Άγιος Φιλούμενος

 "Η τελευταία φωτογραφία του Αγίου Φιλουμένου στο Φρέαρ του Ιακώβ" 

"Ο Άγιος Φιλούμενος τα τελευταία χρόνια διακονούσε σε ένα πολύ δύσκολο τόπο, στο μοναστήρι του Φρέατος του Ιακώβ.

Εκεί μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας Χριστιανός πάρα μόνο αρκετοί μουσουλμάνοι και πάρα πολλοί εβραίοι.

Για τους Εβραίους ο τόπος αυτός  ήταν και είναι ιδιαίτερα ιερός λόγω του Ιακώβ του Πατριάρχου τους, ο οποίος το έσκαψε και ο οποίος και εκεί είδε εκείνη την οπτασία με τον Θεό. 

Έτσι, πήγαινε ένας Εβραίος κάθε μέρα και του έλεγε «να φύγεις από εδώ γιατί ο τόπος αυτός είναι δικός μας,  ανήκει σε μας».

Ο Άγιος Φιλούμενος με πολλή αγάπη προσπαθούσε να τον πείσει ότι «εγώ δεν μπορώ να φύγω από εδώ γιατί εδώ είμαι απεσταλμένος από το Πατριαρχείο και εδώ ήρθε ο Χριστός, εδώ μίλησε με την Φωτεινή την Σαμαρείτιδα και όλους τους αιώνες εμείς είμαστε πάντοτε εδώ, το μοναστήρι είναι χριστιανικό ορθόδοξο και ανήκει ο χώρος εις την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Αφού πολλές φορές επήγε ο Εβραίος και του έλεγε να φύγει τον απειλούσε και του φώναζε του έκαμνε εκεί  διάφορα πράγματα ο Άγιος δεν έφευγε από εκεί, και έτσι ένα απόγευμα, την ώρα που ήταν  φορεμένος με το πετραχήλι και έκαμνε τον εσπερινό εκεί στο φρέαρ του Ιακώβ επήγε αυτός ο Εβραίος δυστυχώς και τον σκότωσε.

Τον σκότωσε με ένα τσεκούρι, του έδωσε στο κεφάλι μια κατακόρυφη πάνω στο κρανίο  σταυροειδώς, του έκοψε σταυροειδώς το κεφάλι του, το κρανίο του, και μετά του έδωσε 72 τσεκουριές, τον έκανε κομμάτια... 

Και μετά έριξε και μια χειροβομβίδα και ανατίναξε εκείνο τον χώρο.

Το θαυμαστό είναι ότι -το 1979 ή 78 αν δεν απατώμαι έγινε το γεγονός αυτό του μαρτυρίου- ο γέροντας ο Ελπίδιος (ο δίδυμός του αδελφός) ήταν στο Άγιο Όρος. 

Που είναι τα Ιεροσόλυμα; και που είναι το Άγιο Όρος; 

Είναι 3 ώρες με το αεροπλάνο.

Εκείνη την ώρα όμως, ο πατήρ Ελπίδιος που εβρίσκετο στο κελί του στην Νέα Σκήτη, άκουσε την φωνή του αδελφού του Φιλουμένου που του έλεγε:

«Αδελφέ μου με σκοτώνουν»!

Και μας είπε εκεί και είπε σε όλους «κάτι συμβαίνει στα Ιεροσόλυμα, άκουσα την φωνή του Φιλούμενου που μου είπε  ότι με σκοτώνουν» και μετά από λίγα λεπτά είδε ένα άσπρο περιστέρι  μέσα στο δωμάτιο του που πετούσε και μετά έφυγε προς τον ουρανό, και είπε «κάτι έγινε, πέθανε ο αδερφός μου».

Και μετά, βέβαια, μάθαμε ότι τον σκότωσαν οι Εβραίοι κλπ.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού.

"Δεν είναι έτσι που ήθελα τη ζωή μου "

 

Λέει κάποιος: "Ονειρευόμουν στη ζωή μου να κάνω οικογένεια και ήθελα με αυτόν τον τρόπο και τον δρόμο να σωθώ. Όμως δεν επιτεύχθηκε αυτός ο σκοπός...". "Παντρεύτηκα και ο γάμος μου απέτυχε..." "Παντρεύτηκα και δεν έκανα παιδιά...".

