Πριν την απόφαση

 

Πριν αποφασίσεις να πράξεις αυτό που σκέφτεσαι κάθισε και προσευχήσου.

Η προσευχή πάντα πρέπει να προπορεύεται των πράξεών μας.

Ειδικά όταν η απόφαση που θα πάρουμε έχει πηγή εκνευρισμό και ταραχή. Ειδικά τότε, μην βιαστείς να αντιδράσεις, γιατί μπορεί να πράξεις κάτι το μη αναστρέψιμο που μετά θα το μετανιώσεις πικρά.

Εάν έχεις μαλώσει με κάποιον, εάν νιώθεις την καρδιά σου να κινείται εναντίον του, εάν νιώθεις να γεννάται στην ψυχή σου ταραχή, μίσος, εκδίκηση...σταμάτα. Μην πράξεις τίποτα. Κάθισε και για λίγο προσευχήσου. Γονάτισε κάπου απόμερα και προσευχήσου για σένα, για τον άλλον άνθρωπο που μπορεί να έφταιξε.

"Κύριε ελέησόν με τον αμαρτωλό, Κύριε ελέησον και τον/την δούλο σου....".

Κάθισε εκεί, μέσα στην προσευχή όσο χρειαστεί ώστε αυτή η πρώτη σου βίαιη κίνηση της αντίδρασης να εξαφανιστεί. Αυτό θέλει ο διάβολος: να σε κάνει να αντιδράσεις γρήγορα, με αποτέλεσμα να αντιδράσεις χωρίς σύνεση και ορθή κρίση αλλά θολωμένος με την ταραχή.

Μην κάνεις την χάρη λοιπόν στους δαίμονες και προσευχήσου ώστε να μην αφήσεις μια στιγμή νεύρων και οργής να χαλάσει μία σχέση σου. Προσευχήσου και μετά σιώπα ώστε να ακούσεις τον Θεό να σε νουθετεί, να σε παρηγορεί, να σε γαληνεύει.

Προσευχήσου ώστε να προλάβεις τον κακό λόγο που είναι έτοιμος να βγει από το στόμα σου.

Προσευχήσου ώστε να μην πιάσεις το κινητό και στείλεις κάποιο μήνυμα που θα πληγώσει τον άλλον ανεπανόρθωτα.

Προσευχήσου ώστε μην κάνεις κάτι που ουσιαστικά δεν το εννοείς, αλλά η οργή και ο θυμός σε κάνουν παπαγαλάκι τους.

Προσευχήσου πριν από κάθε πράξη σου, πριν από κάθε λόγο σου. Ειδικά όταν είναι να πράξεις κάτι ή να πεις κάτι μετά από καυγά, μετά από κάποια σύγκρουση.

Και ίσως μετά την προσευχή σου να δεις ότι "δεν χάθηκε και ο κόσμος" με αυτό που έγινε με τον άλλον άνθρωπο. Και ίσως βρεις την δύναμη να τον συγχωρέσεις χωρίς να τον βρίσεις πρώτα. Και ίσως να φωτιστείς ώστε να δεις ότι είναι ευκαιρία να ταπεινωθείς και να υπομείνεις και έτσι να σιωπήσεις για χάρη της αγάπης.

Μη βιάζεσαι να αντιδράσεις λοιπόν.

Να βιαστείς να πιάσεις το κομποσχοίνι και να προσευχηθείς.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Σιωπή και δάκρυα

 Με ρώτησες εάν υπάρχει κάποια δυνατή προσευχή να λες. 

Κάποια προσευχή που διώχνει το κακό και κάνει θαύματα.

Υπάρχει μια ναι, η προσευχή που είναι βουτηγμένη στο αίμα της καρδιάς σου. 

Στην σιωπή και τα δάκρυα σου. 

Εκείνη που ωρίμασε στην υπομονή και την πιστότητα σου. 

Μια προσευχή είναι δυνατή ή αδύνατη όχι από αυτά που λες αλλά πως τα λες. 

Όχι από το τι θα πεις αλλά πως θα το πεις. 

Πρέπει η καρδιά σου να καίγεται από δίψα και έρωτα Θεού. 

Κι όταν διψάς τον Θεό όλα τα άλλα αργά ή γρήγορα θα έρθουν στην ζωή σου. 

Υπήρχε ένα Γεροντάκι στο Άγιο Όρος που νόμιζε ότι η εορτή της Αναλήψεως του Χριστού ήταν Αγία και κάθε μέρα έλεγε Αγία Ανάληψη μου, σώσε με. Κι όμως με αυτή την λάθος προσευχή ζούσε μέσα στο θαύμα, τον πλούτο και την χαρά του Θεού. 

