-Πώς να Σε ονομάσω, θαυμαστό μου Βρέφος;
-Τι θνητό όνομα να δώσω στον καρπό
Του Αγίου Πνεύματος;
-Να Σου δώσω θυμίαμα ή γάλα;
-Έχεις ανάγκη από τις μητρικές μου φροντίδες ,
ή να πέσω στα πόδια Σου να Σε λατρέψω;
-Ο Ουρανός είναι ο θρόνος Σου και εγώ Σε τοποθέτησα στα γόνατά μου .
-Σε βλέπω στη γη κι όμως δεν άφησες τον ουρανό, γιατί εκεί Βρίσκεσαι!》
✝️Μέγας Βασίλειος
Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος γιόρταζε τα Χριστούγεννα με περισσότερη κατάνυξη.
Σ’ ένα μακρινό χωριό, λοιπόν, ο παπάς έκανε κάθε χρόνο μια φάτνη στη μέση της εκκλησίας, την παραμονή των Χριστουγέννων.
Οι κάτοικοι πήγαιναν πρώτα πρώτα στην εκκλησία, για ν’ ακούσουν τη θεία λειτουργία, γονάτιζαν κι άναβαν το κεράκι τους μπροστά στη φάτνη. Κάθε κεράκι έπρεπε να σβήσει από μόνο του, λιώνοντας σιγά σιγά, γι’ αυτό γύρω από τη φάτνη ήταν αμέτρητα κεράκια, όσα και οι πιστοί, κι η εκκλησία λαμποκοπούσε κι έφεγγε σαν να ήταν ο ήλιος μέσα της. Όταν η λειτουργία τελείωνε, ο κόσμος πήγαινε στα γύρω κεντράκια, για να φάει και να πιει, να γλεντήσει τη χαρά του για τη γέννηση του Χριστού.
Οι χωριανοί άρχιζαν τις προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα εβδομάδες πριν.
Οι νοικοκυρές έψηναν κουλούρια, πίτες και γλυκά κι οι άντρες έβαφαν την πλατεία του χωριού, την εκκλησία και τα σπίτια τους. Ο παπάς με τα παιδιά του σχολείου και τους δασκάλους σκάλιζε τα ζώα της φάτνης στο ξύλο, τους τρεις μάγους, τους βοσκούς, το αστέρι, την Παναγία και το Χριστό.
Το βράδυ της παραμονής όλα ήταν έτοιμα κι οι άνθρωποι ντυμένοι τα καλά τους πήγαιναν στην εκκλησιά κι άφηναν μπροστά στη φάτνη ένα δώρο για το Χριστό, ό,τι μπορούσε ο καθένας.
Η Μαρία, που ήταν έξι χρονών, πήγαινε κι αυτή κάθε χρόνο με τους γονείς της στην εκκλησία κρατώντας το καλαθάκι με τα κουλούρια που είχε φτιάξει για το νεογέννητο Χριστό. Εκείνο το χρόνο, όμως, η μητέρα της αρρώστησε, κι ο πατέρας της ταξίδεψε σε μια μεγάλη πόλη για να βρει δουλειά και να τα βγάλει πέρα με τα φάρμακα και τα άλλα έξοδα. Ούτε δραχμή δεν τους περίσσευε, για ν’ αγοράσουν δώρο στο Χριστό.
Πώς να πάει στην εκκλησία η Μαρία με άδεια χέρια;
Την ώρα που χτύπησαν οι καμπάνες, η Μαρία μπήκε δειλά δειλά στην εκκλησία και κρύφτηκε πίσω από μια κολόνα. Δεν ήθελε να τη δει κανείς με τα χέρια αδειανά.
Οι άλλοι προσκυνούσαν το Χριστό, άναβαν το κεράκι τους και
του πρόσφεραν το δώρο τους.
Εκείνη γονάτισε κοιτάζοντας τη φάτνη από μακριά και ψιθύρισε:
– Αχ, Παναγίτσα μου, φέτος δε θα έρθω στη λειτουργία. Δεν έχω να χαρίσω τίποτε στο παιδί σου που γεννήθηκε. Η μητέρα μου αρρώστησε. Δεν έχουμε καθόλου χρήματα. Θα το εξηγήσεις στο Χριστό γιατί δεν του έφερα δώρο;
Ο κόσμος είχε αρχίσει να ψάλλει μαζί με τον παπά το «Χριστός γεννάται σήμερον».
Τα μάτια της Μαρίας θόλωσαν από τα δάκρυα, βγήκε από την κρυψώνα της κι έτρεξε προς το σπίτι της. Δεν είχε κάνει ούτε τρία βήματα, όταν άκουσε πίσω της μια φωνή να τη ρωτάει:
– Γιατί κλαις, κοριτσάκι μου, μια τέτοια χαρούμενη μέρα;
Ήταν μια γριούλα με γλυκό πρόσωπο και μάτια γεμάτα καλοσύνη.
– Κλαίω, γιαγιάκα, γιατί δε μου περισσεύει ούτε μια δεκάρα,
για ν’ αγοράσω ένα δώρο στο Χριστό.
– Γι’ αυτό κλαις, Μαρία; Ο Χριστός ευχαριστιέται και μόνο που τον σκέφτεσαι.
Και μόνο που τον αγαπάς. Να, κοίταξε εκείνον το θάμνο με τα πράσινα φύλλα.