"Δεν παντρεύτηκα καθόλου..." 

Ή καποιος με απάτησε, με πρόδωσε, με πλήγωσε. Χίλια δυο πράγματα... "Ματαιώθηκαν τα σχέδιά μου". 

"Δεν είναι έτσι που ήθελα τη ζωή μου!". 

"Τι κάνω τώρα;".

Ωραία, βάζω τη λογική μου, την οποία μου έδωσε ο Θεός, και λέω: Κοίταξε, έχω μια πραγματικότητα. Είμαι εδώ, σε αυτό τον τόπο, με αυτά τα δεδομένα, με αυτά τα πράγματα, με αυτά τα πρόσωπα, με αυτές τις δυνατότητες. Εε, με αυτά θα φροντίσω να σωθώ.

Γιατί το θέλημα του Θεού δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, είναι η σωτηρία μου. Θα πεις ονειρευόμουν.. ε, κι εγώ ονειρευόμουν να έμενα στο Άγιο Όρος και να είχα ένα ωραίο καλυβάκι στη Νέα Σκήτη που ήμουν εκεί και να απολάμβανα το μέλι της ησυχίας του Αγίου Όρους. Και βρέθηκα στη Λεμεσό, μέσα στο κέντρο της πόλης! Ούτε σε καμία άκρη, ας πούμε. Μέσα στο κέντρο της πόλης! 

Και μάλιστα όταν πρωτοήρθα στη Λεμεσό, στη Μητρόπολη επειδή τότε το κτίριο που μέναμε εδώ είχε δυσκολίες, έμενα σε ένα πολύ μικρό δωματιάκι, πλάτος 1,5 μέτρο και μήκος 2 μέτρα. Υπάρχει μέχρι τώρα. Και ήταν επάνω στο δρόμο. Οπότε κάθε νύχτα δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε βέβαια, ιδιαίτερα Παρασκευή Σάββατο Κυριακή που όλα τα κέντρα εδώ έχουν "αγρυπνίες" και "προσεύχονται" όλη νύχτα. Ιδίως τις μεγάλες εορτές έχουμε "ολονύκτιες αγρυπνίες" με μεγάλους "ψάλτες", "ιεροψάλτες" που ψάλλουν όλη νύχτα! Οι οποίες καταλήγουν κατά τις 4:00 το πρωί σε ξύλο, βρισιές ό,τι μπορείτε να φανταστείτε μετά από μία τέτοια αγρυπνία! Λοιπόν γίνεται χάος, βρισιές, κλωτσιές, ξύλο από νέα παιδιά. Τους ακούμε κάθε βράδυ μέχρι τώρα αλλά τώρα συνηθίσαμε, τον πρώτο καιρό όμως ήταν δύσκολα. 

Τι να πούμε, αυτός είναι ο κόσμος μας. Κι εγώ το βλέπω στην προσωπική μου ζωή. Δεν ήταν το όνειρο της ζωής μου να έρθω στη Λεμεσό να γίνω Μητροπολίτης. Ούτε το σκέφτηκα ποτέ μου. Σας ομολογώ ότι δεν το σκέφτηκα ούτε μία φορά! Ούτε σαν όνειρο δεν το είχα δει. Είχα άλλο όραμα περί της ζωής μου. Άλλαξε ο Θεός τα πράγματα, ήρθανε έτσι τα πράγματα. Ανθρωπίνως βέβαια είναι φυσικό όταν αλλάζουν τα οράματα της ζωής σου να σε συνεπαίρνει, να πεις εγω θα ηθελα να ήμουν εκεί, να ήμουν έτσι..

