Αγάπη και Θυσία

 

Ο Σταυρός τοποθετείται στη μέση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής για να ενισχύσει τους πιστούς που ίσως έχουν κουραστεί, προσφέροντας δύναμη να συνεχίσουν την άσκηση.

Αγάπη και Θυσία: Ο Χριστός, υψούμενος στο Σταυρό, δείχνει την ακραία αγάπη Του. Ο πιστός καλείται να σηκώσει τον δικό του σταυρό με υπομονή.

Ο Σταυρός είναι το «όπλον κατά του διαβόλου». Η προσκύνηση σημαίνει αναγνώριση της νίκης του Χριστού και αποτίναξη της αμαρτίας.Η

 Σταυροπροσκύνηση είναι μια υπενθύμιση ότι η χριστιανική ζωή είναι σταυροαναστάσιμη. Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Σταυρό.

Γέροντας Γεώργιος Καψάνης ☦️

Πως χάνετε η ζωή.

 

- Παππού πως χάνεις τη ζωή σου;

- Γιε μου, η ζωή χάνεται με πολλούς τρόπους:

- Χάνεται όταν θέλεις να ζήσεις τη ζωή των άλλων και όχι τη δική σου.

- Χάνεται κριτικάροντας τα λάθη των άλλων, και όχι βελτιώνοντας τα δικά σου.

- Χάνεται όταν μετανιώνεις κάθε στιγμή που απέτυχες και δεν

ψάχνεις λύσεις για να πετύχεις.

- Χάνεται όταν ξοδεύεις ζηλεύοντας τους άλλους και δεν ξεπερνάς τον εαυτό σου.

- Χάνεται όταν εστιάζεις μόνο στα αρνητικά και σταματάς να απολαμβάνεις τα καλά.

- Η ζωή δεν χάνεται όταν σταματάς

να αναπνέεις, ΣΤΑΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ.

Όλα τα θλιβερά με ευχαριστία

 «Ἤμουνα προσηλωμένος στὸ ἔργο, ποὺ ἔβαλα γιὰ σκοπό μου, καὶ στὸν σκληρὸ ἀγώνα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας.

 Γιὰ τοῦτο τυραννιστήκαμε καὶ τυραννιόμαστε στὴ ζωή μας. Φτωχὸς ἐγώ, φτωχὰ καὶ τὰ παιδιά μας. Βιοπάλη σκληρή, μὰ μὲ τὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ ὅλα γαληνεύουν, ὅλα τὰ θλιβερὰ τὰ περνοῦμε μὲ εὐχαριστία»

Φώτης Κόντογλου

Βουδισμός και γιόγκα

 

«Η γιόγκα όχι μόνο δεν είναι απλώς μια κίνηση γυμναστικής, αλλά μια κίνηση τελετουργική του Βουδισμού. Όπως εμείς οι Ορθόδοξοι κάνουμε τις μετάνοιές μας, τις οποίες δεν τις κάνουμε για μια άσκηση της γυμναστικής, αλλά για μια προσκύνηση στον Θεό, έτσι και η γιόγκα είναι τελετουργικές κινήσεις του Βουδισμού.

Αυτό βέβαια δεν το λένε εξαρχής στους ανθρώπους, αλλά όταν μυηθούν σιγά - σιγά, τότε τους αποκαλύπτουν, ότι δεν πρόκειται περί γυμναστικών, αλλά περί τελετουργικών κινήσεων».

♰ π. Αθανάσιος Μυτιληναίος ♰

Ο ομολογητής των κομμουνιστικών φυλακών π. Ιωάννης Iovan.

Ο π.Ιωάννης Iovan (1922-2008) έμεινε στις κομμουνιστικές φυλακές για εννιά χρόνια.Το 1955, την ημέρα της συλλήψεως του, κατεσχέθη το πετραχήλι του ως ενοχοποιητικό στοιχείο. Ο π.Ιωάννης όμως το περίμενε και είχε ράψει το αντιμήνσιο -απαραίτητο για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας- στο μέσα μέρος της φανέλας του. Έτσι είχαν μέσα στα κελιά ένα αντιμήνσιο. Με ένα Ποτήριο που είχε φτιάξει από ένα κουτί φαρμάκων, όλα τα κελιά από τα οποία πέρασε έγιναν φωτεινοί ναοί.

«Δεν μπορώ και δεν θέλω να ξεχάσω την φυλακή. Εκεί έζησε τις πιο ανυψωτικές πνευματικές στιγμές της ζωής μου. Εκεί γεννήθηκα για δεύτερη φορά και έζησα αναρίθμητα θαύματα» έλεγε ο π. Ιωάννης όταν γύρισε στην Μονή Recea.

«Την μεγαλύτερη ταπείνωση», θυμάται ο π.Ιωάννης, την έζησα την πρώτη μέρα του Πάσχα, όταν μετά την Θεία Λειτουργία που τελέσαμε στα κρυφά άρχισα να μιλάω στους συγκρατούμενούς μου για την Ανάσταση του Χριστού.

Ένας φύλακας, Ταταρικής καταγωγής, που τον είχαμε ονομάσει »τετράγωνο κεφάλι», με άκουγε πίσω από το »ματάκι» της πόρτας και με »κάρφωσε» στον αξιωματικό υπηρεσίας. Εκείνος διέταξε να μου ξυρίσουν το μούσι. Μάταια προσπάθησα να αμυνθώ υποστηρίζοντας ότι οι κρατούμενοι άλλων ομολογιών είχαν δικαίωμα να φέρουν μούσι. Δύο φύλακες με άρπαξαν και με πήγαν στον αξιωματικό ο οποίος μου έκοψε το μούσι με ένα ψαλίδι.

