“Κάντε υπομονή, ο Άγιος Σπυρίδων θα μας φέρει ψάρια”

 

Μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία από το βιβλίο του γέροντα Παΐσιου, που αξίζει σίγουρα να διαβάσουν όλοι.

Κάποτε στο Κουτλουμουσιανό Κελί του Αγίου Σπυρίδωνος, το Κερκυραίικο, ενώ είχε πλησιάσει η εορτή του Αγίου, δεν είχαν βρει ακόμη ψάρια και οι Πατέρες ανησυχούσαν.

Τα Καλογέρια έλεγαν στον Γέροντα να αγοράσουν βακαλάο, μια που δεν βρήκαν ψάρια. Ο Γέροντας τους έλεγε:

– Κάντε υπομονή, ο Άγιος Σπυρίδων θα μας φέρει ψάρια. Και συνέχεια έκανε κομποσκοίνι.

Ενώ είχαν χάσει πια την υπομονή τους τα Καλογέρια και ήταν καταστεναχωρημένα, γιατί η ώρα είχε πλησιάσει και έπρεπε να μαγειρέψουν, ακούνε ξαφνικά να χτυπάν την πόρτα. Ανοίγουν και τι να ιδούν! Δύο ψαράδες με δυό πανέρια γεμάτα ψάρια να ζητάνε τον Γέροντα. Φώναξαν οι υποτακτικοί τον Γέροντα, αλλά οι ψαράδες είπαν:

– Δεν είναι αυτός ο Γέροντας. Σ’ εμάς ήρθε ένας άλλος Γέροντας και μας είπε: “Να πάτε τα ψάρια στο Κελλί του Αγίου Σπυρίδωνος, που πανηγυρίζει, και θα πληρωθείτε με καλή τιμή. Αν θέλετε, να σας δώσω και καπάρο”.

Ο Γέροντας κατάλαβε το θαύμα και τους πέρασε στο Ναό να προσκυνήσουν. Μόλις αντίκρισαν την Εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος είπαν:

– Να αυτός ήταν ο Γέροντας που μας είπε να φέρουμε εδώ τα ψάρια!

Τους λέει τότε ο Γέροντας

– Αχ βρε παιδιά δεν παίρνατε το καπάρο από τον Άγιο για να το έχουμε ευλογία!

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, έκδ. Ιερό Ησυχαστήριο “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1993

https://www.dogma.gr/diafora/gerontas-pa%CE%90sios-kante-ypomoni-o-agios-spyridon-tha-mas-ferei-psaria-2/96822/?fbclid=IwAR3wtDec_SRee2D4SRqL6pwI1eCTq9fW0HIo8uiiZEu4IZbrYpCYzoDw6DY#amp_tf=%CE%91%CF%80%CF%8C%20%251%24s&aoh=17023274808540&referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com&ampshare=https%3A%2F%2Fwww.dogma.gr%2Fdiafora%2Fgerontas-pa%25CE%2590sios-kante-ypomoni-o-agios-spyridon-tha-mas-ferei-psaria-2%2F96822%2F

Ἕνας ἄνθρωπος προετοιμασμένος γιὰ τὴν αἰωνιότητα

 Ἕνας ἄνθρωπος προετοιμασμένος γιὰ τὴν αἰωνιότητα ἦταν, ἀγαπητοί μου, ὁ ἅγιος Σπυρίδων , ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα. Αὐτὸς «ἐξηγοράσατο» - ἐκμεταλλεύθηκε τὸ χρόνο του. Πῶς ἔζησε; Ἦταν ὀλιγογράμματος, ἔβοσκε πρόβατα, ἀλλ᾽ ἄνθρωπος μεγάλης ἀγάπης, ἐλεήμων καὶ φιλόξενος. Ἦταν ἔγγαμος καὶ μὲ τὴ γυναῖκα του ἀπέκτησαν μιὰ θυγατέρα, τὴν Εἰρήνη· ἀλλ᾽ ἔπειτα πέθαναν καὶ ἡ σύζυγος καὶ ἡ κόρη του. Ζοῦσε ἐνάρετα, ἁπλᾶ καὶ ταπεινά.