Όμως ποιο είναι το ζητούμενο; Το ζητούμενο είναι το Άγιο Όρος; είναι ο μοναχισμός; η οικογένεια; τα παιδιά; το σπίτι; η δουλειά; η υγεία ακόμα; Το ζητούμενο δεν είναι αυτά όλα. Αυτά είναι τα μέσα που θα μας πάνε στο ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι ο Χριστός. Ο Χριστός είναι το ζητούμενο! Λοιπόν άσε τις φαντασίες και τις ονειροπολήσεις και προσγειώσου εδώ που είσαι! Είσαι σε αυτήν την πόλη, με αυτά τα δεδομένα, με αυτές τις δυνάμεις που έχεις, με αυτήν την ηλικία που έχεις, με αυτούς τους ανθρώπους που είσαι, με όλα όσα υπάρχουν τώρα στη ζωή σου και οφείλεις να κατεργαστείς τη σωτηρία σου.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

Η ωφέλεια των δυσκολιών της ζωής.

 

Είναι αλήθεια ότι εάν οι άλλοι είναι καλοί και Άγιοι και δίκαιοι, εμάς αυτό δεν μας ωφελεί, τόσο. Αν και μας είναι δύσκολο να ζούμε με δύσκολους ανθρώπους, τελικά όμως το να ζούμε με δύσκολους ανθρώπους, μας βοηθα πολύ περισσότερο παρά με καλούς.

Λέει ενα ωραίο παράδειγμα στο Γεροντικό, κάποιος αδελφός πήγε σε ένα μοναστήρι να γίνει μοναχός. Ήταν έμπειρος της πνευματικής ζωής αυτός και το μοναστήρι που πήγε ήταν γεμάτο Αγίους. Όλοι οι αδερφοί εκεί ήταν ενάρετοι και ευγενείς και συμπαθείς και δεν στεναχωρούσε καθόλου ο ένας τον άλλον. Όταν πήγε για λίγο καιρό, είπε ότι: "θα φύγω από εδώ, εδώ δεν πρόκειται να σωθούμε, δεν σώζεται άνθρωπος σε αυτό το μοναστήρι!". Διότι ήταν όλοι καλοί. Και λέει, "εδώ είναι όλοι καλοί και Άγιοι, αυτοί θα σωθούν. Εγώ όμως ζώντας μεταξύ των Αγίων δεν σώζομαι διότι δεν μου κάνει κανένας, ας πούμε, γυμνάσια πνευματικά, ασκήσεις για να μπορέσω να εντοπίσω τα πάθη μου και να βγάλω τα πάθη μου και τις αδυναμίες μου και να ταπεινωθώ".

Τελικά δηλαδή οι δυσκολίες και οι αντιδράσεις και η αρνητική κατάσταση που υπάρχει πολλές φορές γύρω μας, αυτή είναι πολύ πιο ωφέλιμη από το να είναι όλα καλά και ωραία. Γι' αυτό έλεγαν και οι Πατέρες: "Έπαρον τους πειρασμούς και ουδείς ο σωζόμενος". Βγάλε τους πειρασμούς και δεν θα σωθεί κανένας! Διότι μέσα από τους πειρασμούς, μέσα από τις δυσκολίες, μέσα από τις αντιξοότητες, μέσα από τις αντιθέσεις, μέσα από τις ταπεινώσεις που μας κάνει το περιβάλλον μας, τελικά αυτά μας βοηθούν και μας κάνουν πνευματική ωφέλεια πραγματική. 

Γι' αυτό έλεγε και ο Άγιος Παΐσιος: "Όσο πιο πολλές δυσκολίες έχετε, τόσο πιο πολλές ευλογίες θα αποκτήσετε".

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες

– Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται στα χοντρά πράγματα. Γιατί ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου έγινε Άγιος και άφθαρτος; Συγχώρεσε, λέμε, το φονιά του αδελφού του. Γιατί συγχώρεσε το φονιά του αδερφού του όμως; Εάν δεν είχε πνευματική εργασία μέσα του, θα συγχωρούσε το φονιά του αδελφού του; Όχι. 

Και ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει πνευματική εργασία, θα φανεί αυτός ο άνθρωπος όχι στα χοντρά-χοντρά πράγματα.

Λένε μερικοί άνθρωποι που πάνε να εξομολογηθούν: "ούτε έκλεψα, ούτε φόνευσα, ούτε μοίχευσα, ούτε πόρνευσα, ούτε κανένα ανδρόγυνο χώρισα, άρα λοιπόν είμαι μια χαρά, τι μου λείπει;".