Η χειρονομία του με αναστάτωσε βαθιά και χωρίς φόβο του είπα:

«Εσύ δεν είσαι χριστιανός Ορθόδοξος, ένα χωριατόπαιδο από το Minteiu Gherlei; Πώς είσαι ικανός να καταφρονείς κάποιον με αυτόν τον τρόπο ανήμερα το Πάσχα;

«Έκλαψα μετά με τους αδελφούς μου στο κελί, όχι τόσο για τον πόνο, όσο για την ταπείνωση που μπορούσε να προκαλέσει ένας συμπατριώτης. Ο αξιωματικός δεν ξέχασε το γεγονός ότι του αντιμίλησα και διέταξε να με τιμωρήσουν. Με μετακίνησαν στο χειρότερο κελί της Gherla όπου έτρεχε νερό ασταμάτητα από τους τοίχους. Τα άχυρα πάνω στα οποία καθόμουν σε λίγες μέρες είχαν μουχλιάσει. Κανονικά κανείς δεν μπορούσε να υποφέρει εκείνο το κρύο και την υγρασία. Το ότι ζω το θεωρώ ένα θαύμα»

Εκοιμήθη στις 17 Μαΐου 2008

https://tasthyras.wordpress.com/2024/05/30/%ce%bf-%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%b1/

Χριστός Ανεστη!

 Χριστός Ανεστη!

(Μοναχος Μωυσής Αγιορειτης)

Ο πρώτος λόγος του Χριστού στις Μυροφορες ήταν το "χαίρετε".

Η χαρά χαρακτηρίζει τη ζωή των αληθινών Χριστιανών.

Το "χαίρετε" είναι ο ωραιότερος χαιρετισμός παντού και πάντοτε.

Ο αναστηθείς Χριστός μάς χάρισε την αφοβία του θανάτου.

Η αγωνία του θανάτου που πνίγει τον κόσμο, βρίσκει διέξοδο στην πίστη της Ανάστασης του Κυρίου. 

Γιατί ο Χριστός με την Ανάστασή Του, χαρίζει αληθινή χαρά στον θλιμμένο κόσμο, ειρήνη στον ανειρήνευτο άνθρωπο, ελπίδα στα πολλά αδιέξοδα, βεβαιότητα χαράς ουράνιας. Δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος από τον φόβο του μην πεθάνει, πεθαίνει πριν πεθάνει...

Η κατρακύλα δεν έχει τέλος, αλλά ελπίζουμε…

Ζούμε στην εποχή που το «θαύμα» μπροστά στην κάμερα έχει χιλιάδες likes και «Αμήν!»

από ανθρώπους που δεν ξέρουν που πέφτει η ενορία τους, γιατί κάνουμε τον Σταυρό μας και τι σημαίνει η Αγία Τριάδα. Σε μια εποχή που η πνευματικότητα εξαντλείται σε μια φανουρόπιτα για να καλοπαντρέψουμε τις κόρες μας και δεν μας ενδιαφέρει πώς να προσανατολίσουμε την ύπαρξή μας στον Χριστό και να έχουμε μια προσευχόμενη ζωή, τα θέλουμε όλα καλά και γρήγορα. Καταντήσαμε τον Χριστό ένα λυχνάρι απ’ όπου θα βγει σαν άλλο τζίνι το Άγιο Πνεύμα, για να μας κάνει τα χατίρια που γουστάρουμε. Θέλουμε υγεία, καλοζωία, δουλειές, φράγκα και για όλα αυτά θα κάνουμε και μια αρτοκλασία, έτσι, για να μας δει ο κόσμος. Μετάνοια, αυτομεμψία, υπακοή, ταπείνωση, τα βρίσκεις πλέον μόνο στα βιβλία και στους βίους των Αγίων. Είμαι 9 χρόνια Ιερέας και κανείς μέχρι τώρα δεν μου έχει δώσει ένα όνομα για να κάνουμε προσευχή για μετάνοια. Όλα τα αιτήματα είναι για γάμους, παιδιά, δουλειές, συνεντεύξεις, χρήματα κλπ. Είπαμε… Θέλουμε το τζίνι!!!   

Έχουμε περάσει την πνευματικότητα σε άλλο επίπεδο. Πλέον έχει άλλα «χαρίσματα». Μιλάμε για αγία ανυπακοή, “κόβουμε” τους Αγίους και τους κανόνες όπως μας βολεύει και τους κουμπώνουμε στην καθημερινότητα όπως μας αρέσει, αντάρτικο στους Δεσποτάδες και τη Σύνοδο, βρίσιμο σε όποιον φοράει ράσο και κολλάμε σαν τη βδέλλα όταν ακούσουμε για «θαύμα» σε ζωντανή μετάδοση αλλά φυσικά και σε καμιά προφητεία για το πότε θα ανάψουμε κεριά στην Αγιά Σοφιά. Αυτό μας μάρανε. Το ότι δεν ξέρουμε την τύφλα μας για την πίστη και την παράδοσή μας δεν μας ενδιαφέρει. Αυτό είμαστε. Μαγκιά, φούμαρα και μεσαιωνισμός. Να απειλήσει η γιαγιά την κόρη στη βάπτιση για το όνομα, να μην απλώσει ρούχα το βράδυ έξω μέχρι το σαραντισμό και άλλες τέτοιες ανοησίες. Έχουμε έναν πλούτο που λέγεται Αγία Γραφή – Ιερά Παράδοση και Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά έχουμε γίνει χειρότεροι από τους Ταλιμπάν.

Ούτε έχουμε καταλάβει, ούτε θέλουμε να μάθουμε ποιος είναι ο Χριστός γιατί ήρθε και τελικά ποιο είναι το νόημα της επίγειας ζωής μας που κάποια στιγμή τελειώνει. 

Μας αρέσει να φτιάχνουμε παραμύθια και να ζούμε μέσα σε αυτά όπως γουστάρουμε. Έχουμε πλέον τη νέα αίρεση που λέγεται «Προσωπική Ορθοδοξία και πνευματικότητα». Δηλαδή κάνει ο καθένας ό,τι θέλει και ό,τι γουστάρει και αυτό το ονομάζει πνευματικότητα.

Κουράστηκα…

Παλαιά όταν κάποιος μου έλεγε ότι ο γάιδαρος “πετάει“ καθόμουν να του εξηγήσω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα κλπ κλπ. Πλέον του λέω ότι πετάει και μάλιστα καλύτερα από Boeing 747. Σε όποιον έχει καλή διάθεση και προαίρεση θα πούμε δυο κουβέντες. Στους άλλους σιωπή και προσευχή. Αν τα βάλεις με Ταλιμπάν θα χάσεις κατά κράτος!

Έτσι θα είμαστε ευτυχισμένοι όλοι . . .

Προσευχή για να ανοίξουν οι καρδιές και έχει ο Θεός . . .

*ΥΓ.* Στη φωτογραφία βλέπουμε ένα απλό σταυρουδάκι. Και αυτό μπορεί να κάνει θαύματα. Δεν έχει διαφορά με άλλους Σταυρούς, διότι πολύ απλά σε κάθε Σταυρό είναι επάνω το ίδιο Πρόσωπο. Μην το ξεχνάμε…

*Καλή μετάνοια σε όλους μας.*

*π. Σπυρίδων Σκουτής*

Η ταπείνωση είναι η σανίδα σωτηρίας μας

 

‘’ Στην κόλαση θα δεις πολλούς

και διάφορους προσευχόμενους,

ελεήμονες ,εγκρατείς, παρθένους.

Στην κόλαση δεν θα δεις ταπεινούς.

Οι ταπεινοί γεμίζουν τον παραδεισο’’.

Παπά - Τυχων ο Αγιορειτης

«Δὲν ζεῖ χωρὶς Πατρίδα ἡ ἀνθρώπινη ψυχή»

 Τὸ νὰ ἀγαπάει κανεὶς σήμερα τὴν Πατρίδα του, καλοί μου φίλοι, καὶ μάλιστα στὰ λόγια καὶ στὰ ἔργα, σαφῶς κινδυνεύει!

Ἀπ’ τὴ μία ἀπ’ τὶς εἰρωνεῖες τῶν ἄλλων ποὺ σὲ μεγάλο βαθμὸ θὰ δεχθεῖ καὶ ἀπ’ τὴν ἄλλη νὰ χαρακτηρισθεῖ σοβινιστής, ἐθνικιστὴς κ.λπ. Καὶ σπάνια θὰ τὸν πεῖ κάποιος πατριώτη. Σήμερα, βλέπετε, μᾶς ἔχουν μάθει νὰ ἀγαπᾶμε  ἄλλα  πρά­γματα. Καὶ ὁπωσδήποτε ὅλα τὰ λάθος πράγματα! ‘Ὄχι ὅμως καὶ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Πατρίδα μας. Ἡ ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης, τοῦ πολυπολιτισμοῦ καὶ τῆς ἐν γένει ἰσοπέδωσης ποὺ ζοῦμε, δὲν ἐπιτρέπει νὰ σκέπτεται κανεὶς διαφορετικά.

Κι ἂς ἀρχίσουμε ἀπ’ αὐτὸ τὸν ἁπλὸ προβληματισμό: Ἆραγε πῶς μπόρεσε μία δράκα ἀνθρώπων, ὅπως ἦταν οἱ σκλαβωμένοι Ἕλληνες στοὺς Τούρκους, οἱ πάμπτωχοι καὶ ραγιάδες αὐτοί, ποὺ δὲν εἶχαν τίποτα, μὰ τίποτα, πολὺ δὲ περισσότερο ὀργανωμένους στρατοὺς καὶ πολεμοφόδια, ἀλλὰ καὶ προστάτες καὶ συμμαχίες, καὶ τὰ ἔβαλαν μὲ μία μεγάλη αὐτοκρατορία, τὴν Ὀθωμανική, καὶ τὴν κατανίκησαν; Πῶς μπόρεσαν μέσα σὲ λίγα χρόνια καὶ ἵδρυσαν τὸ σημερινὸ Ἑλληνικὸ κράτος, ἀφήνοντας ἔκθαμβη τὴν οἰκουμένη;

Ὅποια ἀπάντηση καὶ νὰ δώσουμε σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, ὅ,τι κι ἂν ποῦμε, δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ μὴ καταλήξουμε σ’ αὐτό: Νίκησαν, γιατί εἶχαν ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὴν Πατρίδα. Αὐτὴ ἡ διπλῆ ἀγάπη τοὺς γιγάντωσε! Αὐτὴ ἡ διπλῆ ἀγάπη ἔκανε σαφέστατα τὸ θαῦμα!

Ναί, τόσο σημαντικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ διπλῆ ἀγάπη. Πάντοτε θαυματουργεῖ! Καὶ πόσες φορὲς δὲν τὸ εἴδαμε αὐτὸ ξεκάθαρα στὴν ἱστορία μας!

Ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς, ἔγραψε: «Δὲν ζεῖ χωρὶς Πατρίδα ἡ ἀνθρώπινη ψυχή». Ναί, τόσο σημαντικὴ εἶναι γιὰ ὅλους μας!

Ὁ Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης, παρομοίως, ἔγραψε κι αὐτός: «Νοιώθω γιὰ σὲ Πατρίδα μου στὰ σπλάγχνα χαλασμό»! Τόσο μεγάλη ἦταν ἡ ἀγάπη του γι’ αὐτήν…

Ὁ Λορέντζος Μαβίλης ἔγραψε σ’ ἕνα ποίημά του: «Πατρίδα, σὰν τὸν ἥλιό σου, ἥλιος ἀλλοῦ δὲν λάμπει»! Ἔκφραση κι αὐτὴ μίας πλέριας ἀγάπης…

Κι ἄλλοι ἔφθασαν νὰ ποῦν ἀκόμη κι αὐτό: «Ὅποιος δὲν ἀγαπᾶ τὴν Πατρίδα του, δὲν μπορεῖ νὰ ἀγαπᾶ τίποτα»!

Πόσο διαφορετικὰ δὲν εἶναι ὅλα αὐτά, ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς παγκοσμιοποίησης τῶν ἡμερῶν μας! Αὐτῆς ποὺ θέλει νὰ εἴμαστε Α-ΘΕΟΙ, Α-ΗΘΟΙ, Α-ΠΑΤΡΙΔΕΣ! Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ξεχνᾶμε ποτὲ λόγια σὰν αὐτὰ τοῦ Μακρυγιάννη: «Χωρὶς ἀρετὴ καὶ πόνο εἰς τὴν πατρίδα καὶ πίστη εἰς τὴν θρησκείαν τους ἔθνη δὲν ὑπάρχουν»…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Επίκαιρο οσο ποτέ το παραπάνω άρθρο!!!

Ανάπαυση στην αιώνια ζωή.

 

Κάποιοι μοναχοί ρώτησαν κάποτε ένα γέροντα για ποιο λόγο πρέπει να απαρνηθούν τις απολαύσεις. Κι εκείνος τους απάντησε: "Παιδιά μου, πρέπει να αποστρεφόμαστε κάθε ανάπαυλα σε αυτή τη ζωή, καθώς επίσης και τις απολαύσεις του σώματος και τις χαρές της κοιλιάς μας. Δεν πρέπει να αποζητούμε την αναγνώριση από τους ανθρώπους. Τότε μόνο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός θα μας δώσει τιμές στους Ουρανούς, ανάπαυση στην αιώνια ζωή και ένδοξο χαρά με τους αγγέλους Του".

Από το Γεροντικό

Είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε την Πατρική αγκαλιά;

 Κυριακή του Ασώτου: Είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε την αγκαλιά του Πατέρα;

Δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου και το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα μάς περιγράφει την παραβολή του Ασώτου Υιού. Την πιο ωραία παραβολή που έχει πει ο Χριστός για τη ζωή μας αλλά και για την αγάπη του Θεού.

Κάποιος άνθρωπος, γράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς, είχε 2 γιους. Ο νεότερος λέει στον πατέρα του: «πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας», («Πατέρα, δώσε μου το μέρος της περιουσίας που μου ανήκει»). Και εκείνος, διαίρεσε την περιουσία και σε λίγες μέρες έφυγε για μακρινή χώρα σκορπίζοντας την περιουσία του. Όταν, όμως, δαπάνησε όλη την περιουσία του, ήρθε στη χώρα λιμός και ήρθε η στέρηση για κάποια πράγματα. Τότε, πήγε να βόσκει χοίρους και ήθελε να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα των χοίρων, αλλά κανένας δεν του έδινε.

Λέει τότε: «πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι!

ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. Οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου», («Σε πόσους μισθωτούς του πατέρα μου περισσεύουν άρτοι, ενώ εδώ εγώ χάνομαι από λιμό. Αφού σηκωθώ, θα πορευτώ προς τον πατέρα μου και θα του πω: Πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και μπροστά σου, δεν είμαι άξιος πια να ονομαστώ γιος σου. κάνε με όπως έναν από τους μισθωτούς σου»). Ξεκίνησε για τον δρόμο της επιστροφής προς τον πατέρα του. «ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν», («Ενώ λοιπόν αυτός απείχε ακόμα μακριά, τον είδε ο πατέρας του και τον σπλαχνίστηκε και, αφού έτρεξε, έπεσε πάνω στον τράχηλό του και τον καταφίλησε»).

Στη συνέχεια, ακολουθεί ένας συγκλονιστικός διάλογος. Λέει ο γιος: «πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου», («Πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και μπροστά σου, δεν είμαι άξιος πια να ονομαστώ γιος σου»). Τότε, λέει ο πατέρας προς τους δούλους του: «ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι», («Γρήγορα, φέρτε έξω την πρώτη στολή και ντύστε τον, και δώστε δαχτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια, και φέρτε το καλοθρεμμένο μοσχάρι, σφάξτε το, και να φάμε να ευφρανθούμε, γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και ξανάζησε, ήταν χαμένος και βρέθηκε. Και άρχισαν να ευφραίνονται»). Όμως, ο πρεσβύτερος γιος ήταν στα κτήματα· καθώς ερχόταν προς το σπίτι άκουσε τραγούδια και φώναξε έναν δούλο για να του πει τι γίνεται. Πληροφορεί τον μεγάλο γιο για την επιστροφή του μικρότερου αδερφού από την ξένη χώρα και εκείνος οργίστηκε και δεν ήθελε να μπει στο σπίτι. Βγαίνοντας ο πατέρας έξω για να μεταπείσει τον γιο του, του λέει: «ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν», («Ιδού, τόσα έτη σε υπηρετώ σαν δούλος και ποτέ δεν παράβηκα εντολή σου, αλλά σ’ εμένα ποτέ δεν έδωσες ένα κατσίκι, για να ευφρανθώ μαζί με τους φίλους μου. Όταν όμως αυτός ο γιος σου ήρθε, που σου κατάφαγε το βιος μαζί με πόρνες, έσφαξες γι’ αυτόν το καλοθρεμμένο μοσχάρι»). Λαμβάνοντας την απάντηση από τον πατέρα του: «τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη», («Παιδί μου, εσύ πάντοτε είσαι μαζί μου, και όλα τα δικά μου είναι δικά σου. Έπρεπε όμως να ευφρανθούμε και να χαρούμε, γιατί αυτός ο αδελφός σου ήταν νεκρός και έζησε, και χαμένος και βρέθηκε»).