Γιατί δεν κόβεις ένα μπουκέτο να του το πας;
Το κορίτσι σταμάτησε τα κλάματα, έσκυψε, κι άρχισε να κόβει ένα μπουκέτο από κλαδιά. Έκοψε αρκετά, ώσπου η αγκαλιά της δε χωρούσε πια άλλα.
– Φτάνουν αυτά, γιαγιάκα; ρώτησε τη γριούλα κοιτάζοντας πίσω της,
αλλά εκείνη είχε εξαφανιστεί.
Η Μαρία με τα κλαδιά στην αγκαλιά της προχώρησε θαρρετά και μπήκε στην εκκλησία μ’ ένα χαμόγελο αγαλλίασης. Όλα έλαμπαν στο φως των κεριών. Ο κόσμος έψελνε με κατάνυξη. Περπάτησε πάνω στο κόκκινο χαλί που απλωνόταν μπροστά στη φάτνη κι απόθεσε το δώρο της.
– Κοιτάτε αυτό το κοριτσάκι, είπε χαμηλόφωνα μια γυναίκα.
Φέρνει κλαδιά από θάμνους στο Χριστό. Και μη χειρότερα.
Όταν τελείωσε το τροπάριο ακούστηκαν ψίθυροι στην εκκλησία.
– Κοιτάξτε, κοιτάξτε τα κλαδιά των θάμνων!
Η Μαρία ήταν ακόμα γονατιστή με σταυρωμένα τα χέρια της. Ακούγοντας τις φωνές, σήκωσε το κεφάλι της τρομοκρατημένη και είδε τα κλαδιά, τα δικά της κλαδιά, να έχουν ανθίσει και να έχουν βγάλει κάτι όμορφα κόκκινα λουλούδια που έμοιαζαν με αστέρια.
– Μα τι έγινε;
– Θαύμα!
– Ήτανε θάμνοι κι έβγαλαν λουλούδια!
Ο παπάς και το πλήθος γονάτισαν μπροστά στη φάτνη,
δοξολογώντας το Χριστό γι’ αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο.
Η γριούλα – ποια να ‘ταν άραγε; – είχε δίκιο. Το δώρο που δίνεται από την καρδιά είναι το πιο αξιόλογο δώρο. Τα φτωχά κλαδάκια ήταν το πιο σημαντικό δώρο που είχε πάρει ο Χριστός εκείνη τη μέρα...
Από τότε, κάθε χρόνο, τις μέρες των Χριστουγέννων, αυτοί οι θάμνοι ανθίζουν με τα αμέτρητα κόκκινα αστράκια τους, κι ο κόσμος τα ονομάζει
«λουλούδια των Χριστουγέννων».
Από το μακρινό εκείνο χωριό έφτασαν και στην πατρίδα μας κι ο κόσμος τα ονόμασε «Άστρα του Χριστού».
Το λουλούδι λέγεται αλεξανδρινό.
Ανθίζει Δεκέμβριο με Ιανουάριο και η ανθοφορία του διαρκεί 6 – 8 εβδομάδες.
Ελένης Χουκ – Αποστολοπούλου
Από το βιβλίο «Να τα πούμε; Να τα πείτε!»
«Πως να Σε ονομάσω εγώ, θαυμαστό μου βρέφος;
Τι θνητό όνομα να δώσω στον καρπό του Αγίου Πνεύματος;
Να Σου προσφέρω θυμίαμα ή γάλα;
Έχεις ανάγκη από τις μητρικές μου φροντίδες, ή να πέσω στα πόδια Σου και να Σε λατρεύω;
Τι ανεξήγητη αντίθεση;
O ουρανός είναι ο θρόνος Σου κι εγώ σε τοποθέτησα στα γόνατα μου.
Σε βλέπω στην γη κι όμως δεν άφησες τον ουρανό.
O ουρανός είναι εκεί, όπου ευρίσκεσαι Εσύ».
Την απορία και την έκπληξη της Παναγίας συμμερίζεται και άγιος Βασίλειος. Και προσπαθώντας να βρει το μυστικό που πέτυχε την ένωση τόσο αντιθέτων πραγμάτων, καταλήγει ότι είναι Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ!
Από ταπείνωση ο Θεός έγινε άνθρωπος!
Από την ταπείνωση Του η γη έγινε ουρανός!
Δεν ανέβηκε ο άνθρωπος στον ουρανό. Κατέβηκε ο Θεός στην γη. Και έτσι μας έμαθε έμπρακτα, πως μπορεί η γη, από τόπος εξορίας να γίνει παράδεισος. Από ζούγκλα, να γίνει Βασιλεία του Θεού. Γι' αυτό και οι πρώτοι, που αξιώθηκαν να Τον προσκυνήσουν, ήταν οι ταπεινοί ποιμένες. Και οι γεμάτοι ταπεινό και ειλικρινές φρόνημα αναζήτησης της αλήθειας, «μάγοι εξ ανατολών».
Αυτή η αρετή της Ταπείνωσης είναι το μεγάλο μήνυμα της εορτής των Χριστουγέννων. Μόνο ο άνθρωπος που καλλιεργεί και αγαπάει αυτή την αρετή, μπορεί κάπως να νιώσει, τι έγινε εκείνη την παγωμένη νύχτα του Δεκέμβρη στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Και μόνο με αυτή την αρετή, μπορεί να αξιωθεί να δεχθεί στην καρδιά του τον Νεογέννητο Βασιλέα και Σωτήρα Χριστό...
Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
–Χριστούγεννα καὶ νὰ κοιμηθοῦμε,...
