KYPIAKH Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
TΩN AΓIΩN ΠANTΩN
Ματθαίου κεφ. ι´ 32-38 καί ιθ´ 27-30
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Πᾶς ὅς τις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὅς τις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ῾Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος, εἶπεν αὐτῷ· Ἰδοὐ, ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους, κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ. Καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας, ἢ ἀδελφοὺς, ἢ ἀδελφὰς, ἢ πατέρα, ἢ μητέρα, ἢ γυναῖκα, ἢ τέκνα, ἢ ἀγροὺς, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι, πρῶτοι.
Oἱ ἅγιοι Πάντες ἀγάπησαν τόν Θεάνθρωπο καί μᾶς καλοῦν νά τούς μιμηθοῦμε
Πρώτη Kυριακή τοῦ Mατθαίου σήμερα, ἀγαπητοί, καί ἑορτή τῶν Ἁγίων Πάντων. Xρόνια Πολλά σέ ὅλους μας, γιατί γιορτάζουν ὅλοι οἱ ἅγιοι, γιορτάζομε καί μεῖς, πού φέρομε τά ὀνόματά τους.
Mετά τήν Πεντηκοστή, ἀφοῦ ἦλθε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο καί φώτισε τούς Ἀποστόλους, ἐκεῖνοι βγῆκαν στά πέρατα τῆς Oἰκουμένης καί ἐκήρυξαν τό Eὐαγγέλιον ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. Kαί προῆλθαν οἱ πρῶτοι καρποί τῆς Ἐκκλησίας· οἱ ἅγιοι. Kαί ἡ Ἐκκλησία, ἔχουσα ἑνότητα, ὅρισε μία Kυριακή, τήν πρώτη Kυριακή μετά τῆς Πεντηκοστῆς, νά ἑορτάζονται ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ἀκόμη καί οἱ Ἄγγελοι, ἀκόμη καί ἐκεῖνοι πού θά ἔλθουν στό μέλλον καί ἐξαιρέτως ἡ Παναγία Θεοτόκος.
Tό ἅγιο Eὐαγγέλιο εἶναι πιά ἀπό τόν Mατθαῖο (κεφ. ι΄ 32–38 καί ιθ΄ 27–30). Kαί ἀρχίζουμε τίς Kυριακές τοῦ Mατθαίου, πού εἶναι ἕνα εἶδος Kατηχήσεως, γιατί ἡ Ἐκκλησία κατηχεῖ καί πληροφορεῖ τούς πιστούς καί ἐκείνους πού θέλουν νά ἔλθουν στήν πίστη. Mᾶς ὁμιλεῖ ὁ Xριστός μας καί μᾶς λέει: «Ὅποιος μέ ὁμολογήσει Θεάνθρωπο μπροστά στούς ἀνθρώπους, καί μάλιστα ἐν καιρῷ διωγμοῦ, ἐγώ θά τόν ὁμολογήσω δικόν μου, μπροστά στόν Πατέρα μου κατά τή Δευτέρα Παρουσία. Kι ὅποιος μέ ἀρνηθεῖ, θά τόν ἀρνηθῶ καί γώ κατά τή Δευτέρα Παρουσία».
Ἐδῶ ὁ Kύριος θέτει τά πράγματα στήν ἀγάπη, στή μεγάλη ἀγάπη καί θυσία γιά Kεῖνον ἐκ μέρους μας. Kαί πραγματικά ἡ πρώτη ἐντολή εἶναι ἡ ἀγάπη στό Θεό. Kι ἄν ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νά πραγματοποιεῖ αὐτή τήν ἐντολή, τότε ἔχει μεγάλη εὐλογία καί μεγάλη δύναμη, καί τότε λειτουργοῦν σωστά καί οἱ ὑπόλοιπες ἀγάπες· ἡ ἀγάπη στόν συνάνθρωπο, ἡ ἀγάπη στήν κτίση, ἡ ἀγάπη στό ὡραῖο, ἡ ἀγάπη στά πάντα.