Σήμερα, ακούσαμε τη δική μας ζωή· ακούσαμε τη δική μας πορεία που αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε. Δηλαδή, τι;

Ο σημερινός άνθρωπος μοιάζει με τον νεότερο γιο. Έχουμε αποκοπεί από τον Πατέρα και θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή που έχουμε ονειρευτεί με χρήμα, δόξα και ηδονή.

Ο άνθρωπος δεν θέλει, σήμερα, να έχει Θεό, γιατί; Για να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Ο Ντοστογιέφσκι είχε πει: «Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται». Αδιαφορεί για την αγάπη που δείχνει ο Χριστός στον κάθε άνθρωπο, νομίζοντας ότι θα τα καταφέρει μόνος του. Νομίζει ότι μπορεί να πάρει τη θέση του Θεού και να κάνει τα πάντα. Όμως, ο σημερινός άνθρωπος έχασε τα πάντα. Πρώτα έχασε την αξιοπρέπειά του και ύστερα τα υλικά αγαθά. Πέσαμε μέσα στο βούρκο της αμαρτίας, θεωρώντας ότι μέσα από αυτές θα ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Νομίζουμε ότι είμαστε κυρίαρχοι και μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Να διαλύσουμε την ζωή του άλλου, να συκοφαντήσουμε τον αδερφό μας, να μισήσουμε τον γείτονά μας.

Αλλά, ο φιλάνθρωπος Θεός δεν μας αφήνει.

Είναι εκεί.

Να πούμε και εμείς: «πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου».

Θα μας δεχτεί στην πατρική αγκαλιά Του και θα μας καταστήσει εκ νέου υιούς Του.

Πολλές φορές Τον απογοητεύουμε -και πρώτος εγώ που γράφω αυτές τις γραμμές- αλλά Εκείνος είναι εκεί. Να μας ανοίξει την αγκαλιά Του και να μας δώσει την αγάπη που επιζητούμε.

Φτάνει εμείς, να κάνουμε ένα βήμα. Να πάμε πιο κοντά στο Θεό. Και εκείνος θα κάνει όλα τα υπόλοιπα βήματα που χρειάζονται.

https://www.pemptousia.gr/2023/02/kiriaki-tou-asotou-imaste-etimi-na-dechthoume-tin-agkalia-tou-patera/

Είπα να σωπάσω

 

Είπα να σωπάσω, να ησυχάσω να προσευχηθώ δίχως λέξεις. 

Δίχως εξηγήσεις και λόγια. 

Να πω όλα εκείνα που δεν λέγονται, να ακούσω αυτά που ήδη αιώνες υπάρχουν μέσα μου. 

Λόγια παντού, φωνές, φασαρία, θόρυβος. 

Καταγγελίες, κατηγορίες, μαλώματα και φαγώματα. Αγρίεψαν οι εποχές μας. 

Τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εντάσεις και αποστάσεις.

Τώρα έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη την σιωπή και προσευχή. 

Να μην πούμε τίποτε στο Θεό, τον κούρασαν τα νάρκισσα αιτήματα μας, 

καιρός να ακούσουμε Εκείνος τι έχει να μας πει. 

 

Να σωπάσουμε και να ακούσουμε τον Θεό εκεί που πάντα ήταν... μέσα μας. 

Σιωπηλός, ταπεινός, ελεύθερος, καθόλου τιμωρός ή εκβιαστικός. 

Πάντα παρών, ακόμη και όταν εμείς είμαστε απόντες από το κέντρο μας. 

Πάντα να πιστεύει σε εμάς ακόμη και όταν εμείς δεν πιστεύαμε καθόλου σε Εκείνον. 

Θέλω να κατέβω μέσα μου, σε αυτά τα σκαλιά που λέει ο Άγιος Ισαάκ, 

τα σκαλιά που οδηγούν σε Εκείνον και δεν είναι στον ουρανό αλλά στην καρδιά μου. 

Να νιώσω, ότι την πόρτα του Θεού δεν την χτυπάμε από έξω άλλα από μέσα. 

Γιατί είναι μέσα μας, βαθιά Αγαπημένος. 

Δεν θέλω Κύριε να σου ζητήσω τίποτα παρα μονάχα Εσένα. 

Εάν έχω Εσένα τότε τι μπορεί να μου χρειάζεται; 

Εάν έχω ειρήνη και χαρά μέσα μου, τι μπορεί να σκοτεινιάσει την ζωή μου; 

Η ψυχή μας μιλάει συνεχώς με τον Θεό. 

Δεν σταματάει λεπτό να συνομιλεί μαζί Του κι ας μην το καταλαβαίνει ο νους μας. 

Ο Θεός ξέρει τι έχεις ανάγκη πριν το ζητήσεις. Εσύ ζήτα μονάχα Εκείνον. 

Τον Θεό δε μπορείς να το βρεις σε συναντά Εκείνος. 

Η προσευχή δεν είναι πράξη αλλά κατάσταση. 

Δεν την βρίσκεις σε βρίσκει. 

Δεν κάνεις προσευχή γίνεσαι προσευχή. 

Εσύ χρειάζεται μονάχα να περιμένεις, να κάθεσαι προσμένοντας. 

Κάθισε, σώπασε, ησύχασε, νιώσε, αισθάνσου, άκου. 