Κάποτε κάποιος μοναχός προσπάθησε να διορθώσει τρεις μοναχούς που έλεγαν λάθος της ευχή του Ιησού «Κύριε Ιησού Χριστέ μη με ελεήσεις…» έλεγαν. Τους μάλωσε, τους είπε ότι κάνουν λάθος. Και όταν έφυγε περνώντας το ποταμό για την απέναντι όχθη όπου ζούσε, άκουσε φωνή «πάτερ, πάτερ, πως μας είπες ότι πρέπει να λέμε την ευχή;» Όταν γύρισε πίσω να δει ποιος φωνάζει, είδε τους τρεις αυτούς μοναχούς που έλεγαν λάθος τα λόγια της προσευχής να περπατάνε πάνω στα νερά, και τότε συγκλονισμένος τους φώναξε «γυρίστε πίσω και λέγεται ότι θέλετε». 

Διότι ο Χριστός δεν βλέπει τι λες στην προσευχή σου αλλά πως το λες. 

Για τον Θεό η σχέση μαζί του είναι καρδιακή και όχι νοσιαρχική. 

Με το μυαλό κάνουμε φοβερά και υπέροχα πράγματα αλλά δεν γνωρίζουμε τον Θεό.

Με την καρδιά βλέπουμε και με το νου κοιτάμε. 

Με την ψυχή προσευχόμαστε και με χείλη διαβάζουμε. 

Μην ζητάς λοιπόν μια ωραία συνταγή, μια μαγική προσευχή που θα την διαβάσεις τόσες φορές ή μέρες και θα φέρει αποτέλεσμα. 

Ζήτα το κέντρο σου, βρες κι άκου την καρδιά σου, δώσε στον Χριστό την αλήθεια και αυθεντικότητα σου. 

Μείνε γυμνός από τα άρματα σου και θα σε ντύσει ο Θεός. 

-π. Λίβυος-

Χριστέ μου κράτα μας

 

«Χριστέ μου, κράτα τον κόσμο Σου.

Κράτα κι εμάς ανθρώπους».

Ο κόσμος φλέγεται. Το αίμα κυλά. Ο φόβος απλώνεται. 

Αρχίζει να μυρίζει καμένη σάρκα, η ελπίδα τρεμοσβήνει. 

Κι εμείς δεν αντέχουμε άλλο να παρακολουθούμε.

Αυτή τη Σαρακοστή, πριν γράψουμε ένα οργισμένο σχόλιο, πριν γίνουμε αναλυτές και κριτές, ας σταθούμε στην σιωπή και προσευχή. 

Για έναν Χριστιανό η προσευχή δε μπορεί να είναι η τελευταία λύση αλλά η ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΣΗ. 

Η προσευχή είναι ο μόνος τρόπος να σταθούμε μέσα σε αυτό τον κόσμο χωρίς να διαλυθούμε.  

Ας κάνουμε χώρο στην καρδιά μας για τον πόνο του κόσμου.

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μου,

Εσύ που είδες τον φόβο των ανθρώπων

και δεν έστρεψες το πρόσωπό Σου,

σκέπασε τους λαούς που πολεμούν.

Πάρηγόρησε τις μάνες που κλαίνε.

Φύλαξε τα παιδιά που τρομάζουν μέσα στη νύχτα.

Προστάτευσε τους νέους που φεύγουν για τα μέτωπα. 

Ενδυνάμωσε τα γηρατειά. 

Τα ζώα που φοβούνται προστάτευσε τα. 

Ειρήνευση και φώτισε τις καρδιές των ισχυρών.

Σβήσε το μίσος πριν γίνει αίμα.

Και κράτα κι εμένα άνθρωπο.

Να μην συνηθίσω τον πόνο.

Να μην παγώσει η ψυχή μου.

Ελέησον τον κόσμο Σου.

Ελέησέ μας».

Λίγα λόγια, αλλά να είναι αληθινά μέσα από την καρδιά μας, με πόνο και όχι αδιαφορία. 

Γιατί η προσευχή δεν αλλάζει μόνο τον κόσμο.

Αλλάζει πρώτα εμάς.

π. Λίβυος

Καρδιά δίχως όρια

 

Πόσο μεγάλο πράγμα είναι το βίωμα. 

Όσα βιβλία κι αν διαβάσεις, όσες κατηχήσεις κι αν ακούσεις, η καρδιά μαθαίνει αλλιώς, με τον πόνο, με τις χαρές, με τα δάκρυα, με την αγάπη των προσώπων που σημάδεψαν τη ζωή σου.

