Ἕνα νέο θαῦμα τοῦ Κυρίου παρουσιάζει τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Η’ Κυριακής Ματθαίου: τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντάκις χιλίων, χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων, ὅπως τονίζει χαρακτηριστικὰ ὁ Εὐαγγελιστής (Ματθ., ιδ’ 14-22). Τὸ ἴδιο θαῦμα παρουσιάζουν καὶ οἱ ἄλλοι Εὐαγγελιστές, γεγονὸς πού, ὅπως ἔχουμε καὶ ἄλλοτε τονίσει, καταδεικνύει τὴν ἑνότητα τοῦ Εὐαγγελίου, μέσα ἀπὸ τὴν διαφορετικότητά του, ἀφοῦ ὁ κάθε Εὐαγγελιστὴς φωτίζει μὲ τὸν δικό του τρόπο τὸ ὅλο γεγονός.
Μόλις ὁ Κύριος πληροφορήθηκε γιὰ τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου, «ἀνεχώρησεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ’ ἰδίαν καὶ οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτὸν πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.» (Ματθ., ιδ’ 13). Κατὰ τὴν συνήθειά Του, ὁ Κύριος ἀποσύρεται νὰ προσευχηθῇ ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστικὴ ἡμέρα, ὥστε καὶ ὁ Ἴδιος νὰ ἀναπαυθῇ καὶ νὰ ἀνασυντάξῃ τὶς δυνάμεις Του καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ ἔχουν τὸν χρόνο νὰ χωνέψουν καλύτερα τὰ διδάγματα τῆς ἡμέρας. Στὴν συγκεκριμένη περίπτωση, ὑπάρχει ἕνας ἰδιαίτερος λόγος: ὁ θάνατος τοῦ Προδρόμου, ποὺ μὲ τόσο ζῆλο εἶχε προεξαγγείλει τὴν ἔλευση τῆς βασιλείας Του, τόν «ἀναγκάζει» νὰ ἀποσυρθῇ στὰ ἴδια.
Οἱ ὄχλοι, ὅμως, Τὸν ἀκολουθοῦν καὶ ἐκεῖ, στὸν ἔρημο τόπο, καὶ μάλιστα «πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.» Πῶς νὰ Τὸν ἐγκαταλείψουν, ἀλήθεια, εὔκολα ἐκεῖνοι οἱ βασανισμένοι καὶ καταθλιμμένοι, οἱ ἄρρωστοι καὶ ἐγκαταλελειμμένοι ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἰατρούς, ποὺ τοὺς ὑποσχέθηκαν ἀλλὰ δὲν κατάφεραν νὰ τοὺς δώσουν ἴαση; Ὁ Κύριος εἶναι ἡ τελευταία καὶ μεγάλη των ἐλπίδα. Τὸν ἀκολουθοῦν πιστά, γιὰ νὰ βροῦν τὴν γιατρειά των.
Ἐκεῖνος, πάλι, ὁ Ὁποῖος «ἐτάζει νεφροὺς καὶ καρδίας», τὸ γνωρίζει αὐτό, γι’ αὐτὸ καὶ «ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσεν τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν.» (ὅ. π., 14). Ὁ Κύριος ἔχει τὸ πρόγραμμά Του. Τοὺς θεραπεύει πρῶτα ψυχικὰ καὶ σωματικά, διότι κάθε του θαῦμα εἶναι καθολικό, καὶ μετά, ὅταν ἔρθῃ ἡ ὥρα, θὰ καλύψῃ καὶ τὶς ἐπί μέρους ὑλικές των ἀνάγκες, διότι μόνον Ἐκεῖνος, ὡς ἀληθινὸς Θεός, μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχῃ.
Οἱ μαθητές Του ἔρχονται δεύτεροι καὶ σὲ χρόνο καὶ σὲ σκέψη. Καταφθάνουν στὸν ἔρημο τόπο «ὀψίας γενομένης», ὅταν ἔχῃ πλέον βραδιάσει καί «ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν» καὶ Τοῦ ζητοῦν νὰ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους, «ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.» (ὅ. π., 15).
Ὁ Κύριος, ὅμως, ποὺ ἔχει ὅλη τὴν ἡμέρα ἀσχοληθῆ μὲ τοὺς πονεμένους ἀνθρώπους καὶ ἔχει θεραπεύσει τὶς ἀνάγκες τους, δὲν θέλει τώρα νὰ τοὺς στείλει στὸν ἔξω κόσμο, γιὰ νὰ βροῦν τὴν ὑλικὴ τροφή. Ἐκεῖνος ποὺ ἔκανε τὸ δυσκολώτερο, νὰ τοὺς ὑγειάνῃ, δὲν μπορεῖ ἄραγε τώρα νὰ τοὺς δώση τροφή; Ἀσφαλῶς καὶ τὸ μπορεῖ, οἱ μαθητές Του ὅμως τὸ ξέρουν;
Παρ’ ὅλον ὅτι ἐκεῖνοι, οἱ μαθητές Του, ἔχουν δεῖ τόσα θαύματα κοντά Του, μερικοὶ δὲ ἔχουν καὶ οἱ ἴδιοι θαυματουργήσει ἐξ ὀνόματός Του(!), ἐν τούτοις ἀκόμη παραμένουν ἀνθρωπίνως ἀδύναμοι καὶ δὲν ἔχουν πεισθῆ γιὰ τὴν θεότητά Του. Γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος τοὺς προκαλεῖ λέγοντάς τους: «οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν. Δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.» (ὅ. π., 16).
Πόσο μεγάλη ἡ διαφορὰ στὸ σκεπτικό! Οἱ μαθητὲς ζητοῦν ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους, γιὰ νὰ βροῦν μόνοι τους τροφή («ἵνα ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα»), ἐνῶ ὁ Κύριος τοὺς προστάζει νὰ τοὺς δώσουν οἱ ἴδιοι («ὑμεῖς») τὴν τροφὴ ποὺ ἔχουν ἀνάγκη.
Πάντοτε ὁ Κύριος ζητάει ἀπὸ τοὺς μαθητές Του καὶ γενικῶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ ἴδιοι μποροῦν, ἀφ’ ἑνὸς γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι μποροῦν καὶ οἱ ἴδιοι νὰ προσφέρουν κάτι, μὲ τὶς δικές των δυνάμεις, ἀφ’ ἑτέρου, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ τὰ κάνουν ὅλα μόνοι των, δὲν ἀρκοῦν οἱ δικές των δυνάμεις, γιὰ νὰ γίνη τὸ θαῦμα!
Ἔτσι, στὸν γάμο τῆς Κανᾶ ὁ Κύριος ζήτησε ἀπὸ τοὺς παρισταμένους νὰ γεμίζουν τὶς ὑδρίες μὲ νερό, προτοῦ ὁ Ἴδιος μετατρέψῃ τὸ νερὸ σὲ κρασί, στὴν περίπτωση τοῦ νεκροῦ ἤδη Λαζάρου ζήτησε ἐπίσης ἀπὸ τοὺς παρόντες νὰ ἀποκυλίσουν τὸν λίθο, προτοῦ ὁ ἴδιος ἀναστήσῃ τὸν νεκρό. Ἔτσι καὶ τώρα, τοὺς ζητάει νὰ Τοῦ φέρουν τὰ ὑπάρχοντα λιγοστὰ τρόφιμα ποὺ ἔχουν, τούς «πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας».
Στὴν συνέχεια, ὁ Ἴδιος, μὲ τὴν εὐλογία, τοὺς πολλαπλασιάζει καὶ τοὺς δίνει καὶ πάλι στοὺς μαθητές Του, νὰ τοὺς μοιράσουν στὸ πλῆθος, γιὰ νὰ γίνουν συνεργοὶ τοῦ θαύματός Του. Νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι καὶ ἐκεῖνοι, ἀργότερα, ὡς διαμοιραστὲς τοῦ λόγου Του, λίγο θὰ σπείρουν ἀλλά «ὁ θερισμὸς πολύς», διότι πλούσιο τὸ ἔλεός Του!
Ἀπόδειξη, στὴν συγκεκριμένη περίπτωση, ὅτι τὸ λίγο ἔγινε πολύ, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Κυρίου, ἀσφαλῶς, δὲν εἶναι μόνον ὅτι «ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν», ἀλλὰ «καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις»· καὶ δὲν ἦταν καὶ λίγοι οἱ ἐσθίοντες: «ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντάκις χίλιοι, χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων.» (ὅ. π., 20-21).