Η πνευματική ζωή όμως δεν φαίνεται σε αυτά. Η πνευματική ζωή φαίνεται στη λεπτομέρεια. Σε εκείνη την ώρα που θα πεις το δηλητήριό σου στον άλλον άνθρωπο. Κυρίως αυτό το πράγμα! 

Ξέρετε, θα καταλάβετε τον εαυτό σας από το στόμα σας. Το στόμα μας είναι αυτό που εκφράζει την καρδιά μας. Είναι το πρώτο πράγμα! Δεν θα δείρεις τον άλλον άνθρωπο, δεν θα τον κλωτσήσεις, δεν θα τον δαγκώσεις, δεν θα τον τσιμπήσεις, τι θα του κάνεις; Θα του πεις λόγια...

Μπορεί να μην του πεις τίποτα το ιδιαίτερα προσβλητικό. Ακόμα και ο τρόπος που θα του το πεις όμως και εκείνη η κουβέντα που είναι τόσο λεπτή αλλά είναι σαν το νυστέρι του χειρούργου που μπήκε και ανοίγει διάπλατα το σώμα σου, έτσι μπορεί να είναι μια κουβέντα. 

Και ο πνευματικός άνθρωπος, ιδίως σήμερα, φαίνεται από αυτή τη λεπτομέρεια, από τα λόγια του και μετά από τις ενέργειές του. 

Τα λόγια μας είναι αυτά που εκφράζουν το είναι μας, ό,τι έχουμε μέσα μας.Το τι θα πεις, το πως θα το πεις είναι το πρώτο δείγμα της δουλειάς που γίνεται μέσα μας. 

Η δουλειά που γίνεται στον κάθε άνθρωπο, η πνευματική εργασία, φαίνεται, κατά την ταπεινή μου άποψη, από τα λόγια του. 

Όπως λέει ο Χριστός: "Το περιεχόμενο της καρδίας βγαίνει από το στόμα". 

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

youtu.be/DCu219BfwuU

Ο χλευασμός των Αγίων.

 Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος. 

Ευλογημένε, η Παναγία δεν κουράζει. Ξεκουράζει.

   Κάποτε στο Άγιο Όρος που ήμουν κάναμε μία μεγάλη λιτανεία όπως συνηθίζουν εκεί τις ημέρες του Πάσχα και κρατούσαμε την εικόνα της Παναγίας. Μία μεγάλη θαυματουργή εικόνα, το'' Άξιον Εστί'', και κάναμε λιτανεία τεράστια που διαρκούσε ώρες ολόκληρες. Μεγάλη λιτανεία. 

  Σε κάποια στιγμή δίπλα μου ήταν ο γέροντας Παΐσιος και κρατούσε την εικόνα. Ήταν σε μια ανηφόρα που βγαίναμε μέσα στο δάσος εκεί στο βουνό και ο γέροντας επειδή είχε αφαιρέσει τους πνεύμονές του -είχε μόνο μισό πνεύμονα- πάντοτε όταν περπατούσε ή όταν ανέβαινε κάπου δυσκολευόταν κι ήταν και αδύνατος σωματικά, δεν είχε δυνάμεις. Οπότε σε μία στιγμή που τον έβλεπα που κρατούσε την εικόνα και ανέβαινε τον ανήφορο, του λέω: 

"Γέροντα, κουράστηκες;"

Αυτός χαμογέλασε και μου λέει:

"Ευλογημένε, η Παναγία δεν κουράζει. Ξεκουράζει!"

  Μπορεί σωματικά να κουράστηκε αλλά όμως μέσα του ήταν ξεκούραστος γιατί πράγματι ο Θεός δεν κουράζει τον άνθρωπο. Και όταν βλέπουμε κάποιον να λέει ότι, "ξέρεις, κουράστηκα να αγωνίζομαι πνευματικά", "κουράστηκα να φυλάω τις εντολές του Θεού", "κουράστηκα να πράττω το νόμο του Θεού" σημαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος ακόμα δεν έφτασε σε αυτή την κατάσταση την πνευματική που να αγαπήσει τις εντολές του Θεού, γι' αυτό κουράζεται. Γι' αυτό νομίζει ότι κάνει κάτι πολύ μεγάλο.