Συμπεριφερόταν μὲ πραότητα καὶ ἀγαθότητα. Γι᾽ αὐτὸ τὸν ἀγαποῦσαν ὅλοι. Ἔτσι, ὅταν κενώθηκε ὁ θρόνος τῆς Τριμυθοῦντος, μιᾶς μικρῆς πόλεως κοντὰ στὴ Σαλαμῖνα τῆς Κύπρου, τὸν ἐξέλεξαν παμψηφεὶ ἐπίσκοπό της.Ὡς ἐπίσκοπος δὲν ἄλλαξε τρόπο ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς. Εἶχε δὲ τόση παρρησία στὸ Θεό, ὥστε ἔκανε θαύματα μεγάλα.

Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης

Το θαύμα του Αγίου

 

Σήμερα 11 Αυγούστου εορτάζεται το

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ.

Το 1716, 24 Ιουνίου ήταν, ο Καπουδάν Χοντζά πασάς, με τον αέρα του κατακτητή της Πελοποννήσου, εξαπολύει επίθεση εναντίον της Ενετοκρατούμενης Κέρκυρας.

Επί πενήντα ημέρες η πόλη πολιορκημένη από στεριά και θάλασσα και οι υπερασπιστές της απεγνωσμένα μάχονταν.

Όλες αυτές τις ατελείωτες ώρες οι πολεμιστές είχαν αόρατο σύντροφο και συμμαχητή, εκτός από τη δική τους προσευχή, και την προσευχή προς τον άγιο Σπυρίδωνα των γυναικόπαιδων του νησιού, που είχαν συγκεντρωθεί στο ναό.

Στις 10 Αυγούστου και αφού οι Τούρκοι με το σύνολο των δυνάμεών τους έκαναν την τελική τους επίθεση, τα πράγματα έδειχναν πως είχαν τελειώσει και η Κέρκυρα θα περνούσε υπό Τουρκική κατοχή.

Δεν είχε μιλήσει, όμως, ο άγιος Σπυρίδωνας. Από το μεσημέρι της 10ης Αυγούστου έως τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου, βρέχει διαρκώς. Το διάστημα αυτό δεν εκδηλώθηκε καμία επίθεση των Τούρκων.

Και τι ανακαλύπτεται με το πρώτο φως του ήλιου. Ότι ο άγιος Σπυρίδων άκουσε, είδε και μίλησε: Οι Τούρκοι στρατιώτες στην πλειοψηφία τους είχαν πνιγεί, τα σώματά τους κείτονταν νεκρά στην παραλία. Οι λίγοι, που απόμειναν υποχώρησαν και γύρισαν στην Κωνσταντινούπολη.

Όλοι δοξολόγησαν τον άγιο Σπυρίδωνα και μέσω αυτού το Θεού. Ακόμη και οι Ενετοί, που τον αναγνώρισαν ως ελευθερωτή της Κέρκυρας.

Η θαυμαστή αυτή παρέμβαση του αγίου Σπυρίδωνα, μια από τις πολλές, είναι μια ακόμη απόδειξη πως η ελευθερία των Ελλήνων είναι φως πίστης.

Η θαυματουργία της πίστης είναι ασπίδα για την Πατρίδα. Είναι υπομονή κι απαντοχή κι ελπίδα. Γεννά εθνική υπερηφάνεια και οραματισμούς αγνούς, πελώριους, γενναίους. Φρόνημα γερό, «ψημένο» στο αγωνιστικό μετερίζι των αγίων της πατρίδας.

Το θαύμα της πίστης, ρωμαλέο στην καθαρότητά του και ολόφωτο στα ιδανικά του, ξεπερνά τα συνηθισμένα όρια της μιας ή της άλλης αρετής. Και φτιάχνει πνεύμα νίκης… Πνεύμα ισχύος εκ μέρους του Μεγαλοδύναμου Θεού.

Και η έκκληση-παράκληση-ικεσία προς τον άγιο Σπυρίδωνα είναι και τωρινή:

Ω! κοιταξέ μας, άγιε Σπυρίδωνά μας, παρά τις αμαρτίες μας, και έμπνευσέ μας ευγενή και υψηλά αισθήματα, κάνοντάς μας να νιώσουμε το θαύμα της πίστης.