Ἄ ! Ἡ μητέρα μου ἔλεγε: «ἀπόψε μόνον οἱ Ἐβραίοι κοιμοῦνται».
Βλέπεις, τὴν νύχτα ποὺ γεννήθηκε ὁ Χριστός, οἱ ἄρχοντες κοιμόνταν βαθιά, καὶ οἱ ποιμένες «ἀγραυλοῦσαν».
Φύλαγαν τὰ πρόβατα τὴν νύχτα παίζοντας τὴν φλογέρα. Κατάλαβες;
Οἱ ποιμένες ποὺ ἀγρυπνοῦσαν εἶδαν τὸν Χριστό».
Νὰ τὸ ὡραῖο μήνυμα ἀπὸ τὴν ἐπισήμανση τοῦ ἁγίου.
Ὅσοι αγρυπνοῦν θὰ δοῦν ὅσα γίνονται !
Καὶ εἶναι ἀνάμεσά μας ἄνθρωποι ποὺ δὲν κοιμοῦνται ,
ποὺ περνοῦν πολλὲς μέρες καὶ νύκτες, δεὀμενοι.
✝️ Άγιος Παΐσιος.
Ἂν ἑτοιμάζεστε μόνο ὑλικῶς, μὲ ὅλο τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν σας δηλαδή ἀνεξομολόγητοι, κάνετε πολὺ λάθος.
Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ προετοιμάζεται γιὰ τὰ Χριστούγεννα καὶ πνευματικῶς, νὰ ἐξομολογεῖται δηλαδή καὶ νὰ βρίσκεται ἐν μετανοία…
Διότι ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο, νὰ “μαζέψει” τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ καταργήσει τὸν θάνατο, ποὺ προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία.
Ἐὰν λοιπὸν θέλουμε, τὰ φετινὰ Χριστούγεννα νὰ εἶναι Χριστούγεννα Θεοῦ, φροντίστε νὰ ἐξομολογηθεῖτε τὶς ἁμαρτίες σας, εἰρηνεύσετε μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς….ἀνθρώπους.
Ἀγαπῆστε και συγχωρέστε τοὺς ἀνθρώπους,
πεῖτε τὴν ”καλημέρα” τοῦ Θεού
ἀπὸ τοῦτο τὸν κόσμο γιὰ τὸν ἄλλον,
γράψτε, τηλεφωνεῖστε καὶ μετὰ πάτε νοερώς στὴν Βηθλεέμ,
γιὰ νὰ ἀκούσετε τὸ ”ἐπὶ γὴς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία” .
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας+
Κοίτα να τα βρεις με όσους είσαι μαλωμένος.
Κοίτα να πεις τα ‘’σ’αγαπώ’’, τα ‘’ευχαριστώ’’ και τα ‘’συγγνώμη’’’ που χρωστάς.
Κοίτα να συγχωρέσεις…
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα κοίτα να ξεσφίξεις τη γροθιά. Κοίτα να χαλαρώσεις τα θυμωμένα φρύδια και τα μουτρωμένα χείλη.
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα κοίτα να απλώσεις χέρι, σε άνθρωπο που έχει ανάγκη.
Ξέρεις…
Είναι ντροπή, ένας Θεός, να γεννιέται φτωχός, μέσα στο κρύο, χωρίς τίποτα, και εσύ, που τα έχεις όλα, να πνίγεσαι Χριστουγεννιάτικα μέσα στον εγωισμό σου…
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος
Η ενανθρώπηση του Θεού υπερβαίνει την ανθρώπινη λογική, τόσο στο γεγονός όσο και στο λόγο. Το να γίνει τέλειος άνθρωπος ο τέλειος Θεός, εκφράζει την τέλεια ταπείνωσή Του και την τέλεια αγάπη Του. Πώς να ερμηνεύσεις το ότι ο Θεός, ο δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, σμικραίνεται και γίνεται άνθρωπος; Πώς να κατανοήσεις την αγάπη Του συγκρίνοντάς την με τη δική μας;
Το μυστήριο της ενανθρώπησης του Θεού δεν κατανοείται αλλά βιώνεται, όπως όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας. Γι’ αυτό, άλλοι εισέρχονται στην ουσία κι άλλοι στους τύπους.
Μπορείς να βιώσεις το μυστήριο των Χριστουγέννων:
– Αν νιώθεις χαμένος στον εαυτό σου, στα έργα σου, τα προβλήματά σου και ζητάς Σωτήρα.
– Αν νιώθεις τη μεγάλη αγάπη του Θεού για σένα ως προσωπική αγάπη κι ας μην την αξίζεις.
– Αν μπορείς να ταυτιστείς, όπως το Χριστό, με τον κάθε αμαρτωλό, τον κάθε δυσκολεμένο, τον κάθε πλησίον σου.
– Αν είσαι έτοιμος να αφήσεις το θέλημά σου, όπως Εκείνος, για χάρη του διπλανού σου.
– Αν μετανοείς κι εξομολογείσαι.
– Αν κοινωνάς «γι’ άφεση αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον» κι όχι ως αυτοδικαιομένος για τα έργα σου.
– Αν τέλος, γιορτάζεις ολόχρονα τη γέννησή Του.
Αλήθεια, τα Χριστούγεννα θα περάσουν χωρίς ν’ αφήσουν τίποτα ουσιαστικό στην καρδιά σου, αν στηρίζεσαι στα γιορταστικά τραπέζια και στα δώρα, κι αν δεχτείς όσα η καταναλωτική κοινωνία σού υποβάλλει.
Πράγματι, σ’ αντίθεση με το Πάσχα, υπάρχει έντονη κινητοποίηση για να «γιορτάσουμε Χριστούγεννα». Όλα τα «φαίνεσθαι» κι όλα τα «πρέπει» επιστρατεύονται για να δείξουμε, στους εαυτούς μας και στους άλλους, ότι «γιορτάζουμε Χριστούγεννα».
Λίγη νηστεία, λίγη ελεημοσύνη, λίγη ώρα στην εκκλησία για τη γιορτή, γίνεται για κάποιους το άλλοθί τους για «Χριστούγεννα με Χριστό».
Έτσι, ο καθένας μας αντιλαμβάνεται τη γιορτή κατά πως έμαθε, κατά πως νομίζει. Ποιος μπορεί να τον αλλάξει; Και γιατί τάχα, αν δεν υποψιάζεται πως «κάτι άλλο» υπάρχει για να θέλει να το δει;
Όλοι πορευόμαστε… Η αγκαλιά τού Μεγάλου Θεού μας χωρά όλους. Για όλους ήλθε κι έγινε «ως εις εξ ημών». Εκείνος πρώτος μάς αγάπησε, ώστε να γίνει άνθρωπος. Γι’ αυτό Εκείνος έχει τον τελευταίο λόγο για τον καθένα μας.
Μέσα στα τρεχάματα για προετοιμασία, στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα των γιορτών, για συνειδητοποιημένους και ανυποψίαστους, έρχεται ο Χριστός, αθόρυβα και ταπεινά όπως τότε. Ευλογημένοι όσοι του ανοίξουν την καρδιά τους για να γεννηθεί, σχετιζόμενοι μαζί Του, δημιουργώντας αγαπητική σχέση μαζί Του.
https://www.pemptousia.gr/2023/12/christougenna-gia-olous/
«Νέος μοναχός τότε, κατὰ τὸ ἔτος 1941, ἐν μέσῳ τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ ἐνσκήψαντος δεινοῦ χειμῶνος, μου ἦρθε ὁ καλὸς λογισμὸς νὰ ἐπισκεφθῶ προσκυνητὴς τὰ φρικτὰ Καρούλια, νὰ κάμω καὶ ἐγὼ ἀσκητικὰ Χριστούγεννα μαζὶ μὲ τοὺς ἀετόψυχους Καλόγηρους τούτου τοῦ ἀπαράκλητου τόπου.
Τὴν εὐλογία μου τὴν ἔδωκε ἀμέσως δίχως δισταγμὸ ὁ Γέροντάς μου, ὁ Ὀσιότατος π. Γαβριήλ, ὁ καὶ Ἡγούμενος χρηματίσας τῆς τοῦ Διονυσίου Μονῆς. Μοῦ ἔδωκε εἰσέτι καὶ λίγους ὀβολοὺς διὰ τὸ ταξίδιό μου μὲ τὸ μοτόρι καὶ λίγες φανέλες γιὰ νὰ ἔχω νὰ ἀλλάξω, μὲ εὐλόγησε καὶ εὐχόμενος μὲ ἔστειλε σὲ τοῦτο τὸ κατανυκτικὸ ταξίδι.
Ἔβαλα μετάνοια στὸν Γέροντά μου λοιπὸν, φορτώθηκα τὸν ντορβά μου, κι’ ἔλαβα τὸ ραβδὶ μὲ προορισμὸ τὰ κατανυκτικὰ Καρούλια προκειμένου νὰ λάβω μέρος στὴν ἀγρυπνία τῶν Χριστουγέννων.
Από τὴν παραμονὴ ήδη τὸ πρωΐ ὁ οὐρανὸς ἤτανε μαῦρος σὰν μολύβι, κ᾿ ἔπιασε να ρίχνει νερόχιονο βελονιαστὸ.
Καταφθάνοντας ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα, μὲ μία τερπνὴ ἀναμονή, στὰ βραχώδη Καρούλια, ὁ ἥλιος, ὅσο μποροῦσε νὰ ξελευθερωθεῖ ἀπ’τὰ πηχτὰ σύννεφα, κόντευε νὰ κρυφθεῖ πίσω ἀπὸ τὸν μελανὸ θαλάσσιο ὁρίζοντα. Τότε ἄρχισαν νὰ συναθροίζονται γοργόφτεροι οἱ Καρουλιῶτες ἀσκητές, γιὰ νὰ γιορτάσουμε ὅλοι μαζὶ τὰ Χριστούγεννα.
Κάποιοι κατέβαιναν ἀπὸ τὰ βράχια, ἄλλοι ἀπὸ τὶς κρεμαστὲς σκάλες, ἐνῶ κάποιοι ἀπὸ τὶς ἁλυσίδες… ἦταν ἕνα πρωτόγνωρο καὶ συγκινητικὸ ὅλο θέαμα!
Τοῦτοι οἱ ἐρημίτες εἴχανε περασμένους στοὺς λιγνούς τους ὤμους τοὺς τρίχινους, λερωμένους μὰ ἁγιασμένους ντορβάδες, μὲ ράσα χιλιομπαλωμένα καθὼς χαιρεντιόντουσαν ἕνας-ἕνας μὲ βαθειὰ ὑπόκλιση κι’ ἔπαιρναν τὴν θέση τοὺς στὸ μικρὸ ἠμιφεγγὴ γλυκύτατο Ἐκκλησάκι τοῦ Κυριακοῦ.
Κρούσανε ἕνα μικρὸ σήμαντρο γιὰ νὰ ἀρχινήσει ἡ ἡ ἀγρυπνία ἐνῶ ὁ ἁρμόδιος Ἱερεὺς φορώντας ἕνα μπλαβόχρωμο σὰν τοῦ πελάγους ἐπιτραχήλι ἔβαλε τὸ «Εὐλογητός»
Τὸ κρύο ἦταν τσουχτερό. Ὅλοι, ὅσον μποροῦσαν, ἤσαν σφιχτὰ τυλιγμένοι στὰ πτωχικὰ τοὺς ράσα. Οἱ ἀνασασμοὶ τῶν ψαλτάδων ἄτμιζαν ἄσπιλοι καθὼς ἔψαλλον μέλποντες Τοῦ Θεοῦ τὰ τραγούδια μέσα στὸ δεινὸ κράτος τοῦ χειμῶνος, μὰ ἡ λιβανοκαπνισμένη θωριὰ τῆς γλυκόπνοης Παναγίτσας πού μας ἀγνάντευε στοργικὰ σὰν Μανούλα ἀπ’τὸ Τέμπλο ζέσταινε τὴν ψυχή μας μυσταγωγώντας μας στὴν ἱερουργία τοῦ ἄχραντου τοκετοῦ τῆς, τῆς Τοῦ Χριστοῦ γεννήσεως κι’ἔτσι εἴχαμε γαλήνη σὰν καὶ ‘κείνη τῶν προβάτων στὸ μαντρὶ τῆς Βηθλεὲμ τότενες ποὺ γίνηκε ὁ Θεὸς ἄνθρωπος γιὰ νὰ ξαναγεννηθεῖ ὁ ἄνθρωπος στὴν οὐράνια Βηθλεέμ.
Ὅμως καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς κατανυχτικῆς ὁλονυχτίας ἐντύπωση ἀνερμήνευτή μου ἔκαμε ἕνας ἀδυνατισμένος καὶ λιπόσαρκος, σὰν τὸ καλάμι Καλόγηρος, μὲ μία μακρυὰ κάτασπρη γενιάδα ποὺ ‘χὲ σταθεῖ σ’ ἕνα παμπάλαιο στασίδι.
Τὸ σῶμα τοῦ ἂν καὶ κάθονταν μέσα στὸ κρύο καὶ στὴν ἀγρυπνιὰ ἀμετακίνητο σὰν τ’ἀγάλματος, ἐντούτοις τὸ ριτιδιασμένο κι’ ὁλοζώντανο ἀπὸ τὴν ἄσκηση πρόσωπό του, σὰν τοῦ φτασμένου κυδωνιοῦ, ἔκαμε διάφορες κινήσεις καὶ παράξενους μορφασμοὺς ἀλλοιούμενο τακτικὰ καὶ φανερώνοντας πὼς ζοῦσε ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς ἔντονα γεγονότα φερμένα ἀπὸ ἕνα ἄλλον κόσμο.
Έβλεπες νὰ ἐναλλάσονται ἡ προσμονὴ μὲ τὴν μελαγχολία,ἡ θλίψη, μὲ τὴν χαρὰ… νὰ σκιρτᾶ σὰν λαφομόσκι καὶ ἀμέσως νὰ κουρνιάζει συγκλονισμένος ἀπὸ Θεῖο φόβο…ἔκανε μορφασμοὺς στὸ πρόσωπο λὲς καὶ παρακολουθοῦσε ἕνα ἀλλόκοτο θέαμα καὶ ἔτσι πότε ἔκλαιγε, πότε συνοφρυόνταν, πότε χαμογελοῦσε καὶ δώστου πάλι Σταυροὺς καὶ μετάνοιες...
Καὶ ὅσο ὁ ἀσκητὴς ἐκτελοῦσε τὴ δική του λογικὴ λατρεία πιὸ δίπλα οἱ ψάλτες μορμύριζαν στὴν Πανάχραντο Θεοτόκο τὸ :
“Μεγάλυνον, ψυχή μου, τὴν τιμιωτέραν καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων. Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον. Οὐρανὸν τὸ σπήλαιον…”
Τὰ μικρούλικα παλαιὰ καντηλάκια στὸ Τέμπλο διέχεαν ἀρχοντικὲς μὰ καὶ σεμνὲς τὶς πολύχρωμες ἀνταῦγες τῶν κι ἕνας πτωχὸς πολυέλεος μὲ ἁγνὸ κερὶ φώτιζε ὅσο ἠδύνατο γλυκὰ τὸ σκοτάδι. Ὅλα ἁπλά, ἀπέριττα, ἀσκητικά…
Ἔτσι γαλήνια πῆρε ἡ ἀγρυπνία ὥσπου ἐκοινωνήσαμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων καὶ ἔδωσε ὁ Ἱερεὺς τὸ «δι’εὐχῶν» λαμβάνοντας τέλος ἡ οὐράνια ἐκείνη μυσταγωγία.
Ἡ ρόδινη ἀνατολὴ σιγά-σιγὰ αὐγαζόνταν ἀπὸ τὸν ἐπίσκεψη τοῦ ἡλίου μηνύοντας τὴν ἀνατολὴ ἀνατολῶν, τὸν ἑωθινὸ ἀστέρα, Αὐτὸν Τὸν γεννηθέντα Ἰησοῦ Χριστόν.
Μετὰ ἀπ’ τ’ ἀντίδωρο καὶ τὸν Ἁγιασμὸ προσφέρθηκε καφὲς και φραγκόσυκα στὸ φτωχικὸ καὶ ἀπέριττο Κυριακὸ τῆς σκήτης τῶν Καρουλῖων. Ἐγὼ διακονοῦσα στὸ κέρασμα, μὰ πρόσεχα καὶ ἀποθαύμαζα κιόλας τοὺς ἀσκητές, θωρώντας τοὺς λὲς κι’ἦταν παράξενα ὄντα, ὡς ἀρχαγγέλοι ἐπὶ τῆς γῆς.
Τότε ἐρώτησε ὁ Πνευματικός της Σκήτης ἐκεῖνον τὸν παράξενο ἀσκητὴ ἂν θὰ μείνει καὶ αὔριο ἐδῶ καὶ τοῦ ἀπήντησε:
-Βεβαίως καὶ ἐπιθυμῶ νὰ μείνω, ἐὰν καὶ θὰ ἤθελα καλύτερα νὰ ἡσυχάσω στὸ καλυβάκι μου, ὅμως δὲν ἔχω νὰ φάω καὶ ἂν κάμετε ἀγάπη δεχθεῖτε καὶ μένα νὰ φάγω κοντά σας.
Τὴν ἑπομένη ἡμέρα καὶ ἀφοῦ ἐψάλλαμε τὰ Κτιτορικὰ ἔχοντας ἐνημερώσει ἤδη ἐγὼ τὸν Πνευματικὸ γιὰ ὅλη ἐτούτη τὴν παράξενη συμπεριφορὰ τοῦ φτωχοῦ ἀσκητοῦ κατὰ τὴν χθεσινὴ ἀγρυπνίαν λέγει τοῦ τότε μὲ τόνο εὐγενικὸ μὰ καὶ ἐπιτακτικό.
-Ἀδελφέ μου, σὲ παρακαλῶ, πές μας τί γροικοῦσες χθὲς στὴν ὁλονυχτία καὶ ὅλο ἄλλαζε μορφὴ τὸ πρόσωπό σου.
Ὁ ἀσκητὴς ὅμως ἀρνιόταν πεισματικὰ νὰ δώκει ἀπάντηση φυλάγοντας ὅ,τι ἔζησε μέσα τοῦ ὡς πανάκριβο θησαυρό.
-Μὰ σὲ ἐξορκίζω στὸ ὄνομα Τοῦ Κυρίου νὰ μᾶς πεῖς.
-Λέγονται Γέροντα τέτοια πράγματα;
-‘Αντε κᾶμε ἀγάπη μήπως καὶ ὠφεληθοῦμε καὶ ‘μεῖς οἱ ἀδελφοί σου.
-…Μὰ δὲν μπορῶ.
-Ἅμα δὲν πεῖς, ἀπ’ἐδῶ δὲ φεύγεις !
Μὲ ὅλη ἐτούτη τὴν εὐγενικὴ βία καὶ δίχως νὰ θέλει ὁ παράξενος ἀσκητής, ὅμως ἀναγκεμένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Πνευματικοῦ καὶ τῶν Καλογήρων ποὺ ‘χᾶν ἀπομείνει καὶ τούτη τὴν ἡμέρα στὸ Κυριακό, ἄρχισε νὰ ὁμολογεῖ μὲ δάκρυα καὶ συντριβή:
-Τί νὰ σᾶς πῶ; Νά! ὅ,τι διαβάζατε καὶ ψέλνατε ἐσεῖς τὸ ἔβλεπα καὶ συμμετεῖχα καὶ ‘γῶ.
«Θωροῦσα τὸ Θεῖον βρέφος, τὸν Χριστούλη μας, τὰ προβατάκια, τα λίγα ζωντανά ποὺ ‘σαν ἐκεῖ καὶ σταλιάζανε… μὰ ἦταν καὶ μία γελάδα ποὺ ἔστεκε κοντὰ στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἐθέρμαινε μὲ τὸν ἀνασασμὸ τῆς …τὶς σταγόνες ποὺ έπεφταν ἀπὸ τὴν ὑγρασία και τους νοτισμένους σταλαγμίτες, καθότι ἤτανε σπήλαιον ἐκεῖ καὶ ὄχι κάποιο ἀνθρώπινο χτίσμα…
Σιμὰ εἶδα καὶ Τὴν Παναγία μας, λεχώνα, ποὺ εἶχε τυλίξει μὲ τὸ σεπτὸ ἐπανωφόρι τῆς τὸν Υἱό της καὶ ἀνέκλεινε δίπλα πρὸς μία μεριὰ καὶ κρύωνε γιατί ἤτανε κενὸ καὶ δὲν εἶχε ποὺ νὰ ἀκουμπήσει… Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ μία ποιμένισσα ἔφερε ἀχνιστὸ γάλα ποὺ μόλις εἶχε ἀρμέξει καὶ γιὰ νὰ πλύνει κιόλας μ’αὐτὸ τὸ Θεικὸ βρέφος. Ποῦ νὰ βρεθεῖ ζεστὸ νερὸ ἐκείνη τὴν ὥρα; ὅλα κρύσταλλο καὶ παγωμένα ἦταν…
Καὶ ‘ἔτσι ἔγινε… καὶ ἔτσι τρύπησε μὲ μιᾶς ἡ σπηλιὰ καὶ μπῆκαν Ἀγγέλοι που ἀνεβοακεβαίναν στον οὐρανὸ ἐνῶ ἀκούγονταν γλυκύτατη μελωδία…
Ὁ δὲ Ἰωσὴφ ὅλο ἔκλαιγε ἀναντρανισμένος ἀπὸ δέος καὶ χαρὰ σὰν τὸν Ἱερέα ποὺ στέκεται μὲ φόβο στὴν ἀναίμακτο Ἱερουργία ἔτσι καὶ ‘κεῖνος ἐφημέρευε τούτη τὴν νυχτιὰ στὸν πάντερπνο τοῦτο Ιερό Ναὸ μὰ καὶ πάμφτωχο συνάμα σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ.»