  Όταν αγαπήσεις τις εντολές του Θεού και δεις πόση χάρη προχέεται μέσα από τις εντολές τοτέ δεν σε κουράζουν οι εντολές, σε κουράζει το αντίθετο. Σε κουράζει η αμαρτία, σε κουράζει η κοσμική ζωή.

 Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Η ωραιότερη τράπεζα

 

Έχω μείνει σε πολυτελή σπίτια και ξενοδοχεία. Σαν το καλυβάκι του γερο-Παϊσίου δεν βρήκα.Ηταν τόσο ευλογημένος ο τόπος.Δεν είχε τίποτε μέσα,ούτε μια καρέκλα.

Δεν έχω δει ωραιότερη τράπεζα από την τράπεζα του.Ηταν πάνω σε έναν βράχο.Εκει με έβαλε μια φορά και μου είπε: Διάκο, να προσευχή για να φάμε.

Τι θα τρώγαμε?Δύο κρεμμύδια και ένα μαρούλι και ξεροκομματα που τα είχε σε ένα σακούλι.Ανοιξε μια πλαστική σακκούλα,την έβαλε κάτω στη γη, άνοιξε τα χέρια του και ξεκίνησε να λέει το: Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς. Τι να σας πω!

Δεν ξανακουσα ούτε ξαναείδα άνθρωπο να προσεύχεται έτσι.

Νόμιζα ότι θα άνοιγε ο ουρανός και θα ευλογούσε ο Θεός το φαγητό μας.

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Με αγάπη ο εχθρός σου

 Έχεις, ας πούμε, μία δυσκολία με το παιδί σου. Πάρε το παιδί σου και πήγαινε κάπου να φας μαζί του. Κάνε του ένα τραπέζι. Δώστου μια δυνατότητα άνεσης. Δεν είναι ανάγκη να του κάνεις κατηχητικό ούτε κήρυγμα ούτε να τον κολλήσεις στον τοίχο.. Μην του πεις τίποτα! Άστον. Αν θέλει θα σου πει ο ίδιος. Κάνε του ένα δώρο, κάτι που ξέρεις ότι του αρέσει. Πρόσφερέ του κάτι το οποίο θα τον ευχαριστήσει, θα τον χαροποιήσει.

Αυτά, όσο κι αν σας φαίνονται παράξενα, στους μοναχικούς κύκλους, στον κόσμο των μοναχών, πολλές φορές οι γέροντες -και οι γέροντες οι δικοί μας που ήταν τραχοίς και αυστηροί άνθρωποι- μετήρχοντο αυτά τα πράγματα και έτσι έδειχναν την αγάπη τους και βοηθούσαν τις ψυχές των αδυνάτων ανθρώπων. 

Μια φορά ο Γέρων Παΐσιος μου έστειλε κάτι μαργαρίτες από τον κήπο του. Ήταν κάποια παιδιά εκεί.

-Πού θα πάτε παιδιά;

-Πάμε στη Νέα Σκήτη. 

-Θα δείτε τον παπαΘανάση; 

-Θα τον δούμε.

-Ωραία! 

Έκοψε κάτι μαργαρίτες, τις έβαλε σε ένα φάκελο, τις έστειλε και μου έγραψε απ' έξω:

"Με αγάπη ο εχθρός σου!"

Κοίταξε, ένα απλό πράγμα! Αν τα κάναμε αυτά με τα παιδιά μας και τους συζύγους μας σίγουρα θα βρίσκαμε πολλές λύσεις. Εάν μέσα στους χώρους των ασκητών και των μοναχών υπάρχει τέτοια λεπτότητα πόσο μάλλον μέσα στην οικογένειά σου, μέσα στο σπίτι σου, στα παιδιά σου. Μάθε αυτό το πράγμα! Εδώ ο Ιωάννης της Κλίμακος -το κελί του στο Σίνα ήταν κάτω από ένα βράχο!- κι έγραψε στο βιβλίο του: "Η τράπεζα και το γεύμα της αγάπης και τα ειλικρινή δώρα μαλακώνουν την οργισμένη ψυχή και διαλύουν και το μίσος". Απλά πράγματα. Άρχισε από αυτά τα απλά πράγματα!

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού