Η Μάνα Της Σιωπής

Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω. Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..

Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό.

Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.

Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.

Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.

Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη. Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο.

Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής…

Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή. Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες.

Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά και ένας ήχος στο αυτί «σσσσσσς, όλα θα πάνε καλά…….».

Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.

Σε αυτή την μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία.

Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας. Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας, τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.

Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει.

Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας, η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι, προδότες και προδομένοι…

+ Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Ανάσταση ,"το αδύνατον"!

 

Σ' όλες τις γλώσσες,

είτε των λαών,

είτε των συναισθημάτων,

είτε του φωτός,

το αδύνατον διαρκεί 

ως ελπίδα, ως πίστη,

ως άνοιγμα αγάπης.

Στη δική μας το αδύνατον 

ονομάζεται Ανάσταση!

✍️ Οδυσσέας Ελύτης

Χριστός γεννάται, δοξάσατε.

"Μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί

και το κορμί μου, φάτνη ταπεινή,

βλέπω κι αλλάζει, γίνεται ναός·

ω! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός!"

✝️Κ. Παλαμάς.

Ποίημα στην Παναγία

÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

Ω, Παναγιά μου Δέσποινα,

δέξου τα δάκρυά μου

τους στεναγμούς μου άκουσε

δές την μετάνοιά μου.

Εμπρός Σου, Παναγία μου,

στέκω γονατισμένος

την κεφαλή έχω σκυφτή

είμαι συντετριμμένος.

Ποιός άλλος ημπορεί να δει

στα βάθη της καρδιάς μου;

τις φλόγες τις ακοίμητες

να σβήσει τις φωτιάς μου;

Ποιός βλέπει την απόγνωση

και την απελπισία;

πού να ζητήσω έλεος;

πού να βρω προστασία;

Με το χρυσό το χέρι Σου

βγάλε με απ’το χάος

δος μου γαλήνη, Δέσποινα,

ας παύσει αυτός ο σάλος.

Στη σκοτεινιά μου δώσε φως,

Βασίλισσα Μαρία,

συ δώσε μου παρηγοριά,

γλυκιά μου Παναγία.

 

+ Μοναχή Ισιδώρα

Μάνα γλυκιά

 Θέ μου, νὰ κάμω σὲ Σένα θερμὴ προσευχή!

Θέ μου, ἡ ἀγάπη Σου ἂς εἴν’ πιὸ βαθιά, πιὸ γλυκιὰ γιὰ τὴ Μάνα!

Μέσα της κᾶμε ν’ ἁπλώνεται πάντα ἡ δική Σου γαλήνη,

καὶ στὶς πληγὲς τῆς καρδιᾶς της ἡ χάρη Σου βάλσαμο ἂς γίνη.

Μάνα γλυκύτατη, Μάνα οὐρανόσταλτη, ἀτίμητη Μάνα!

δὲ σὲ θαμπώνουν ἀπάτες ἐσένα κι ὀνείρατα πλάνα.

Πάνω στὸ χρέος ἀκοίμητη ἐσύ, νύχτα – μέρα σκυμμένη,

τ’ ἄπειρο ἀκοῦς μέσ’ τὰ χάη μία – μία τὶς στιγμὲς νὰ σημαίνη.

Τόσο ἡ ψυχή σου εἴν’ ἁπλή, ποὺ μιλᾶ μὲ τ’ ἀμίλητα πλάσματα,

κι οὔτε γελιέσαι ποτὲ μ’ ὅσα φτιάνει τὸ ψέμα φαντάσματα.

Μάνα, ἡ στοργή σου μεγάλη κι ἀπέραντη ὅσο ἡ πλάση!

Ποιὸς θὰ μπορέση ὡς βαθιὰ τὴν καρδιά σου ποτὲ νὰ διαβάση;

Μάνα, ἡ στοργή σου πασίχαρη σὰν τὶς ἀχτίδες τοῦ ἥλιου,

μές  στὴ χαρὰ τοῦ χρυσοῦ προσκαλεῖ μαγικοῦ σου βασίλειου.

Πῶς μὲ βελούδινα δάχτυλ’ ἀγγίζεις τοὺς πόνους μας καὶ τοὺς γλυκαίνεις

Μάνα γλυκύτατη, ὅλα τὰ βάσανα σὺ τ’ ἁπαλαίνεις!

Πάνω ἄπ’ τὸ λίκνο μας σκύβοντας, ἄγγελε – ὢ τὴ χαρά σου!

τὰ μεταξένια σου ἁπλώνεις φτερά, τὰ μεγάλα φτερά σου.

Ὢ τὸ γλυκό, τρυφερό σου, μανούλα, κι ὁλόθερμο φίλημα,

στοῦ βρεφικοῦ μας ὀνείρου τ’ ἀθῶο κι ἁπλὸ παραμίλημα!

Ὤ, πῶς πονᾶς ὅταν βλέπεις ἐμᾶς στὸ κρεββάτι τοῦ πόνου,

καὶ στοὺς δικούς μας κινδύνους, καλή, πόσα φίδια σὲ ζώνουν!

Πόσες φορές σοῦ τρυπᾶμε, φτωχή, τὴν καρδιὰ μὲ μαχαίρι,

καὶ πόσες ἄλλες σηκώσαμε ἀπάνω σου βέβηλο χέρι!