Πιο κάτω τὸ ζωηρὸ ἀγέρι ἀλυχτοῦσε στὰ Καρούλια, ἐνῶ τὰ κύματα στὸ ἄγριο σύνορο θαλάσσης καὶ γῆς ἔπλητταν φρίσσοντα τοὺς αποκρήμνους βράχους. Τα λευκά και πορφυρά κυκλάμινα ὄμως, που ἀνέθωραν μειλίχια ἀναρριχώμενα ἀπό τις σχισμάδες των βαράθρων, μυνίριζαν την ἀνάσταση ἐντός της καρδιάς του χειμῶνος. … «Χριστὸς ἐπὶ γῆς• ὑψώθητε.»
Ὅλη ἡ λογικὴ μὰ καὶ ἡ ἄλογη κτίσις στης Παναγιάς το Περιβόλι μαρτυροῦσε διὰ μυρίων βεβαίων στομάτων πὼς ὄντως ὁ Χριστὸς ἐγενήθη καὶ ἡ γαληνόμορφη Θεϊκὴ χαρὰ στὴν γῆ ἐνεθρονίσθη.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ - ΑΛΗΘΩΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ
http://trelogiannis.blogspot.com/2024/12/blog-post_183.html?m=1
Τα Χριστούγεννα είναι κατεξοχήν πνευματική εορτή και πρέπει μαζί με όλα τα άλλα που θα υπάρξουν στο σπίτι, να υπάρχει και ο Χριστός στις ψυχές των ανθρώπων που θα καθίσουν στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
Για να γίνει αυτό, θα πρέπει οι άνθρωποι να είναι εξομολογημένοι και να βρίσκονται εν μετανοία.
Διότι ο Χριστός γεννιέται και κάθεται σε καθαρές καρδιές, σε καρδιές εξομολογημένες και μετανοημένες.
Εάν λοιπόν θέλουμε, τα φετινά Χριστούγεννα να είναι Χριστούγεννα Θεού, φροντίστε να εξομολογηθείτε τις αμαρτίες σας, ειρηνεύσετε με τον Θεό και τους ανθρώπους. Αγαπήστε - συγχωρέστε τους ανθρώπους, πείτε την ''καλημέρα'' του Θεού, γράψτε, τηλεφωνείστε και μετά πάτε στην Βηθλεέμ, για να ακούσετε το «επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία» από τούτο τον κόσμο για τον άλλον. Αμήν.
*Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας
Χριστούγεννα, δεν είναι μόνο οι γιορτές. Ούτε τα γλέντια, ούτε οι φιέστες, ούτε τα τραγούδια και τα μαζώματα γύρω από τραπέζια γιορτινά με κρασιά, γλυκά και γαλοπούλες.
Χριστούγεννα, δεν είναι μόνο οι άνθρωποί μας. Όχι. Γονείς. Παιδιά. Συγγενείς και φίλοι…
Χριστούγεννα δεν είναι μια αγάπη γενική. Ούτε ευχές για τύχη, υγεία, πλούτο και πολλά τα χρόνια…
Χριστούγεννα δεν είναι ούτε οι αγκαλιές, ούτε τα φιλιά…
Χριστούγεννα δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω.
Χριστούγεννα, είναι η Ελπίδα. Η Ελπίδα που γεννήθηκε ξανά, σε έναν κόσμο σκοτεινό. Σε έναν κόσμο που είχε χάσει τον προορισμό του.
Χριστούγεννα, είναι η Ζωή.
Είναι η αρχή της νίκης του θανάτου.
Χριστούγεννα, είναι ο ερχομός Εκείνου. Εκείνου, που καταδέχθηκε να γίνει σαν και μας, για χάρη μας να σταυρωθεί και μαζί Του να μας Αναστήσει…
Χριστούγεννα, είναι ο ερχομός Εκείνου.
Του Ανυψώσαντος το κέρας ημών.
Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους.
Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος
Να είσαι μαλακός ρε.
Μαλακός με τους ανθρώπους.
Να ψάχνεις πάντοτε να βρεις την καλή τους την πλευρά. Την αθώα. Την παιδική.
Να έχεις στο νου σου, ότι όλοι τους κάποτε, ήταν και αυτοί παιδάκια.
Μέρες που είναι φρόντισε να μην το ξεχνάς…
Να αγαπάς ρε.
Να αγαπάς. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα σε τούτον εδώ τον κόσμο. Να αγαπάς με όλη την ψυχή σου.
Έτσι βιώνει ο άνθρωπος την αγάπη. Δίνοντας.
Δώσε. Γιορτάζει αληθινά εκείνος που μοιράζεται.
Δώσε…
Να χαίρεσαι ρε.
