Ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον πόνο;
Δεν είναι ο πόνος. Είναι η μοναξιά του πόνου.
Το έγραψα και παλαιότερα.
"Πάνω στο γολγοθά φυσάει μοναξιά....."
Εκεί είναι που γεννιέται η πιο τραγική σκέψη: «Ο Θεός έφυγε; ».
Όχι ποτέ δεν φεύγει γιατί απλά είναι παντού.
Απλά δεν απαντάει όπως θα θέλαμε εκείνη τη στιγμή.
Δεν απαντάει με τρόπο θορυβώδη ή θεαματικό.
Δεν κάνει επίδειξη δύναμης.
Δεν σε τραβάει βίαια έξω από αυτό που ζεις.
Πίστεψε με όμως κάνει κάποιο πιο ουσιαστικό.
Μπορεί να μην εξαφανίζει πάντα αυτό που συμβαίνει αλλά όμως μπαίνει μέσα σε αυτό που περνάς και υποφέρεις.
Μέσα στην αγωνία σου.
Μέσα στη νύχτα σου.
Μέσα σε αυτό που δεν αντέχεις να κοιτάξεις.
Και στέκεται εκεί.
Σιωπηλός. Αλλά παρών.
Σε κρατάει κι ας μην μπορείς πάντα να το αναγνωρίσεις.
Ξέρω εσύ περιμένεις να φύγει ο πόνος. Ανθρώπινο.
Αλλά ίσως… το θαύμα δεν είναι πάντα να φύγει.
Ίσως το θαύμα είναι ότι δεν είσαι μόνος μέσα στο πόνο σου.
Ότι εκεί που σπας…δεν διαλύεσαι.
Ότι εκεί που λες «δεν αντέχω άλλο»…κάτι μέσα σου κρατιέται.
Και αυτό το “κάτι” δεν είσαι μόνο εσύ.
Είναι Εκείνος. Ο Θεός γεμίζει το δωμάτιο, το σπίτι,το μέσα και το είναι σου. Ολάκερη τη ζωή σου.
Ο Χριστός δεν ήρθε να σου δώσει μια ζωή χωρίς πληγές.
Ήρθε να μπει στις πληγές.
Να τις κρατήσει.
Να τις φωτίσει.
Να τις μεταμορφώσει.
Και ναι…μερικές πληγές δεν φεύγουν. Όμως αλλάζουν.
Δεν είναι πια μόνο πόνος. Γίνονται τόπος συνάντησης.
Τόπος αλήθειας. Τόπος ζωής.
Και τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις κάτι βαθύ:
Ότι η Ανάσταση δεν σημαίνει πάντα εξαφανίζω την πληγή αλλά την γεμίζω φως και ζωή.
-π. Λίβυος-
