Τα μπαλόνια και η ευτυχία....

 

Μια δασκάλα έφερε μπαλόνια στο σχολείο. Ζήτησε από τους μαθητές να τα φουσκώσουν και να γράψουν το όνομα τους πάνω. Αφού τα παιδιά φούσκωσαν τα μπαλόνια και έγραψαν το όνομα τους, η δασκάλα τα πήρε και τα άδειασε στο διάδρομο του σχολείου ανακατεύοντας τα.

«Έχετε 5 λεπτά να βρείτε το μπαλόνι που γράφει το όνομα σας» είπε. Τα παιδιά έψαξαν μανιωδώς τα μπαλόνια, αλλά κανένα δεν βρήκε το δικό του.

Τότε η δασκάλα τους ζήτησε να πιάσουν το πρώτο μπαλόνι που θα βρουν και να το δώσουν στο παιδί που γράφει το όνομα του. Σε λιγότερο από δύο λεπτά, όλοι κρατούσαν το δικό τους μπαλόνι. 

Τότε η δασκάλα είπε στα παιδιά:

«Αυτά τα μπαλόνια είναι σαν την ευτυχία. Δε θα τη βρούμε αν ψάχνουμε μόνο τη δική μας. Αν όμως νοιαζόμαστε και για την ευτυχία του άλλου, τότε αυτό θα μας βοηθήσει σίγουρα να βρούμε τη δική μας.»

Όταν η μετάδοση της σοφίας για βασικές αξίες της ζωής γίνεται σε εκπαιδευτικό περιβάλλον, έχει τόσο μεγάλο αντίκτυπο... 

🎈🎈🎈

Η μαύρη κουκίδα στην ζωή μας....

Η μαύρη κουκίδα της ζωής μας.
" Μια μέρα, ένας καθηγητής μπήκε στην τάξη και ζήτησε από τους μαθητές του να
προετοιμαστούν για ένα τεστ έκπληξη. Ο καθηγητής μοίρασε τις κόλλες. Προς έκπληξη όλων, δεν υπήρχαν ερωτήσεις, απλώς μια μαύρη κουκκίδα στο κέντρο του χαρτιού. Ο καθηγητής βλέποντας την έκφραση στα πρόσωπα όλων, τους είπε τα εξής: "Θέλω να γράψετε γι' αυτό που βλέπετε". Οι μαθητές μπερδεμένοι ξεκίνησαν να γράφουν. Στο τέλος, ο καθηγητής πήρε όλες τις κόλλες και άρχισε να διαβάζει δυνατά τις απαντήσεις που έδωσαν οι μαθητές. Όλοι τους, χωρίς εξαίρεση, περιέγραψαν τη μαύρη κουκκίδα, προσπαθώντας να καθορίσουν τη θέση της στο κέντρο της σελίδας. Αφού διάβασε όλες τις απαντήσεις ο καθηγητής άρχισε να εξηγεί: "Κανείς σας δεν έγραψε για το λευκό μέρος του χαρτιού. Όλοι επικεντρωθήκατε στη μαύρη κουκκίδα της σελίδας. Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή μας. Όλοι μας έχουμε ένα λευκό κομμάτι χαρτί για να το παρατηρήσουμε και να το απολαύσουμε, αλλά εμείς εστιάζουμε πάντα στα σκοτεινά σημεία. Η ζωή μας είναι ένα δώρο και έχουμε πάντα λόγους να είμαστε χαρούμενοι. Ωστόσο, επικεντρωνόμαστε μόνο στη μαύρη κουκίδα, στα μικρά προβλήματα υγείας που μας ενοχλούν, στην έλλειψη χρημάτων, στην περίπλοκη σχέση με κάποιο μέλος από την οικογένειά μας, στην απογοήτευση που είχαμε από ένα φίλο. Τα μελανά σημεία είναι πολύ μικρά σε σύγκριση με ότι έχουμε στη ζωή μας, αλλά είναι αυτά που μολύνουν τη σκέψη μας."  Στρέψτε το βλέμμα σας μακριά από τις μαύρες κουκκίδες. Να είστε χαρούμενοι και να βλέπετε τη ζωή θετικά !!!"

Όλα δωρεάν!!!

Άν άγαπήσουμε τόν Χριστό...!

Αν αγαπήσουμε τον Χριστό και δώσουμε την καρδιά μας σ' Εκείνον θα μας τα δώσει όλα δωρεάν...!