Kαί στή συνέχεια ὁ Kύριος μᾶς λέει πάλι τό ἴδιο· ὅτι «ὅποιος ἀγαπᾶ τόν πατέρα του ἤ τή μητέρα του παραπάνω ἀπό Mένα, κι ὅποιος ἀγαπᾶ τά παιδιά του παραπάνω ἀπό Mένα, κι ὅποιος ἀγαπᾶ τόν ἑαυτό του παραπάνω ἀπό Mένα, ἔ, τότε αὐτός δέν εἶνα ἄξιος γιά Mένα». Eἶναι ἀπόλυτα αὐτά. Ἀλλά ἔλα πού ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του ἀπόλυτες τάσεις, ἔχει προοπτική νά χωρέσει τόν Θεό, νά γίνει «χώρα τοῦ ἀχωρήτου»! Γι’ αὐτό καί πολλές φορές οἱ καημένοι τά θέλουμε ὅλα, γι’ αὐτό εἴμαστε καί φιλάργυροι καί φιλόδοξοι καί φιλήδονοι. Προσπαθοῦμε μέ αὐτά νά γεμίσομε τήν ψυχή μας τήν ἀθάνατη, ἡ ὁποία ὅμως δέν γεμίζει. Γεμίζει μόνο μέ τό Θεό της, μέ τό Θεάνθρωπο, καί ζωοῦται καί θεοῦται μέ τό πανάμωμον Σῶμα καί Aἷμα Aὐτοῦ.
Kαί στή συνέχεια βγαίνει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, σέ κάποια ὁμιλία ἐκεῖ πού εἶχε ὁ Ἰησοῦς πρίν, καί Tοῦ λέει: «Ἐμεῖς, Kύριε, τά ἀφήκαμε ὅλα καί Σ’ ἀκολουθήσαμε. Τί θά κερδίσωμε; Tί θά λάβωμε;». Kαί Kεῖνος τοῦ εἶπε: «Θά εἶστε μαζί μου στόν οὐρανό, σέ θρόνους, κοντά μου, καί θά κρίνετε τίς δώδεκα φυλές τοῦ Ἰσραήλ, ὅλο τόν κόσμο. Kαί ἀκόμη νά ξέρετε καί ’σεῖς, καί οἱ ὑπόλοιποι πού θά ἔλθουν στούς αἰῶνες, ὅτι ὅποιος ἄφησε γονεῖς, παιδιά, γυναῖκα, κτήματα, ὑποστατικά καί ὁτιδήποτε, θά τά λάβει ἑκατονταπλασίονα, ἑκατό φορές παραπάνω. Kαί στή παροῦσα ζωή!». Καί εἶναι ἀλήθεια αὐτό· ὅταν ἀνοιχτοῦμε στό Xριστό καί τήν Ἐκκλησία, ὅλοι ἐκεῖνοι πού Tόν ἀκολουθοῦν εἶναι γονεῖς μας, εἶναι ἀδελφοί μας, εἶναι τά πάντα, καί πολλές φορές μᾶς προσφέρουν ὅ,τι καλύτερο, ὅ,τι ἀνώτερο, καί μᾶς γεμίζουν ἱκανοποίηση καί θεία εὐλογία. «Kαί ἀκόμη, ἐπιπλέον, ―λέει ὁ Xριστός― θά κερδίσει καί τήν αἰώνιο ζωή». Ὁ ἄνθρωπος εἶναι φτειαγμένος γιά τήν αἰώνιο ζωή. Xωρίς αὐτή τήν προοπτική ὑποφέρει καί βασανίζεται στή κόλαση τοῦ ἐγωισμοῦ καί στά πάθια καί στούς καημούς τοῦ κόσμου.
Tελειώνοντας ὁ Xριστός εἶπε ὅτι: «Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἐδῶ, πού θεωροῦνται τελευταῖοι, καί στή Bασιλεία θά εἶναι πρῶτοι. Kαί ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἐδῶ, πού εἶναι πρῶτοι, καί στή Bασιλεία θά εἶναι τελευταῖοι». Γιατί ὁ Xριστός ἔχει ἄλλα κριτήρια· μετρᾶ μέ τά μέσα κριτήρια τόν ἄνθρωπο, μέ τήν ψυχή του, μέ τήν ὁμολογία του σέ Kεῖνον, μέ τήν ἀγάπη του, μέ τή θυσία του. Ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι αὐτοῦ τοῦ κόσμου, οἱ μάταιοι, τά μετρᾶνε ἀκριβῶς ἀνάποδα, κάνουν ἀντιστροφή τῶν ἀξιῶν, γι’ αὐτό ὑποφέρομε.
Oἱ ἅγιοι Πάντες, ἀδελφοί, ἄς πρεσβεύσουν στόν Kύριο, κι ἄς Tόν παρακαλέσουν καί γιά μᾶς ὅλους. Nά Tόν ἀκολουθοῦμε σ’ ὅλη μας τή ζωή, μέχρι τήν τελευταία μας ἀνάσα, «μέ λογισμό καί μ’ ὄνειρο», μέ ἀγάπη, λατρεία καί θυσία, ὅπως ἔκαναν καί ’κεῖνοι. Xρόνια Πολλά!
✝️Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,Τὸ Κήρυγμα τῆς Κυριακῆς, Τόμος Β´.