Ὁ Χρυσόστομος λέει χαρακτηριστικὰ ὅτι οἱ δώδεκα κόφινοι, μὲ τὰ περισσεύματα τῶν κλασμάτων, εἶναι ἡ ἁπτὴ ἀπόδειξη γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ τοὺς δώδεκα μαθητὲς ὅτι ἔδωσαν ἐλάχιστα καὶ πῆραν καὶ περίσσευμα, τὸ ὁποῖο, ὅπως λέει ὁ Χρυσοῤῥήμων, τὸ κουβάλησαν στοὺς ὤμους των, γιὰ νὰ θυμοῦνται καὶ νὰ μὴν λησμονοῦν ποτὲ τὸ ἔλεός Του. Μήπως καὶ στὸ τέλος κάθε Θείας Λειτουργίας δὲν προσφέρεται σὲ ὅλους τὸ ἀντίδωρο, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν προσφορά μας, γιὰ νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἕνα ἀντίδωρο ὅλοι τό «δικαιούμαστε»; Ἂς ἀναγνωρίζουμε, τοὐλάχιστον, τὸ ἔλεός Του!
Στὸ τέλος τοῦ παραπάνω Εὐαγγελίου, ὁ Ἰησοῦς «ἠνάγκασεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως ὅτου ἀπολύση τοὺς ὄχλους.» (ὅ. π., 22). Γιατί «ἠνάγκασεν» ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητές του νὰ μποῦνε στὸ πλοῖο καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν καὶ αὐτὸν στὴν ἀπέναντι ὄχθη; Διότι, ὅπως λέει ὁ Ἰωάννης, στὴν ἀντίστοιχη περικοπή, «οἱ ἄνθρωποι ἰδόντες ὅ ἐποίησε σημεῖον ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγον ὅτι οὗτος ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης ὁ ἐρχόμενος εἰς τὸν κόσμον» καὶ ἤθελαν «ἁρπάζειν αὐτόν, ἵνα ποιήσωσιν αὐτὸν βασιλέα» (Ἰωάν., στ’ 14-15).
Γιὰ νὰ ματαιώση, λοιπόν, τὰ σχέδια τοῦ πλήθους ποὺ ἀπὸ ἐνθουσιασμὸ ἤθελαν νὰ τὸν ἀνακηρύξουν βασιλιά, ὁ Κύριος ἀπομακρύνει πρῶτα τοὺς μαθητές Του, ὥστε νὰ τοὺς προφυλάξη καὶ ἀπὸ τὴν περηφάνεια ποὺ θὰ ἔνοιωθαν γιὰ Ἐκεῖνον. Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ἀπολύῃ καὶ τὰ πλήθη, ἀποσύρεται καὶ ὁ Ἴδιος γιὰ προσευχή, κατὰ τὴν προσφιλῆ του συνήθεια, ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστικὴ ἡμέρα καὶ μάλιστα «τώρα», μετὰ ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Προδρόμου Του, Ἰωάννη. (ὅ. π., 14).
Ἐξ ἄλλου, ὁ Κύριος προγραμματίζει, ὅπως πάντοτε, καὶ τὸ ἑπόμενο θαῦμα πρὸς ὄφελος τῶν ἀνθρώπων. Ὅταν σὲ λίγο τὸ πλοιάριο ποὺ ἐπέβαιναν οἱ μαθητές Του «ἦν βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων» (ὅ. π., 24), ὁ Κύριος ἐμφανίζεται «περιπατῶν ἐπὶ τῶν ὑδάτων» νὰ γαληνεύσῃ τὴν τρικυμία τῶν κυμάτων καὶ τῶν ψυχῶν τῶν μαθητῶν Του, οἱ ὁποῖοι, ὕστερα ἀπὸ αὐτό, πείθονται ἀκόμη περισσότερο ὅτι «ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶ.» (ὅ. π., 34).
Καιρὸς νὰ συνειδητοποιοῦμε ὅλοι μας, μέσα ἀπὸ τὰ καθημερινὰ θαυμαστά Του σημεῖα, ποὺ γίνονται καὶ γιὰ τὴν δική μας ἐνδυνάμωση στὴν πίστη, ὅτι ὁ Κύριός μας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ μόνος ποὺ ἔχει τὴν δύναμη νὰ μᾶς γιατρεύῃ ψυχικὰ καὶ σωματικὰ καὶ νὰ μᾶς θρέφῃ ὑλικὰ καὶ πνευματικά, μὲ τὸ σῶμα Του καὶ τὸ αἷμα Του, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Ἄς μὴν τοῦ στεροῦμε τὴν χαρὰ νὰ μᾶς θρέφῃ διαρκῶς ἀπὸ τὸ ζωογόνο σῶμα καὶ ἀπὸ τὸ ζωηφόρο αἷμα Του, γιὰ τὴν δική μας ἀνάσταση καὶ σωτηρία. Ἀμήν! Γένοιτο!
https://www.pemptousia.gr/author/sofia-bekri-filologos-theologos/