Όταν με ρωτούν πώς ξεκίνησα να προσεύχομαι, η ψυχή μου δεν πάει σε σελίδες βιβλίων, αλλά στα βάσανα που με μύησαν στο «Κύριε ελέησον» και στη μακαριστή μου γιαγιά. Θυμάμαι το καντηλάκι της, που έλαμπε τα βράδια πάνω στα πρόσωπα της Παναγίας και των Αγίων, που μου ψιθύριζε πως δεν είμαι μόνος. Εκεί, στην ησυχία του χωριού, βρήκα την πύλη της προσευχής. 

Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος διηγείται πως γνώρισε ένα παιδί που έφτασε στα όρια της αθεΐας. Είχε γκρεμίσει όλα τα επιχειρήματα, όλες τις θεωρίες περί Θεού. Μα ένα πράγμα δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει: την εικόνα της μάνας του γονατιστή, να προσεύχεται με δάκρυα για τα παιδιά της και για όλο τον κόσμο. Αυτή η εικόνα λύγισε τον σκληρό νου του και άνοιγε την καρδιά του. 

Γιατί η καρδιά πάντα μιλά πιο δυνατά από το μυαλό.

Το μυαλό μας έχει όρια. Η καρδιά ποτέ.

Είναι πλατιά σαν τον ουρανό για να χωρά τον Θεό. 

Κι όταν κατεβείς απ’ το θόρυβο των λογισμών και μπεις στο ταμείο της καρδιάς, εκεί θα βρεις κρυμμένα όλα τα μυστικά. Εκεί θα ανακαλύψεις τον παράδεισο που ήδη κουβαλάς μέσα σου.

-π. λίβυος-

Ας νηστέψουμε για την ΠΑΝΑΓΙΑ!

《 Ας νηστέψουμε 

για την ΠΑΝΑΓΙΑ!

Για τη Χάρη 

και την Αγάπη Της. 

Ας νηστέψουμε

 για Εκείνη 

όχι 

για δίαιτα

ή υγιεινή διατροφή...

Ας νηστέψουμε,

 γιατί Την αγαπάμε, 

γιατί Την λατρεύουμε,

γιατί δεν μας αφήνει

 ποτέ μόνους!

Ας νηστέψουμε

 με χαρά,

 με φως, 

με αγάπη για όλους. 

Όχι με νεύρα.

 

Όχι με κουτσομπολιό

 και σκληρότητα. 

ΑΣ ΝΗΣΤΕΨΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ 

ΚΙ ΌΧΙ ΑΠΟ ΑΝΑΓΚΗ. 

ΜΕ ΛΕΒΕΝΤΙΑ

ΚΙ ΑΡΧΟΝΤΙΑ. 

ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.

 "ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΦΕΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΩ ΤΙΠΟΤΑ,

 ΜΟΝΟ

ΕΣΕΝΑ ΘΕΛΩ

 ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!"

ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ … 

ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ 

ΝΑ ΜΗΝ ΈΧΩ, ΌΤΑΝ ΈΧΩ ΕΣΕΝΑ ΈΧΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!》 

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος.

(π.Λίβυος)

Νηστεία Χριστουγέννων

 

ΝΗΣΤΕΙΑ , η σοφή ελληνική γλώσσα

πάλι μας λέει τι πρέπει να κάνουμε

στην περίοδο της νηστείας .

Ν=Νερό,πολύ νερό στην περίοδο αυτή.

Η=Ήλιος, καθόμαστε στον ήλιο για βιταμίνη D.

Σ=Συγνώμη,και ζητάμε και δίνουμε απλόχερα.

Τ=Τείχος στους πειρασμούς.

Ε=Ειλικρίνεια στον λόγο,καθόλου ψέματα.

Ι=Ικεσία ,δηλ.αληθινή προσευχή.

Α=Αγάπη, η κορυφαία πράξη νηστευόντων

και μη νηστευόντων.  

Να νηστεύεις την γκρίνια και να λες ένα "δόξα σόι ο Θεός" 

κάθε μέρα. 

Να νηστεύεις την μιζέρια,

 δεν λύνει κανένα πρόβλημα αντιθέτως κάνει απείρως χειρότερα τα πράγματα. 

Να νηστεύεις το κουτσομπολιό, διότι σε αυτά που σκαλίζεις θα πέσεις ο ίδιος μέσα. 

Να νηστεύεις την αγένεια, 

εάν δε γίνεις ευγενής δεν θα γίνεις ποτέ ευλαβής.

 Χοντρόπετσους δεν θέλει ο Θεός δίπλα του. 

Να νηστεύεις την αναισθησία και αδιαφορία. 

Πρώτα θα γίνεις άνθρωπος εάν θες να δεις τον Θεό. 

-π. Λίβυος-

Καλή Σαρακοστή Χριστουγέννων. 

Νηστεύω γιατί προσμένω τον Θεό

 Νηστεύω σημαίνει προσμένω τον Θεό.

Μένω νηστικός για να χορτάσω Θεό.

Μένω νηστικός μέχρι να κατανοήσω ότι τίποτα και κανείς

δεν μπορεί να με χορτάσει.

Η νηστεία είναι μια προσμονή όπως λέει ο όσιος Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

Νηστεύω και περιμένω τον Θεό.

Με την νηστεία και την προσευχή δίνω ραντεβού στο Θεό.

Δεν τον δεσμεύω, αλλά του λέω είμαι εδώ και σε ποθώ.

Θα σε περιμένω όσο χρειαστεί, έστω για μια στιγμή μαζί Σου.

Στο κενό της πείνας δεν βάζω κάτι άλλο, κάτι λίγο και ψεύτικο.

Περιμένω μέχρι να έρθει η τροφή εκείνη που θα πληρώσει την πείνα μου. Κι αυτή η τροφή είναι ο ίδιος ο Θεός.

Νηστεύω, προσεύχομαι και αγρυπνώ.

Όσο μπορώ και μου ταιριάζει.

Λίγο; Ναι λίγο. Αλλά το κάνω, δεν το αφήνω επειδή δεν μπορώ το πολύ.

Μικρή άσκηση; Ναι, αλλά την κάνω δεν την αφήνω επειδή δεν είναι σπουδαία και μεγάλη.

Κάνω μικρά βήματα, αλλάζω συνήθειες και πεποιθήσεις, κτίζω νέες αφηγήσεις για εμένα, τους άλλους, την ζωή.

Δεν υπάρχει περίπτωση ο Θεός να μην εμφανιστεί.

Ακόμη και όταν δεν φαίνεται είναι εκεί.

Παρόν, δίπλα σου, μαζί σου, στο διπλανό σκαμνάκι, στο διπλανό κάθισμα, στο δωμάτιο σου, πολλές φορές στο πάτωμα που σε ρίχνει ο πόνος και η απελπισία, μέσα στην ασθένεια σου, είναι Εκεί.

Μην βιάζεσαι, μην ανυπομονείς, μην Τον αντικαταστήσεις

με υποκατάστατα.

Περίμενε και θα έρθει, θα σε γεμίσει φως.

Τι θα νιώσεις; Χαρά. Μια χαρά όμως που δεν θα στηρίζεται σε λύσεις προβλημάτων.

Θέλω να το καταλάβεις αυτό. Δεν θα γίνεις χαρούμενος επειδή θα λύσεις ολα τα προβλήματα σου, αλλά γιατί θα έρθει η Χάρις του Θεού μέσα σου.

Τι άλλο θα νιώσεις;  Ειρήνη. Ηρεμία και γλυκύτητα. Θα αναπαύεσαι σε μια αγκαλιά που δεν την βλέπεις αλλά την αισθάνεσαι να ζουλάει όλη την ύπαρξη σου, το κορμί, το νου και την ψυχή σου.

Είναι εκεί σε κρατάει σε σφίγγει, σε οδηγεί και σε αναπαύει. Δεν σε αφήνει να χαθείς στην απόγνωση και την απελπισία. Ακόμη κι εάν την αγγίξεις θα σε σώσει την τελευταία στιγμή.

Οπότε ας δούμε στη νηστεία ως μια προσμονή και προσδοκία.

Να πεινάσομε πολύ και να μην φάμε τίποτε ψεύτικο και άχρηστο, μέχρι χορτάσουμε Χριστό. Δεν θα σηκωθείς από το τραπέζι της ζωής εάν δεν γευθείς τον Θεό.

Θα έρθει; Σίγουρα αρκεί να μείνεις αυθεντικά νηστικός.

π. Λίβυος

Είσαι ουρανός

 

Τις προάλλες αισθανόμουν μια κακοκεφιά. Με είδε ένας φίλος και με ρώτησε. «Δεν είσαι καλά;». «Μια χαρά είμαι», του απάντησα, «απλά τώρα που μιλάμε δεν αισθάνομαι καλά. Αλλά σε λίγο θα περάσει, δόξα τω Θεώ…». «Και τι θα κάνεις τώρα;» με ρώτησε. «Τίποτα…δεν χρειάζεται να κάνω κάτι, όπως ο ουρανός δεν κάνει κάτι όταν έχει συννεφιά. Απλά τα σύννεφα μετα από κάποια ώρα φεύγουν μόνα τους…».

