ''Τί να σου πω; Ότι είσαι και εσύ κούτσουρο; Είπαμε απλότητα, αλλά όχι και να πέσουμε στο άλλο άκρο! Είπαμε ότι δεν χρειάζονται πολυτελή σαλόνια, αλλά όχι και κούτσουρα!''
(Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)
Δεν απαιτεί να τον προσέχουν,
δεν έχει ανάγκη να τον χειροκροτούν.
Η σιωπή του μιλάει πιο δυνατά απ’ τα λόγια.
Και η παρουσία του γίνεται γαλήνη για όσους τον πλησιάζουν.
Όπως η γη που δεν μιλάει, αλλά τρέφει,
έτσι και η ταπείνωση κρύβεται, αλλά δίνει ζωή.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Αν πετάξεις τον εαυτό σου, μετά θα πετάς.!!! Τι τον κρατάς τον εαυτό σου.... για τον εαυτό σου;
+Άγιος Παΐσιος
✝️Άγιος Παΐσιος
Αν καταλάβει κανείς τα μυστικά της πνευματικής ζωής και τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, παύει να στεναχωριέται για ό,τι του συμβαίνει, γιατί δέχεται με χαρά τα πικρά φάρμακα που του δίνει ο Θεός για την υγεία της ψυχής του. Όλα τα θεωρεί αποτελέσματα της προσευχής του, αφού ζητάει συνέχεια από τον Θεό να του λευκάνει την ψυχή.
Όταν όμως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες κοσμικά, βασανίζονται. Αφού ο Θεός όλους μάς παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ’ Αυτόν. Αλλιώς υποφέρει,βασανίζεται. ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται και ανάπαυση δε βρίσκει»
✝️Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Δ΄ Οικογενειακή Ζωή
✝️Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
– Γέροντα, πώς είναι το άκτιστο φώς;
– Που να ξέρω; Εγώ στο Καλύβι έχω μια κτιστή σόμπα που την ανάβω, για να ζεσταθώ. Αν θέλω φώς, ανάβω ένα κερί και βλέπω!
Ποτέ να μη ζητάη κανείς φώτα ή χαρίσματα του Θεού, αλλά μόνο μετάνοια, η οποία θα φέρη την ταπείνωση, και μετά ο Καλός Θεός θα του δώση ό,τι έχει ανάγκη. Πήγα μια φορά να δώ τον πατέρα Δαβίδ τον Διονυσιάτη. Έμενε σε ένα κελλί, μέσα στα κουρέλια, μέσα στο σκοτάδι. Αλλά μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό κελλί, εκείνος ζούσε μέσα στο φώς. Ήταν πολύ προχωρημένος στην ευχή, είχε φθάσει σε μεγάλη πνευματική κατάσταση. Τρόμαξα να του βγάλω κάτι! «Αυτά δεν λέγονται, δεν λέγονται», έλεγε. Ξέρεις τί θα πη μέσα στο σκοτάδι να βλέπης φώς, χωρίς να έχης φώς; Να είσαι μέσα στα κουρέλια, και να βρίσκεσαι μέσα στα παλάτια του Θεού!
«Για να λάβης πνεύμα, πρέπει να δώσης αίμα»* . Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, μια Μεγάλη Σαρακοστή προσπάθησα να το εφαρμόσω. Δεν υπολόγισα καθόλου τον εαυτό μου, τράβηξα το σχοινί μέχρι που τεντώθηκε τελείως. Ένιωθα τόση κούραση, που έπεφτα στον δρόμο και παρακαλούσα τον Θεό να με βοηθήση να σηκωθώ λιγάκι, για να μη με δούν οι άνθρωποι και πούν: «Νά, οι καλόγεροι πέφτουν από την άσκηση». Το ένιωθα κάθε μέρα σαν μαρτύριο. Την Πέμπτη προ του Λαζάρου, το βράδυ, ενώ προσευχόμουν στο κελλί, ένιωσα μια γλυκύτητα, μια αγαλλίαση, κι ένα φως με έλουσε· από τα μάτια μου έτρεχαν δάκρυα, ένα γλυκό κλάμα. Αυτό κράτησε είκοσι με τριάντα λεπτά και με τόνωσε πολύ, με έτρεφε πνευματικά για δέκα χρόνια.
Όταν ρώτησα τον Γερο-Πέτρο** γι’ αυτό, μου είπε: «Εγώ συνέχεια ζώ τέτοιες θείες καταστάσεις. Εκείνη την ώρα που με επισκέπτεται η θεία Χάρις, η καρδιά μου θερμαίνεται γλυκά από την αγάπη του Θεού, και ένα φως παράξενο με φωτίζει εσωτερικά και εξωτερικά· νιώθω το πρόσωπό μου να φωτίζη. Φωτίζεται ακόμη και το κελλί μου. Βγάζω τότε το σκουφί μου, σκύβω ταπεινά το κεφάλι μου και λέω στον Χριστό: “Χριστέ μου, χτύπησέ με με το κοντάρι της ευσπλαγχνίας Σου στην καρδιά μου”. Από την πολλή ευγνωμοσύνη τα μάτια μου τρέχουν συνέχεια γλυκά δάκρυα και δοξολογώ τον Θεό. Τότε όλα σταματάνε, γιατί νιώθω πολύ κοντά μου τον Χριστό και δεν μπορώ πια να ζητήσω τίποτε· σταματάει και η προσευχή, το κομποσχοίνι δεν μπορεί να γυρίση».
Γιατί οι άνθρωποι πάντα θα μας προδίδουν, αλλά οι Άγιοι και η Μητέρα του Θεού δεν θα μας απογοητεύσουν ποτέ
-Ναί! Αλλά πώς;
-Δώσε τους τη διεύθυνσή σου!
- Πώς μπορώ να τους δώσω τη διεύθυνσή μου;
- Ορίστε, έτσι! - και του έδωσε μια σειρά από κομποσκοίνια.
Δηλαδή: προσευχήσου, προσευχήσου με «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», και εκείνη τη στιγμή είναι σαν να χτυπάς μια καμπάνα στους Αγίους, να τους καλείς και να τους δίνεις τη διεύθυνσή σου, και οι Άγιοι θα σε γνωρίσουν.
✝️Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