Δεν ζουν οι άνθρωποι μόνο με την τροφή, αλλά και με τη Χάρη του Θεού!

Η εγκράτεια και η προσευχή μάς κάνει πολύ καλό, και όταν αφήσει κανείς τον εαυτό του στο Θεό ολοκληρωτικά, ο Θεός τον ταΐζει, τον ποτίζει, το Θεό γεύεται και πολλά ουράνια μεγαλεία του Θεού αισθάνεται η ψυχή του ανθρώπου...!

Ο Χριστός θέλει όλη την αγάπη μας να την δώσουμε σ' Εκείνον και ύστερα Αυτός δωρίζει τα Θεία Του δώρα...!

Όταν θα έχουμε την ένωση με το Θεό, όλα τα πράγματα θα είναι γαλήνια μέσα μας!

+ Γερόντισσα Μακρίνα

Θυμάσαι τότε....

Θυμάσαι τότε...;
Θυμάσαι τότε.....Τότε που σκεφτόσουν.....αχ ας μείνω λίγο ακόμη στο κρεβάτι και πάω σε λίγο εκκλησία......
Θυμάσαι τότε....που έλεγες πως νιώθεις κούραση....για τον εσπερινό.....
Θυμάσαι τότε που γκρίνιαζες γιατί πάλι νηστεία για να κοινωνήσεις.....
Θυμάσαι τότε.....Τότε που γκρινιαζες για το μεγάλο κήρυγμα...Γιατί σκεφτόσουν πως θέλεις να τρέξεις σπίτι.....να προλάβεις να μαγειρέψεις.......να ετοιμάσεις.....να κάτσεις.....να πας για καφέ......
Θυμάσαι τότε ......Τότε που δεν πήγες Εκκλησία γιατί έδινες διαγώνισμα?
Θυμάσαι τότε.....Τότε που στην Θεία Λειτουργία εσύ σκεφτόσουν......Τι θα φορέσεις....Τι δίαιτα θα κάνεις.....που θα πας διακοπές......
Κι ούτε χαμπάρι πήρες τι γινόταν..... κι ο Χριστός μας περίμενε......Χτυπούσε την καμπάνα και περίμενε......Έλα σε Μένα....Κι όμως Τον Είχες δεδομένο.....
Θυμάσαι?
Εεεεεεεε τώρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟΣ..... Δεν χτυπά η καμπάνα.......Δεν μας φωνάζει......
Και κλαις ..... Και λες..... μα τι είχα και τι έχασα.... Αχ το χρόνο πίσω να γυρνούσες θα θελες......
Να πήγαινες σε όλες τις Ακολουθίες....να απολαμβάνεις την παρουσία σου στην Εκκλησία χωρίς βιασύνη.... .Χωρίς αργοποριες....Χωρίς γκρίνιες.....Χωρίς γογγυσμους...........
Απλά τώρα π ρ ε  π ε ι  ψυχή μου υπομονή να κάνεις.....
Πρέπει να νιώσεις στο πετσί σου τι ήταν αυτό που είχε σημασία στη ζωή σου......Και με το δάκρυ σου να το ξανά κερδίσεις..... 
Να χτυπήσει η καμπάνα και να είσαι εκεί!  Από την αρχή! Μέχρι το τέλος.....Ψυχή μου καρτερα κι έρχεται.

Σκέψου....

Σκέψου.