Θυμάμαι έναν μοναχό που έλεγε διαρκώς και σε ότι κι εάν του συνέβαινε «δόξα σοι ο Θεός..». Μια ημέρα δεν ήταν καλά. Τον ρώτησε ένας αδελφός της μονής που τον είδαν ότι ήταν κάπως, «πάτερ μου τι κάνεις σήμερα; Δόξα τω Θεώ χάλια..», απάντησε και πήγε παρακάτω στο διακόνημα του.

Αυτή η χαριτωμένη απάντηση του μοναχού, κρύβει όλη την ουσία της πνευματικής ζωής. Να δοξάζεις τον Θεό, να τον ευχαριστείς για όλα, γι’ αυτά που καταλαβαίνεις κι αυτά που αγνοείς, γι’ αυτά που ονομάζεις «καλά» κι αυτά που λες ότι είναι «κακά», για όλα να δοξάζεις τον Θεό, και να μην μένεις στα φαινόμενα που είναι παροδικά.

Πότε και πως θα εξαφανιστούν; Όταν δεν τους δώσεις σημασία. Όταν δεν πιάσεις μαζί τους κουβέντα, όταν δεν τρομάξεις και το κάνεις θέμα.Όσο θες να διώξεις τον πειρασμό τόσο εκείνος θα σε αγκαλιάζει πιο πολύ και όσο λες γιατί να συμβαίνει τόσο θα εισέρχεται πιο βαθιά στην ζωή σου, γιατί απλά τον μεγέθυνες και τον έκανες θέμα. Μείνε στο κέντρο σου προσευχόμενος και μην ταράζεσαι, προσευχήσου απλά και ήσυχα, δίχως ταραχή, επέτρεψε στο σύννεφο απλά να περάσει από το ουρανό σου. Θα φύγει πίστεψε με.

Είσαι ουρανός, είσαι φως, είσαι εικόνα Θεού. Μέσα σου ζει ο ίδιος ο Θεός. Λάμπει μέσα σου. Τι κάνει ο ουρανός όταν έρχονται σύννεφα, όταν περνάνε πουλιά και μαυρίζουν τον ορίζοντα του, όταν θορυβώδεις αεροπλάνα σχίζουν την ησυχία του; Τίποτε απολύτως. Απλά παραμένει ουρανός και αυτά όλα χάνονται. Έτσι θα συμβεί με τις σκέψεις, τους λογισμούς και τα συναισθήματα που χαλάνε την ηρεμία της ψυχής μας, εάν καταλάβουμε ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι για να φύγουν, απλά να παραμείνουμε εστιασμένη στο κέντρο μας, να λέμε την ευχή του Ιησού, να συνεχίζουμε τις δουλειές μας, να μην ασχολούμαστε ή πιάνουμε μαζί τους κουβέντα.

Οπότε όταν είμαστε κακόκεφοι δεν είναι ανάγκη να χαλάμε τον κόσμο, να ψάχνουμε αίτιες και αφορμές, ας πούμε ένα «Δόξα τω Θεώ…», ας εστιάσουμε σε κάτι όμορφο και ωραίο, ας κάνουμε κάτι άλλο πέρα από το να ασχολούμαστε με το ότι δεν νιώθουμε ορεξάτοι.

Κι εάν παραμείνει η δοκιμασία σίγουρα κάτι θέλει να μας πει, κάτι να μας διδάξει, κάπου να μας πάει, κάπου που χωρίς τον πειρασμό δεν θα πήγαινα μόνος μου εγώ. Μέσα στα απρόοπτα κρύβεται ο Θεός που δουλεύει τα τραύματα μας, θεραπεύει τις πληγές μας και μας οδηγεί σε αλλαγές που μόνοι μας ποτέ δεν θα κάναμε. Όταν τα πράγματα έρχονται ανάποδα από αυτό που περιμέναμε απλά ο Θεός προσπαθεί να μας αλλάξει δρόμο γιατί καταστρεφόμαστε.

_π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος_

Είπα να σωπάσω

 

Είπα να σωπάσω, να ησυχάσω να προσευχηθώ δίχως λέξεις. 

Δίχως εξηγήσεις και λόγια. 

Να πω όλα εκείνα που δεν λέγονται, να ακούσω αυτά που ήδη αιώνες υπάρχουν μέσα μου. 

Λόγια παντού, φωνές, φασαρία, θόρυβος. 

Καταγγελίες, κατηγορίες, μαλώματα και φαγώματα. Αγρίεψαν οι εποχές μας. 

Τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εντάσεις και αποστάσεις.

Τώρα έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη την σιωπή και προσευχή. 

Να μην πούμε τίποτε στο Θεό, τον κούρασαν τα νάρκισσα αιτήματα μας, 

καιρός να ακούσουμε Εκείνος τι έχει να μας πει. 

 

Να σωπάσουμε και να ακούσουμε τον Θεό εκεί που πάντα ήταν... μέσα μας. 

Σιωπηλός, ταπεινός, ελεύθερος, καθόλου τιμωρός ή εκβιαστικός. 

Πάντα παρών, ακόμη και όταν εμείς είμαστε απόντες από το κέντρο μας. 

Πάντα να πιστεύει σε εμάς ακόμη και όταν εμείς δεν πιστεύαμε καθόλου σε Εκείνον. 

Θέλω να κατέβω μέσα μου, σε αυτά τα σκαλιά που λέει ο Άγιος Ισαάκ, 

τα σκαλιά που οδηγούν σε Εκείνον και δεν είναι στον ουρανό αλλά στην καρδιά μου. 

Να νιώσω, ότι την πόρτα του Θεού δεν την χτυπάμε από έξω άλλα από μέσα. 

Γιατί είναι μέσα μας, βαθιά Αγαπημένος. 

Δεν θέλω Κύριε να σου ζητήσω τίποτα παρα μονάχα Εσένα. 

Εάν έχω Εσένα τότε τι μπορεί να μου χρειάζεται; 

Εάν έχω ειρήνη και χαρά μέσα μου, τι μπορεί να σκοτεινιάσει την ζωή μου; 

Η ψυχή μας μιλάει συνεχώς με τον Θεό. 

Δεν σταματάει λεπτό να συνομιλεί μαζί Του κι ας μην το καταλαβαίνει ο νους μας. 

Ο Θεός ξέρει τι έχεις ανάγκη πριν το ζητήσεις. Εσύ ζήτα μονάχα Εκείνον. 

Τον Θεό δε μπορείς να το βρεις σε συναντά Εκείνος. 

Η προσευχή δεν είναι πράξη αλλά κατάσταση. 

Δεν την βρίσκεις σε βρίσκει. 

Δεν κάνεις προσευχή γίνεσαι προσευχή. 

Εσύ χρειάζεται μονάχα να περιμένεις, να κάθεσαι προσμένοντας. 

Κάθισε, σώπασε, ησύχασε, νιώσε, αισθάνσου, άκου. 

Ξέχνα τον "εαυτό" σου εάν θες να τον γνωρίσεις.

Χάσε την ψυχή σου εάν θες να την σώσεις. 

Η συνάντηση με τον Θεό είναι σαν να βλέπεις ένα παλιό φίλο, μια παλιά καλή φίλη που έχετε χρόνια να συναντηθείτε, αλλά σαν βρεθείτε δεν χρειάζεται τίποτε να εξηγήσετε, τίποτε να αναλύσετε, όλα είναι γνωστά,  οικεία, φυσικά, αγαπητικά και γνώριμα. 

Η συνάντηση με τον Θεό είναι μια βαθιά αγκαλιά όταν εσύ ρωτάς έναν σε αγαπάει.

Π. Λίβυος 

Ζήσε το παρόν εάν θες να έχεις το αύριο

 Μια από την βασικές αιτίες που δεν χαιρόμαστε στην ζωή μας, είναι ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο, μεγάλο, φοβερό κι εκπληκτικό, για να πούμε έχω αιτία να είμαι χαρούμενος.

Όμως δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα. Άδικα περιμένουμε.

Ούτε όλα τα προβλήματα μας θα λυθούν ούτε κάτι φοβερό θα γίνει. Η ζωή είναι μικρά πολύ μικρά καθημερινά πράγματα. Εκεί είναι η ομορφιά της.

Μαθαίνουμε λοιπόν να μην αναβάλουμε την χαρά, περιμένοντας την μεγάλη στιγμή και μεταμορφώνουμε με απλές κινήσεις και επιλογές την καθημερινότητα μας.

Η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στο καφέ ή τσάι που φτιάχνεις και πίνεις.

Στο νερό που αγγίζει το δέρμα σου.

Στα πρώτα βήματα που ορίζουν την γή σου.

Στην προσευχή που θυμίζει την αιώνια καταγωγή σου.

Σε λόγια και σκέψεις ευχαριστίας για την ύπαρξη σου.

Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου.

Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους.

Στον περίπατο με έναν φίλο ή με το αγαπημένο σου ζωο.

Στην βροχή που σε πλένει, στην γη που σε κρατά, στον αέρα που σε σκορπά, στην φωτιά που μέσα σου κεντά.

Στην χειραψία που είσαι παρών. Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών. Στο φιλί που λαχταράς, στην ψυχή που αγαπάς στο έρωτα που δεν ρωτά.

Πάψε να τα αναβάλεις όλα για «μετά». Το «μετά» υπάρχει μόνο στον νου σου. Τώρα αποφάσισε να ζήσεις το δώρο της ύπαρξης. Είσελθε στο «παρόν» και ζήσε το ως αιωνιότητα.

Θα μου πεις «ναι αλλά τώρα δεν νιώθω καλά». Αλήθεια είναι, αλλά ακόμη κι εάν το παρόν σου δεν είναι το καλύτερο σήμερα είναι το μόνο πάνω στο οποίο μπορείς να κτίσεις ένα καλύτερο αύριο.

Οπότε ζήσε το παρόν εάν θες να έχεις αύριο..

π. Λίβυος

Για να μην πεθάνω να μην ζήσω;

Το να ζω για να μην κολλήσω τον ιό δεν μπορεί να είναι λόγος ύπαρξης.

Η επιστήμη μας βοηθάει αλλά δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους.

Μπορεί να μου δώσει την υγεία αλλά όχι την χαρά.

Να αυξήσει το όριο της ζωής αλλά όχι να νικήσει τον θάνατο.

Μπορεί να με κάνει υγιή άλλα όχι άνθρωπο.

Δεν μπορεί η ιατρική να μας λύσει όλα τα προβλήματα ούτε να θέσει νέες αξίες ζωής. Δεν μπορεί η επιστήμη να γίνει η νέα θρησκεία του κόσμου που τυφλά και άκριτα θα υπακούμε.

Βεβαίως έπρεπε και πρέπει να κάνουμε ότι χρειάζεται ώστε αυτή η πανδημία να μην σκοτώσει εάν γίνεται κανέναν άνθρωπο. Όμως ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε θνητοί. Και δεν πεθαίνουμε επειδή αρρωσταίνουμε αλλά επειδή ζούμε.

Ζούμε, παλεύουμε, χαιρόμαστε, απελπιζόμαστε, πέφτουμε και σηκωνόμαστε, έχουμε ευλογίες και δοκιμασίες, σχετιζόμαστε και συνδεόμαστε, ερωτευόμαστε, ελπίζουμε και πιστεύουμε. Δεν μπορούμε να υποκύψουμε στο θάνατο. Δηλαδή να μην ζήσουμε για να μην πεθάνουμε.

Δεν θα πάψουμε να ζούμε επειδή υπάρχουν αρρώστιες. Δεν μπορεί η υγεία να γίνει το ύψιστο κριτήριο ζωής. Υπάρχουν άλλα πιο σημαντικά όπως είναι η αγάπη, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, ο έρωτας, ο Θεός.

Δίχως το φιλί και την αγκαλιά του παιδιού μου, της μάνας και του πατέρα μου, του συντρόφου μου πεθαίνω.

Δεν μπορώ να μην αγγίζω, να μην αγκαλιάζω και να φιλώ τον άλλον. Δίχως το κορμί και το άγγιγμα του άλλου δεν είμαι άνθρωπος αλλά φάντασμα. Αλλά και δίχως ψυχή και Θεό είμαι ένα πτώμα.

Είμαι αιώνιος, ο Χριστός αναστήθηκε και πλέον δε ζω για τον θάνατο. Δεν συμβιβάζομαι στα όρια του, πιστεύω στο δώρο της ζωής που δεν γνωρίζει τέλος.

Δε μπορώ να μην προασπίζομαι αξίες και ιδανικά, να λέω την αλήθεια, να παλεύω για το δίκιο του αδύναμου και ελάχιστου, να μην υψώνω την γροθιά στο μίσος, την απανθρωπιά και εκμετάλλευση, τον ολοκληρωτισμό και φασισμό επειδή μπορεί να με σκοτώσουν.

Δεν μπορώ να μην κοινωνώ το σώμα και το αίμα του Χριστού επειδή ίσως κάτι «κολλήσω». Ο Χριστός είναι ζωή που γνωρίζεται μέσα από το άθλημα της πίστης. Η πίστη στον Χριστό είναι ένας άλλος τρόπος να γνωρίζω την ζωή και να νικάω τον θάνατο. Η πίστη μου ανοίγει έναν άλλον κόσμο το ίδιο πραγματικό ίσως και περισσότερο από αυτό που υπάρχω και ζω.

Το να μην πεθάνω κι απλά να επιβιώσω δεν σημαίνει ότι είμαι και ζωντανός. Και στην κόλαση οι άνθρωποι θα ζουν αιώνια αλλά μόνοι. Αυτό είναι κόλαση, η αιώνια απουσία του Θεού, του άλλου, της χαράς, μόνος με την αώνια μοναξιά.

Δεν μπορεί να καταστεί ως νόημα ζωή μας, η φράση «ζω για να μην κολλήσω κορωνοιό». Όχι. Ζω για να αγαπώ, να ερωτεύομαι, να γελώ, να παίζω, να ελπίζω, να εκφράζομαι, να δημιουργώ, να πιστεύω, να πεθαίνω και πάλι να ζω. Δεν μπορώ για να μην πεθάνω να ξεχάσω τι σημαίνει να ζω....

(π. Λίβυος)

Όταν όλα τελειώσουν τι θα έχει αλλάξει;.....

Όταν με το καλό τελειώσει αυτή η δοκιμασία, με τους λιγότερους νεκρούς-μακάρι να μην υπήρχε ούτε ένας- ίσως να έχουμε αναθεωρήσει κάποιες αξίες μας. Διότι η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν άλλαξε όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά στην ζωή του. Δεν είναι κακό να σου πηγαίνει ωραία η ζωή, αλλά δεν θα είναι πάντοτε έτσι. Θα έρθει μια αρρώστια, ένα θάνατος, ένας χωρισμός, μια απώλεια, ένας πόλεμος, τώρα μια πανδημία, και θα γυρίσουν όλα ανάποδα. Και τότε; Τότε στα δύσκολα φαίνεται ποιοι είμαστε, τι είμαστε και πως ζούσαμε. Δηλαδή πόσο αξία είχαν οι αξίες μας.
Εύχομαι λοιπόν σαν τελειώσει αυτή η δοκιμασία όλοι να έχουμε γίνει έστω και ελάχιστα παραπάνω «άνθρωποι». Ξέρεις κάτι. Πολλές φορές για να γίνουμε «άγιοι» ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι. Και δίχως ανθρωπιά αγιότητα δεν υπάρχει.
Μακάρι λοιπόν μετά απ αυτή την κρίση, να καταλάβουμε ότι τα πάντα στην ζωή δεν είναι ρολόγια και αριθμοί. Χρήμα και δουλειά. Αλλά είναι και σχέσεις, επαφή, φύση, ζωή, Θεός.
Να αισθανθούμε ως αλήθεια μέσα μας, ότι ο σύντροφος μας, τα παιδιά, οι φίλοι και δικοί μας άνθρωποι έχουν ανάγκη την παρουσία μας. Τα κοιτάγματα μας, τα σώματα, τα μάτια, την φωνή, την αγκαλιά μας.
Κανένα εικονικό μήνυμα από τηλέφωνο ή υπολογιστή δεν μπορεί να αντικαταστήσει την σωματική παρουσία του άλλου στην ζωή μας. Το χάδι, το φιλί, την ζεστή αγκαλιά, το σώμα του που κοιμάται δίπλα μας και ζεσταίνει την ύπαρξη μας.

Μακάρι να συνειδητοποιήσουμε ότι η αγάπη δεν πρέπει να αργεί ούτε μια μέρα ούτε μια στιγμή. Να μάθουμε να λέμε τώρα στο άλλο «σ αγαπώ, μου λείπεις, είσαι σημαντικός για μένα…» Η μάνα, ο πατέρας, ο φίλος ο δικός μας άνθρωπος μπορεί αύριο να μην υπάρχει στην ζωή μας. Μην αναβάλεις την αγάπη.
Να συναισθανθούμε επιτέλους ότι είμαστε μέσα σε ένα δίκτυο σχέσεων. Εάν ο άλλος δεν είναι καλά αργά ή γρήγορα δεν θα είμαι ούτε εγώ. Εάν δεν φροντίζω τον πλανήτη, μαζί του θα καταστραφώ κι εγώ.
Να καταλάβουμε ότι δίχως Θεό ο κόσμος είναι παράλογος, δεν βγάζει κανένα νόημα. Είναι τραγωδία να ζεις ένα σενάριο που δεν έγραψε κανείς.
Αυτή η δοκιμασία της πανδημίας, θα νικηθεί με δυο τρόπους, εάν είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι απέναντι στους συνανθρώπους μας και εάν μετα το τέλος της έχουμε λάβει τα μαθήματα ζωής που μας παρέδωσε. Διαφορετικά θα έχει συμβεί κάτι ακόμη πιο τραγικό από το θάνατο. Θα έχουμε πονέσει δίχως κανένα νόημα. Δηλαδή θα έχει χαθεί ακόμη μια ευκαιρία να περάσουμε από την νεκρή επιβίωση στη χαρά της ζωής.
Π. Λιβυος