Πόσες φορὲς σ’ ἀνεβάσαμε ἀπάνω σὲ ξύλον ὀδύνης,

δίχως ἐσὺ καὶ μία λέξη πικρὴ παραπόνου ν’ ἀφήνης!

Κ’ ὤ, πόσες ἄλλες φορὲς στοῦ φρικτοῦ Γολγοθά μας τὰ σκότη

μόνη σου κλαῖς, σ’ ἕνα θρῆνο βουβό, τὴ χαμένη μας νιότη! 

Ὅλα  μᾶς  τὰ ‘μαθες, Μάνα γλυκύτατη, ἀτίμητη Μάνα,

καὶ μὲ τῆς Πίστης μας τ’ ἅγιο μᾶς ἔθρεψες κ’ ἄφθαρτο μάννα.

Ἕνα κομμάτι χρυσάφι μᾶς ἔκρυψες μέσα βαθιά μας,

νὰ μπουμπουκιάσουν οἱ ἀνθοὶ λαχτάρας τοῦ καλοῦ στὴν καρδιά μας.

Μάνα! Ποῦ βρῆκες τὴν τόση στοργή, τὴν ἀγάπη τὴν τόση;

Μές στὴν ψυχή σου ἄπ’ το χέρι τοῦ Πλάστη μας ἔχει φυτρώσει.

Μάνα, ποὺ πῆρες ἄπ’ ὅλα τὰ πλάσματ’ ἀνώτερο θρόνο,

ἄφθαρτη μένει κι ἀνέγγιχτ’ ἡ δόξα σου μέσα στὸ χρόνο.

Μές στὴν ἀγκάλη σου, ὢ θαῦμα!

κρατᾶς τὸ Θεό μας, Μητέρα,

Κι εἶσαι ἄπ’ τη γῆ κι ἄπ’ τους κόσμους τῶν ἄστρων,

ἐσύ, ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ!!!

Μάνα γλυκύτατη

🌹Βερίτης Γεώργιος🌹

Σ αγαπώ Χριστέ μου

 Σ’ αγαπώ Χριστέ μου, 

γιατί είσαι 

ο Σωτήρας μου,

που θέλεις και 

ξέρεις και μπορείς 

και με σώζεις:

Από κάθε κίνδυνο, 

σώματος και ψυχής. 

Από τον αμαρτωλό 

εαυτό μου.

Από τον μισόκαλλο 

διάβολο. 

Από τους κακούς ανθρώπους. 

Από τον αιώνιο 

θάνατο, που φέρνει 

η εμμονή 

στην αμαρτία.

Σ’ αγαπώ, Χριστέ μου, 

γιατί είσαι το Φώς, 

το αληθινό, 

το γλυκό, 

το ζωογόνο.

Τό Φώς, που φέγγει 

μέσα μου και γύρω μου 

και ομορφαίνει 

την πλάση 

και τα πρόσωπα 

των  ανθρώπων 

που αγαπώ.

Τό Φώς, πού μου δίνει 

τη δυνατότητα 

να περπατήσω 

με ασφάλεια, 

να τρέξω, 

ν’ ανέβω, 

να συγκρίνω, 

να προτιμήσω.

Τό Φώς της ζωής !

Σ’ αγαπώ, Χριστέ μου, 

γιατί είσαι η Αλήθεια, 

η κατακάθαρη, 

η αισιόδοξη, 

η ελπιδοφόρα, 

η ζωογόνα, 

η λυτρωτική. 

Ή αλήθεια 

για όλα εχθές, 

σήμερα, αύριο 

και εις τους αιώνες.

Σ’ αγαπώ, Χριστέ μου, 

γιατί είσαι η Αγάπη, 

η πιο μεγάλη, 

η πιο θερμή, 

η πιο σοφή, 

η πιο δυνατή, 

η πιο αληθινή, 

η πιο προσωπική. 

Ή Αγάπη 

που σταυρώθηκε 

για μένα…! !

🌿Γέρων Ιωσήφ🌿

Όσο ψηλά κι αν φτάσεις, ποτέ μη φουσκώσεις

 

Το ποίημα του Κώστα Κρυστάλλη ”Στο Σταυραετό”, δε θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μου:

”Από μικρό κι απ’ άφαντο πουλάκι, σταυραετέ μου,

παίρνεις κορμί με τον καιρό, και δύναμη κι αγέρα,

κι απλώνεις πήχες τα φτερά και πιθαμές τα νύχια,

και μες στα σύννεφα πετάς, μες στα βουνά ανεμίζεις”.

Το διάβαζα στον Ορέστη Μακρή, στο καμαρίνι, κι έκλαιγε.

Διάβασέ μου το, άλλη μία φορά, μου έλεγε.

Ο Μακρής, δεν ήταν μόνο σπουδαίος ηθοποιός, αλλά και ιδιαίτερα διαβασμένος.

Του άρεσε να με συμβουλεύει. Μου έλεγε συνέχεια: ”Το στάχυ…Να είσαι σεμνός.

Όσο ψηλά κι αν φτάσεις, ποτέ μη φουσκώσεις. Οι μεγάλοι άνθρωποι είναι σεμνοί.

Δεν κάνουν επίδειξη. Το μεστωμένο στάχυ, που είναι γεμάτο από καρπό, είναι γυρτό. Το γυρτό σημαίνει σεμνότητα.

Το αδειανό στάχυ πάει όπου φυσά ο αέρας γιατί δεν έχει τίποτα μέσα”.

Νίκος Ρίζος

Πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/01/blog-post_12.html?m=1