Να αισθανθούμε, εμείς οι δύσπιστοι, πως καταφυγή στο Χριστό και δεσμοί με το Χριστό θα πει ζωή…

Ζωή απολυτρωμένη από κινδύνους, άγχη και αβεβαιότητες, από ύπουλους φόβους και το αίσθημα της ανασφάλειας. Είναι ζωή ζωντανής ελπίδας και εμπιστοσύνης στον Πατέρα.

Η κατσίκα που αντιδρούσε στην αδικία και η διακριτικότητα του αγίου!

 🌸 Άγιος Σπυρίδων.

Η κατσίκα που αντιδρούσε στην αδικία και η διακριτικότητα του αγίου!

Τον αγαθό Γέροντα, τον άγιο Σπυρίδωνα, τον επισκέφθηκε κάποιος στο αγροτόσπιτό του, για να αγοράσει εκατό κατσίκια από το κοπάδι, του. Συμφώνησε λοιπόν ο Άγιος και του έδωσε την άδεια να παραλάβει τα ζώα, αφού καταθέσει πρώτα την τιμή.

Ο αγοραστής εκείνος όμως πλήρωσε την αξία μόνο για ενενήντα εννέα κατσίκες και κράτησε την αξία της μιας, νομίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να εξαπατήσει τον Όσιο που ήταν πραγματικά άκακος και απονήρευτος.

Όταν λοιπόν μπήκαν μέσα στη στάνη, ο Άγιος του υπέδειξε να πάρει τόσες κατσίκες, όσες είχε πληρώσει. Ο έμπορος όμως, ο οποίος ούτε μ’ αυτό τον υπαινιγμό δεν συνήλθε, έβγαζε έξω από τη μάνδρα εκατό.

Τότε, λοιπόν, η κατσίκα εκείνη, σαν καλός δούλος που αντιλήφθηκε ότι δεν τον πούλησε ο κύριός του, γύριζε πίσω στη στάνη με επιμονή. Εκείνος ο αδιάντροπος έμπορος την έβγαζε πάλι έξω και την τραβούσε με τη βία.

Αυτό το περίεργο συνέβη δυο τρεις φορές. Η κατσίκα γύριζε πίσω και εκείνος με πείσμα και δύναμη την έσυρε πάλι έξω.

Τι έκανε τότε ο πονηρός έμπορος;

Επειδή δεν κατόρθωνε τίποτε με την επιμονή του, άρπαξε την κατσίκα από κάτω, την έβαλε στους ώμους του και την πήρε να φύγει. Η κατσίκα τότε άρχισε να βελάζει δυνατά και άγρια, τον κτυπούσε με τα κέρατά της και έσκυβε προς την κεφαλή του εμπόρου.

Έτσι το ζώο έδειχνε φανερά την αντίδρασή του και κατά κάποιο τρόπο τιμωρούσε τον δόλιο πλεονέκτη για την αδικία. Όσοι παρευρίσκονταν εκεί παραξενεύτηκαν από το περίεργο αυτό φαινόμενο, και δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν.

Ο μέγας άγιος Σπυρίδωνας δεν ήθελε να τον ελέγξει φανερά, γι’ αυτό του είπε μι ηρεμία:

– Κοίταξε, τέκνο μου, μήπως το ζώο δεν τα κάνει αυτά άσκοπα, ούτε αντιδρά χωρίς λόγο για την απαγωγή. Μήπως έκανες λάθος και δεν πλήρωσες την αξία του;

Αυτά τα μαλακά και γεμάτα αγάπη και σεβασμό λόγια του Αγίου πλήγωσαν την καρδιά του εμπόρου, ο οποίος ήλθε στον εαυτό του και συναισθάνθηκε το σφάλμα του. Το ομολόγησε αμέσως και ζήτησε συγνώμη.

Έπειτα πλήρωσε την τιμή της κατσίκας, η οποία σταμάτησε να βελάζει και να αντιστέκεται και ήσυχα ακολούθησε τα άλλα ζώα.

Απόσπασμα από τον «Ευεργετινό», τόμος Β’, σ. 486-488 σε ελεύθερη απόδοση.