Ξέχνα τον "εαυτό" σου εάν θες να τον γνωρίσεις.

Χάσε την ψυχή σου εάν θες να την σώσεις. 

Η συνάντηση με τον Θεό είναι σαν να βλέπεις ένα παλιό φίλο, μια παλιά καλή φίλη που έχετε χρόνια να συναντηθείτε, αλλά σαν βρεθείτε δεν χρειάζεται τίποτε να εξηγήσετε, τίποτε να αναλύσετε, όλα είναι γνωστά,  οικεία, φυσικά, αγαπητικά και γνώριμα. 

Η συνάντηση με τον Θεό είναι μια βαθιά αγκαλιά όταν εσύ ρωτάς έναν σε αγαπάει.

Π. Λίβυος 

Επίσκεψη....

 *Μία νοσοκόμα, τράβηξε αυτή τη φωτογραφία και έγραψε τα εξής:

~Έχουν περάσει 23 ημέρες που αυτός ο ασθενής έφτασε στο νοσοκομείο και αυτές τις 23 ημέρες,

 κανείς από την οικογένειά του δεν έχει έρθει να τον δει. 

Έρχεται όμως ένα περιστέρι μέρα παρά μέρα και κάθεται στο κρεβάτι του.

 Το περιστέρι, 

μένει μια στιγμή και μετά πετάει μακριά.*

 *Αργότερα ανακαλύψαμε ότι αυτός ο ασθενής 

καθόταν καθημερινά 

σε ένα παγκάκι στο πάρκο κοντά στο νοσοκομείο 

και τάιζε τα περιστέρια...*

Πηγή : Ρωμιοί της Ανατολής

Ζητῶντας με κάθησες κουρασμένος..."

 

Ναί, Κύριε, Σέ κούρασα κι ἐγώ πολύ. Κι Ἐσύ δέν ἀπέκαμες νά μέ κυνηγᾶς. Αὐτή ἡ κούραση σου, πού κρύβει τή στοργή Σου γιά μένα, ἄς μή ξεφύγη ποτέ ἀπό μπροστά μου. Ἄς μή Σε κουράζω ἀκόμη. Ἄς μή Σε κάνω νά ἀγωνιᾶς. Ἄς μή παρατείνω τό πάθος Σου, Ίησοῦ...

 + π.Νικόλαος Σελέντης

Ποιός θα σε προστατεύει παιδί μου; ( μια αληθινή ιστορία)

 

Ο γιός μου, δυστυχώς ήταν ψυχρός ως προς την πίστη. Εγώ τον έβλεπα, υπέφερα, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Μόνο προσευχόμουν.

Όταν παντρεύτηκε, του πήρα μια εικόνα της Παναγίας και του την χάρισα για να την βάλει σπίτι του. Αρνήθηκε να την πάρει!

– Ποιός θα σε προστατεύει παιδί μου; τον ρώτησα με πόνο.

– Δεν θέλω προστασίες! ήταν η απάντησή του.

Τότε που ήταν οι δρόμοι κλεισμένοι από το μπλόκο των αγροτών, χρειάστηκε να ταξιδέψει, για τις ανάγκες της δουλειάς του. Τον συμβούλεψα να είναι προσεκτικός, γιατί φοβόμουν, έτσι που ήταν νευρικός, να μην μπλεχτεί σε καμμιά φασαρία. Μου απάντησε:

– Εγώ μάνα, θα περάσω, ό,τι και να γίνει!

»Παναγία μου, φώτισέ το», είπα μέσα μου και του έβαλα στο αυτοκίνητο μπροστά μια χάρτινη εικονίτσα της Παναγίας, που είχα πάρει από το Μοναστήρι της Παναγίας Βαρνάκοβας, στην τελευταία επίσκεψή μου. Αυτήν την φορά, ο γιός μου παραδόξως δεν αντέδρασε…_

_Όταν γύρισε από το ταξίδι, φαινόταν βαθιά συγκλονισμένος. Με φανερή συγκίνηση και με ταπεινή φωνή μου διηγήθηκε:

– Στο δρόμο Αθηνών-Λαμίας, μια βαρυφορτωμένη νταλίκα, που είχε καταφέρει να παρακάμψει τα εμπόδια, ξαφνικά παρέκλινε προς την λωρίδα την δικιά μου, ενώ συγχρόνως έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα. Εγώ σε εκείνο το σημείο, δεν είχα καθόλου περιθώριο να ξεφύγω. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν ελάχιστη. Και να φρενάριζε η νταλίκα, δεν προλάβαινε να σταματήσει έγκαιρα. Εγώ πάγωσα!!! Κατάλαβα πως η ζωή μου τελείωνε. Το μόνο που πρόλαβα ήταν να φωνάξω: »Παναγία μου!!!»

Τότε συνέβη το εξής καταπληκτικό: η χάρτινη εικόνα της Παναγίας, που μου είχες βάλει μάνα στο αυτοκίνητο, σηκώθηκε στον αέρα, στροβιλίστηκε και κόλλησε στο παρ-μπρίζ, με πρόσωπο κατά έξω! Συγχρόνως η νταλίκα σε μια απόσταση ενάμισυ μέτρο περίπου, σταμάτησε επί τόπου! Κυριολεκτικά καρφώθηκε με ένα φοβερό τράνταγμα!_

_Κατέβηκε τρομαγμένος ο οδηγός της νταλίκας και μου λέει συγκλονισμένος:

– Ποιός με σταμάτησε φίλε μου; Με το φορτίο που έχω, δεν σταματούσα με τίποτε!

Εγώ τρέμοντας από την ταραχή μου, γύρισα και είδα την εικόνα της Παναγίας, που ήταν ανεξήγητα ακόμα κολλημένη στο παρ-μπρίζ. Σήκωσα το χέρι και Του την έδειξα, λέγοντάς τον:

– Η Παναγία μας έσωσε!