Σκέψου ποιος είσαι, τι κάνεις, πώς πορεύεσαι στη ζωή σου.
Σκέψου το πώς κύλησε η μέρα και πώς εσύ αντέδρασες σε κάθε γεγονός.
Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα
Σου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να Τον πλησιάσεις…
Μετά βγες απ’ τον εαυτό σου και σκέψου λίγο τους άλλους. Εσύ έχεις το σπίτι σου, το κρεβάτι σου…
Όμως, κάποια παιδιά δεν έχουν να φάνε.
Σκέψου πόσοι άνθρωποι περιφέρονται απελπισμένοι στους δρόμους. Αυτή την στιγμή. Άστεγοι, φτωχοί, πεινασμένοι, παιδιά μπλεγμένα στα ναρκωτικά, στο περιθώριο… Τόσος κόσμος υποφέρει.
Σκέψου πόσοι -αυτή τη στιγμή- πονάνε σ’ ένα νοσοκομείο, πόσοι θλίβονται επειδή έχασαν κάποιο πρόσωπο αγαπημένο, πόσοι είναι απελπισμένοι λόγω χρεών και δανείων, πόσοι άνθρωποι διψούν για λίγες στιγμές χαράς και δεν ξεδιψούν ποτέ… Πόνος, θλίψη, δυστυχία σε κάθε γωνιά του πλανήτη…
Σκέψου τα όλα αυτά όχι για να απελπιστείς! Αλλά για να πεις ένα Κύριε ελέησον.
Για να μπορέσεις να μαλακώσεις λίγο την καρδιά σου. Να την συντονίσεις στον παλμό της προσευχής.
 Ωραίο πράμα αυτό.
 Τώρα που θα πέσεις για ύπνο, να εύχεσαι για όλους!
Αυτό σε ενώνει, σε κάνει μέτοχο χωρίς να σε γκρεμίζει ψυχολογικά. Και όταν Τον παρακαλέσεις, η καρδιά σου θα μαλακώσει. Θα γλυκαθεί.
Θα έρθει ο ύπνος, θα σφαλίσει τα μάτια σου, κι εσύ θα κοιμηθείς μέσα στην προσευχή…
Να τα θυμάσαι αυτά, λίγο πριν κοιμηθείς….

ΜΗ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΑΙ!

   «Έχεις συνεχή θλίψη κι αυτό, παιδί μου, δεν είναι καλό. Πρόσεξέ το. Ο Θεός θέλει να είμαστε γεμάτοι από χαρά, δε τη θέλει τη θλίψη. Να προσεύχεσαι, όσο μπορείς. Έστω κι αυτό το λίγο το ακούει ο Θεός. Δεν αξίζει για τίποτα στον κόσμο να θλίβεσαι. Το ξέρεις αυτό; Να μη στενοχωριέσαι και να μη ζαλίζεσαι για πράγματα που δεν είναι στη δικαιοδοσία σου.
   »Όταν ομολογήσουμε στον Χριστό την αδυναμία μας, τότε θα μας κρίνει με επιείκεια. Ο άνθρωπος έχει πολλές δυνατότητες για να φύγει από την αμαρτία, αλλά δεν έχει θέληση.
   »Μη φοβάσαι τους λογισμούς. Ο σατανάς σφάζεται με την Προσευχή του Ιησού. Χρειάζεται όμως υπομονή και επιμονή. Να επιδιώκεις να προσεύχεσαι κι ας έρχονται όλες οι έγνοιες και οι αισχροί λογισμοί (κατά πάνω σου). Όταν τελειώσεις την Προσευχή, θα έχουν φύγει!…».

     ΓΕΡΟΝΤΑΣ
     ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ
     (1912–2006)

 Από το ιστολόγιο «Το Ειλητάριον»

Ωφέλιμες Ιστορίες.

Ο βασιλιάς και ο βράχος: Μια διδακτική ιστορία

Κάποτε υπήρχε ένας παντοδύναμος βασιλιάς ο οποίος κυβερνούσε το βασίλειό του επί δεκαετίες. Μια μέρα ήθελε να δει τον χαρακτήρα των κατοίκων το βασιλείου και έτσι τους έβαλε μια δοκιμασία.

Τοποθέτησε έναν μεγάλο βράχο στη μέση του δρόμου και κρύφτηκε εκεί κοντά σε κάτι θάμνους. Οι πρώτοι που πέρασαν ήταν μια ομάδα από τους καλύτερους και πλουσιότερους εμπόρους του οι οποίοι περνούσαν με τις άμαξές τους. Αντί να κατέβουν και να μετακινήσουν τον βράχο, προσπάθησαν να τον περάσουν κάνοντας τον γύρο. Ταλαιπωρήθηκαν πολύ, αλλά στο τέλος πέρασαν. Μάλιστα, κατηγόρησαν το βασιλιά πως δεν φροντίζει για τη σωστή συντήρηση των δρόμων.

Έπειτα, από κάμποση ώρα, εμφανίστηκε ένας χωρικός περπατώντας το δρόμο. Ο χωρικός φανερά κουρασμένος, κουβαλούσε λαχανικά και άλλα τρόφιμα για το σπίτι του. Μόλις είδε τον βράχο κοντοστάθηκε και άφησε τα τρόφιμα στο έδαφος. Ενώ μπορούσε απλά να προσπεράσει το βράχο κάνοντας έναν μικρό κύκλο, έβαλε τα δυνατά του και μετά από πολύ προσπάθεια, κατάφερε να κουνήσει το βράχο και να τον απομακρύνει από τον δρόμο, ελευθερώνοντάς τον.

Με μεγάλη του έκπληξη, είδε στο σημείο που βρισκόταν ο βράχος, ένα πουγκί. Ανοίγοντάς το, δεν πίστευε στα μάτια του! Το πουγκί ήταν γεμάτο χρυσάφι και ένα σημείωμα από τον ίδιο το βασιλιά που έγραφε: «Το χρυσάφι είναι η ανταμοιβή σου επειδή μετακίνησες το βράχο».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει, πολλές φορές, και στις ζωές μας. Βλέπουμε τα εμπόδια ως δυσκολίες που πρέπει να προσπεράσουμε, κατηγορώντας δεξιά κι αριστερά. Ενώ αν τα αντιμετωπίσουμε, με τις δυνάμεις που έχει ο καθένας, μας δίνουν πολλές φορές την ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι και να βελτιώσουμε την κατάστασή μας.

Ο μπαρμπα-Θεόδωρος ο ανεξομολόγητος

Ο μπαρμπα-Θεόδωρος ζούσε σ’ ένα χωριό του Ξηρομέρου της Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν περίπου 52 ετών και δεν είχε ποτέ εξομολογηθεί. Πήγαινε όμως στην Εκκλησία και είχε καλή προαίρεση.
Κάποτε, όταν βρέθηκε στον Αστακό, (κωμόπολη) για μία υπόθεση του, πήγε στον Ι. Ναό του αγίου Νικολάου, βρήκε τον εφημέριο π. Ιερόθεο, που ήταν και Πνευματικός, και εξομολογήθηκε. Έκανε μια τυπική εξομολόγηση και τις βαρειές αμαρτίες δεν τις είπε. Εκείνος για να τον στηρίξει στην μετάνοια, του συνέστησε να επισκεφθεί την ιερά Μονή του αγίου Γερασίμου στην Κεφαλληνία που πανηγυρίζει το καλοκαίρι στις 16 Αυγούστου.
Πράγματι, ο αείμνηστος μπαρμπα-Θεόδωρος, μετέβη με άλλους προσκυνητές στο μοναστήρι του αγίου Γερασίμου στις 15 Αυγούστου. Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου μεταφέρουν την τιμία Λάρνακα του αγίου Γερασίμου στον μεγάλο ναό για την τελετή της πανηγύρεως. Κατά την μεταφορά η Λάρνακα του Αγίου περνά πάνω από αρρώστους, κυρίως δαιμονισμένους και την συνοδεύει ο Αρχιερεύς της περιοχής, περιστοιχούμενος από πλειάδα ιερέων της νήσου Κεφαλλονιάς. Βρέθηκε λοιπόν και ο μπαρμπα-Θεόδωρος εκεί κοντά, σαν τον Ζακχαίο, παρακολουθώντας την τελετή της μεταφοράς της τίμιας Λάρνακας του Αγίου.
Τότε λοιπόν ξεπετάχτηκε ένας δαιμονισμένος και άρχισε να λέγει: «Θόδωρε, τί θέλεις εσύ εδώ; Ήλθε και ο Θόδωρος στον Καψάλη!» (Έτσι αποκαλεί τον άγιο Γεράσιμο ο διάβολος). Μετά απευθυνόμενος σ’ έναν άλλο δαιμονισμένο του λέγει: «Θωμά, ακούς; Ήλθε και ο Θόδωρος στον Καψάλη! Δος του χαβαδάκι!». Άρχισαν, λοιπόν, να του φωνάζουν υπενθυμίζοντας και αμαρτίες, τις οποίες δεν είχε εξομολογηθεί και οι οποίες ήταν θανάσιμες, ενώ αυτός ένιωθε καταντροπιασμένος.
Ακούοντας όλα αυτά ο μπαρμπα-Θεόδωρος, έντρομος έτρεξε μπροστά στην τιμία Λάρνακα και απευθυνόμενος στον αείμνηστο Αρχιερέα π. Ιερόθεο Βουή, του λέγει: «Τρελλαίνομαι, θέλω Πνευματικό να εξομολογηθώ τώρα». Τότε ο αείμνηστος Αρχιερεύς σταμάτησε την πομπή, δέχθηκε με στοργή τον μπαρμπα-Θεόδωρο και ανέθεσε σ’ ένα Πνευματικό να τον εξομολογήσει κατ’ ιδίαν μέσα στον μικρό Ι. Ναό, ενώ η πομπή συνέχισε την πορεία της. Μετά οι δαιμονισμένοι δεν μπορούσαν πλέον να του πουν τίποτε, γιατί είχαν σβηστεί οι αμαρτίες του με την καλή εξομολόγηση.
Αυτά τα διηγήθηκε αυτούσια ο αείμνηστος μπαρμπα-Θεόδωρος, ο οποίος από τότε άλλαξε ριζικά την ζωή του, ζώντας με συνεχή μετάνοια και τηρώντας με φόβο Θεού τις εντολές του Χριστού. Έφτασε σε ηλικία 95 ετών και απεβίωσε εν ειρήνη και μετανοία την 23η Απριλίου 2000. Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.

" Η ποντικοπαγιδα και το ποντικάκι "

«Άμα δεις το σπίτι του διπλανού σου να καίγεται περίμενε τη φωτιά και στο δικό σου»

ΕΝΑ ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!
Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο!:
-Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!
Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε: “Κυρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!”
Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε: “Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!” Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε: “Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είστε σίγουρος δε, ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ.”
Τότε το ποντίκι στράφηκε προς την αγελάδα και της φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου: “Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!” Και η αγελάδα απάντησε: “Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχετε, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι μια διπλωματίτσα στην κοιλιά μου!
Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε μόνος του να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!
Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη αλλά μέσα στη νύχτα, δεν πρόσεξε πως την παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι …. Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.
Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο. Αλίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με ένα πολύ υψηλό πυρετό. Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες κι έτσι ο αγρότης έσφαξε την κότα αφού όλοι ξέρουμε πως στον πυρετό δίνουμε κοτόσουπες!
Αλλά η αρρώστια της γυναίκας πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας 24 ώρες το 24ωρο. Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι !
Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε! Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος γιατί ήταν πολύ καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι. Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει την αγελάδα του……
Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν’ έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη…….
Γι’ αυτό και σεις, την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι έχει ένα μικρό πρόβλημα- μεγάλο γι αυτόν- και που ίσως εσάς δε σας πολυαφορά, θυμηθείτε πως όταν κάποιος από το περιβάλλον μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε και μεις σε μεγάλο κίνδυνο!
Ο διπλανός μας είναι ο αδερφός μας! 

Ξεκίνα να φυτεύεις νέους παραδείσους!

Ξεκίνα να φυτεύεις νέους παραδείσους!

Έλεγε ένας αγιορείτης, «όταν σου πετάει ο διάολος πέτρες, πάρε της και κτίσε εκκλησία» και ο Χριστιανόπουλος από άλλο μετερίζι αναφέρει, «έχτισα τον παράδεισο μου με τα υλικά της κόλασης σου..».

Θα έρθει η μέρα που θα ανακαλύψεις ότι ο προδότης κοιμόταν στην αγκαλιά σου. Θα έρθει η μέρα, που θα νιώσεις ότι σε εκμεταλλεύτηκαν και έπαιξαν με θράσος πάνω στα πιο παρθένα και αγνά όνειρα σου.
Ότι σε χρησιμοποίησαν για να πατήσουν στα πόδια τους και μόλις πάτησαν σε κλότσησαν με τον πιο χυδαίο τρόπο.
Θα έρθει η μέρα που καλά θα καταλάβεις, ότι ήσουν η ανάγκη τους και όχι η αγάπη τους.
Η μοναξιά τότε θα θεριέψει, η θλίψη θα κυματίσει με άγριες διαθέσεις προς την στεριά σου. Μια ορφάνια θα τυλίξει ολάκερο το κορμί σου και τα μάτια σου θα δανειστούν στα πελάγη για να κυλήσει ολόκληρη η αλμύρα τους.
Όμως, στάσου. Στάσου και δες, ότι οι πέτρες που σου πέταξαν μπορούν να φτιάξουν νέα μονοπάτια.
Ότι στην κόλαση που σου χάρισαν μπορείς να κτίσεις νέους παραδείσους.
Τίποτε δεν τελείωσε όλα τώρα αρχίζουν.
Ποτέ μια ήττα δεν είναι το τέλος. Μπορεί να σημάνει μια πιο υψηλή αρχή. Το νέο πάντα σε περιμένει όσο εσύ θα επιμένεις να αλητεύεις στην χώρα των ονείρων….

Ο Θεός αγαπά τους ηττημένους που μυρίζουν ελπίδα.

π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (π. Λύβιος