Από τότε ο γιός μου έγινε πιστός Χριστιανός, χάρη της Παναγίας, την οποία υπερευχαριστώ!!!…_

Χριστός Ανέστη!!

 Ο Σατανάς έβλεπε την ανθρωπότητα του Χριστού που Σταύρωσε, δεν έβλεπε όμως την θεότητα που Χριστού. 

Ο Σατανάς έβλεπε τη Σταύρωση του Χριστού, αλλά δεν έβλεπε την Ανάσταση, που είναι το ''Βατερλό'' του, αφού συντρίφτηκε η κεφαλή του. 

Γι' αυτό ο διάβολος μισεί την υπόθεση της Αναστάσεως του Χριστού και φροντίζει να μην γίνεται λόγος περί Αναστάσεως και να αντικαθίσταται η ευχή: «Χριστός Ανέστη» με τα: "Χρόνια πολλά". 

Αν για παράδειγμα πεις σε έναν αιρετικό: «Χριστός Ανέστη», το μόνο που δεν θα σου πει είναι ''Αληθώς Ανέστη!''. 

Θα σε πει «Χρόνια πολλά». Γιατί; Γιατί δεν θέλουνε τον Χριστό...

Εμείς ντρεπόμαστε να πούμε «Χριστός Ανέστη» και λέμε «Χρόνια πολλά», χωρίς να γνωρίζουμε οι δυστυχείς, ότι χωρίς τον Χριστό, «Χρόνια πολλά» δεν υπάρχουνε. 

Εάν ο Χριστός δεν Ανέστη, που θα πάμε; Που πηγαίνανε οι άνθρωποι τόσες χιλιάδες χρόνια προ Χριστού; Πηγαίνανε στον Άδη. 

Από τότε που ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, που πάνε οι άνθρωποι; Αν θέλουν πάνε στον Άδη. Τότε πηγαίνανε, αναγκαστικά στον Άδη. Θέλανε δεν θέλανε. Σήμερα δεν πάνε στον Άδη, αν δεν θέλουν.

Οι πρώτοι Χριστιανοί είχαν το «Χριστός Ανέστη» εις χρήσιν για 40 ολόκληρες μέρες. Είχε αποσυρθεί η «καλημέρα», είχε αποσυρθεί η «καλησπέρα», το «χαίρετε» και το «καληνύχτα»… αυτά είχανε αποσυρθεί, είχανε αντικατασταθεί! 

Επί 40 ολόκληρες ημέρες ο χαιρετισμός ήταν «Χριστός Ανέστη». 

Και το πρωΐ «Χριστός Ανέστη» και το μεσημέρι «Χριστός Ανέστη» και το βράδυ «Χριστός Ανέστη». 

Δυστυχώς σήμερα ξεθωριάσανε αυτοί οι ωραίοι θεσμοί, οι διδακτικοί και δεν ακούγεται από πολλούς, ούτε ανήμερα το Πάσχα, το «Χριστός Ανέστη»! Χαρά στους ανθρώπους που θα ‘θελαν να κρατήσουν για 40 ημέρες το «Χριστός Ανέστη», για να υπενθυμίζουνε και στους άλλους.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

Έχασα τα πάντα εκτός από εκείνα που έδωσα…

 

Τίποτα δεν είναι δικό μου, όταν είναι μόνο για τον εαυτό μου.

Τα χέρια του κουλού είναι καλύτερα από τα χέρια του τσιγκούνη.

Θέλεις να γίνεις φτωχός και εσύ και εγώ; Θησαύριζε!

Θέλεις να γίνεις φτωχός; Να κλέβεις και να δουλεύεις Κυριακές.

Θέλεις να έχεις αφθονία; Σκόρπιζε!

Θέλεις να γίνεις ζητιάνος; Αποθήκευε!

Θέλεις να πεθάνεις από την πείνα; Κλείσε τα μάτια σου και τα αυτιά σου στον ανθρώπινο πόνο και στην ανθρώπινη δυστυχία!

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν για κάποιον άλλο που πονά, γιατί τα μάτια αυτά θα ειδούνε του παραδείσου τα καλά!

Χαρά στα χέρια όπου ντύνουν μικρά παιδιά και ορφανά, γιατί τα χέρια αυτά θα γίνουν φτερά για να πετούν ψηλά!!

Χαρά στο στόμα όπου λέγει λόγια παρήγορα γλυκά, γιατί το στόμα αυτό θα ψάλει με τους αγγέλους ωσαννά!!

Χαρά στο σπίτι όπου ανοίγει την πόρτα στον περαστικό, γιατί η πόρτα αυτή ανοίγει στην Παναγιά και στον Χριστό!!

Γεννηθήκαμε και υπάρχουμε στον πλανήτη αυτό της Γης για να δοξάζουμε τον Θεό και να προσφέρουμε Αγάπη και Χαρά στους άλλους!!

Η μεγαλύτερη χαρά που στη ζωή γνωρίζουμε, είναι η χαρά που νιώθουμε, όταν χαρά χαρίζουμε!

https://romioitispolis.gr/έχασα-τα-πάντα-εκτός-από-εκείνα-που-έδω/

Αυτή ήταν η πίστη των αγωνιστών

 Πολλά είναι αυτά που μνημονεύονται ακόμη και σήμερα για τον Στρατηγό Μακρυγιάννη. Ομως, έχει μείνει στην ιστορία η συγκλονιστική προσευχή του.

Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα για να δούμε την πίστη όλων εκείνων που έδωσαν την ψυχή τους για την ελευθερία της Πατρίδας μας!!! 

«Σημειώνω καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλή μου καὶ ἁπλὴ καὶ ἀγράμματη προσευκή μου: Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος ἰσχυρός, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. Δόξα σέ, Κύριε Χριστέ, σταῦρε σταυρωμένε, λαμπρὲ καὶ ἀναστημένε, τριπόστατε Θεέ, ἁγία Τριάδα, Θεοτόκο, ἁγία σώματα δόξα, δόξα, δόξα τῆς παντοδυναμίας σου καὶ τῆς βασιλείας σου, Κύριε, ἅπλωσε τὸ λαμπρό σου καὶ εὐλογημένο σου χέρι καὶ βγάλε μας μέσα ἀπὸ τὸν σκότον τὸν βαθὺ ὅπου εἴμαστε πεσμένοι καὶ χαμένοι καὶ πνιμένοι τόσες αἰῶνες, καὶ φέρε μας εἰς τὸ φῶς σου τ’ ἀληθινὸ τῆς βασιλείας σου, καὶ βλόγα μας, τοὺς ἁμαρτωλούς, καὶ συχώρεσέ μας καὶ καθάρισέ μας καὶ ἀνάστησέ μας ὡς τὸν Λάζαρον, ὅποτε εἶναι ἡ ἀγαθή σου θέληση» (Ἱστ. Τὰ Νέα)!

Να πιστέψεις και να παραδοθείς στον Χριστό!

 

Μπορεί κανείς να είναι μέσα στην Εκκλησία, μέσα στα της Εκκλησίας από μικρό παιδί ακόμη – όπως πολλοί από μας – όμως αυτό δεν αρκεί. Απόδειξη είναι ότι πολλές ψυχές δεν βρήκαν ακόμη τον Χριστό, και δεν έφθασε η χάρη του Χριστού μέσα στις ψυχές αυτές, ώστε να τις αιχμαλωτίσει, και να βάλουν αληθινή αρχή.

Έχει δηλαδή ο άνθρωπος τη δυνατότητα μέσα του ή να κινηθεί προς τον Θεό – αλλά είναι θέμα ελευθερίας βαθύτερης – ή να νικηθεί από την τάση που έχει, να αισθάνεται ευχαριστημένος, να ικανοποιεί τη φιλαυτία του, να προστατεύει το εγώ, και βολεύεται. Χριστιανός, χριστιανός, αλλά καμιά σχέση με τον Χριστό αληθινή. Διότι ακριβώς από βαθύτερα η ψυχή δεν τολμάει ελεύθερα να αφεθεί, να παραδοθεί στον Χριστό, καθώς διαισθάνεται ότι πρέπει να αφήσει τα δικά της. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω εγώ τώρα, πάρα πολλές ψυχές διαισθάνονται πού είναι η αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να πιστέψουν και να παραδοθούν στον Χριστό.

Είναι άλλες ψυχές, όπως ο Ωριγένης για παράδειγμα, που τελικά ο καημένος, ενώ ήταν τόσο φοβερό μυαλό, έπεσε έξω. Είπε αιρετικά πράγματα – καταδικάστηκαν αυτά όλα ύστερα – έμεινε σ’ αυτά και επηρέασε και άλλους. Ήταν μεν καλός, καλότατος, αλλά παγιδεύτηκε από το φυσικό χάρισμά του. Ενώ όλη αυτή η σοφία, η σύνεση, η ικανότητα που είχε να σκέφτεται, να γράφει, όλο αυτό το φυσικό χάρισμα θα μπορούσε να γίνει κίνητρο ακριβώς για να ξεφύγει από την αίρεση, αυτό τελικά τον παγίδευσε.

Γι’ αυτό χρειάζεται πάρα πολύ μεγάλη προσοχή. Είναι ανάγκη να προσέχουν εκείνοι οι οποίοι λίγο πολύ έχουν μια πεποίθηση μέσα τους, ότι αυτοί ξέρουν, αυτοί καταλαβαίνουν, αυτοί δεν είναι όπως οι άλλοι άνθρωποι, έχουν προσόντα. Διότι όλο αυτό το πράγμα γίνεται ένα κάτι το οποίο κλέβει την ψυχή, την απομονώνει· λειτουργεί – πώς να πούμε; – σαν κάτι στεγανό. Όπως είναι για παράδειγμα το κουκούλι στο μετάξι, όπου το σκουλήκι κλείνεται μέσα στο κουκούλι. Αλλά εκεί έχει τον λόγο του.

Μπορεί δηλαδή κάποιος να νομίζει ότι αυτός ξεχωρίζει, ότι αυτός είναι κάτι, δεν είναι όπως οι άλλοι, οι κοινοί άνθρωποι, και όλο αυτό το πράγμα δημιουργεί κάτι το στεγανό στην ψυχή του και την απομονώνει· κλείνεται λοιπόν εκεί μέσα και δεν ανοίγει ένα παράθυρο για να έχει επικοινωνία με τον Χριστό. Χριστιανός κατά τα άλλα, αλλά χωρίς να έχει σχέση με τον Χριστό αληθινή.

Aπό το βιβλίο του π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”,  Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2018

Εκείνος σου τα έδωσε!

 

Όταν θα σε χειροκροτούν οι άλλοι, εσύ θα βάλεις το κεφάλι κάτω και θα πεις: ''Θεέ μου, σκέπασέ με αυτήν την ώρα...''. Και όταν οι άλλοι θα σου λένε ''Μπράβο!'', εσύ να νοιώθεις ότι κλέβεις το Θεό, διότι ο Θεός είναι Εκείνος που σου έδωσε, ό,τι σου έδωσε, ώστε να σε χειροκροτούν και να σου λένε ''Μπράβο!'' οι άλλοι...

Δημητριος Παναγόπουλος (Ιεροκήρυκας)