Να χαίρεσαι με το κάθε τι.
Να χαίρεσαι γιατί έρχονται Χριστούγεννα.
Να χαίρεσαι γιατί πέθανε ο θάνατος.
Να χαίρεσαι γιατί γεννιέται Εκείνος που δίνει τη ζωή.
Να χαίρεσαι, γιατί τα Χριστούγεννα φωνάζουν στις ψυχές πως : ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ.
Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος
Η ενανθρώπηση του Θεού υπερβαίνει την ανθρώπινη λογική, τόσο στο γεγονός όσο και στο λόγο. Το να γίνει τέλειος άνθρωπος ο τέλειος Θεός, εκφράζει την τέλεια ταπείνωσή Του και την τέλεια αγάπη Του. Πώς να ερμηνεύσεις το ότι ο Θεός, ο δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, σμικραίνεται και γίνεται άνθρωπος; Πώς να κατανοήσεις την αγάπη Του συγκρίνοντάς την με τη δική μας;
Το μυστήριο της ενανθρώπησης του Θεού δεν κατανοείται αλλά βιώνεται, όπως όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας. Γι’ αυτό, άλλοι εισέρχονται στην ουσία κι άλλοι στους τύπους.
Μπορείς να βιώσεις το μυστήριο των Χριστουγέννων:
– Αν νιώθεις χαμένος στον εαυτό σου, στα έργα σου, τα προβλήματά σου και ζητάς Σωτήρα.
– Αν νιώθεις τη μεγάλη αγάπη του Θεού για σένα ως προσωπική αγάπη κι ας μην την αξίζεις.
– Αν μπορείς να ταυτιστείς, όπως το Χριστό, με τον κάθε αμαρτωλό, τον κάθε δυσκολεμένο, τον κάθε πλησίον σου.
– Αν είσαι έτοιμος να αφήσεις το θέλημά σου, όπως Εκείνος, για χάρη του διπλανού σου.
– Αν μετανοείς κι εξομολογείσαι.
– Αν κοινωνάς «γι’ άφεση αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον» κι όχι ως αυτοδικαιομένος για τα έργα σου.
– Αν τέλος, γιορτάζεις ολόχρονα τη γέννησή Του.
Αλήθεια, τα Χριστούγεννα θα περάσουν χωρίς ν’ αφήσουν τίποτα ουσιαστικό στην καρδιά σου, αν στηρίζεσαι στα γιορταστικά τραπέζια και στα δώρα, κι αν δεχτείς όσα η καταναλωτική κοινωνία σού υποβάλλει.
Πράγματι, σ’ αντίθεση με το Πάσχα, υπάρχει έντονη κινητοποίηση για να «γιορτάσουμε Χριστούγεννα». Όλα τα «φαίνεσθαι» κι όλα τα «πρέπει» επιστρατεύονται για να δείξουμε, στους εαυτούς μας και στους άλλους, ότι «γιορτάζουμε Χριστούγεννα».
Λίγη νηστεία, λίγη ελεημοσύνη, λίγη ώρα στην εκκλησία για τη γιορτή, γίνεται για κάποιους το άλλοθί τους για «Χριστούγεννα με Χριστό».
Έτσι, ο καθένας μας αντιλαμβάνεται τη γιορτή κατά πως έμαθε, κατά πως νομίζει. Ποιος μπορεί να τον αλλάξει; Και γιατί τάχα, αν δεν υποψιάζεται πως «κάτι άλλο» υπάρχει για να θέλει να το δει;
Όλοι πορευόμαστε… Η αγκαλιά τού Μεγάλου Θεού μας χωρά όλους. Για όλους ήλθε κι έγινε «ως εις εξ ημών». Εκείνος πρώτος μάς αγάπησε, ώστε να γίνει άνθρωπος. Γι’ αυτό Εκείνος έχει τον τελευταίο λόγο για τον καθένα μας.
Μέσα στα τρεχάματα για προετοιμασία, στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα των γιορτών, για συνειδητοποιημένους και ανυποψίαστους, έρχεται ο Χριστός, αθόρυβα και ταπεινά όπως τότε. Ευλογημένοι όσοι του ανοίξουν την καρδιά τους για να γεννηθεί, σχετιζόμενοι μαζί Του, δημιουργώντας αγαπητική σχέση μαζί Του.
https://www.pemptousia.gr/2023/12/christougenna-gia-olous/
Και έρχεσαι εσύ και μου λές:
“Μην ψαχνεις τα Χριστουγεννα σε χιονια,σε στολίδια.Μην τα ψάχνεις σε δώρα και χοντρούς Αη-Βασίληδες.Σε στολισμένα δέντρα,σε τσάντες φορτωμένες δώρα,σε κόκκινα σκουφάκια.Σε τραγούδια,πανηγύρια, τραπέζια γεμάτα φαγητά.
Μην ψαχνεις τα Χριστουγεννα γύρω σου.Δεν θα τα βρεις πουθενά.Γι’ αυτό η μελαγχολία σου.
Γι’ αυτό χάνεται η χαρά οταν τα φωτα σβήσουν.Όταν περάσουν οι γιορτές.
Τα Χριστούγεννα είναι μέσα σου.Στην καρδιά σου.Το δέντρο σου το στόλισες,την καρδιά σου την στόλισες;Την καθάρισες;Την ετοιμασες να δεχτεί τον Χριστό;
Ένιωσες το μήνυμα της γέννησης Του;
Το άγγελμα της σωτηρίας μας;
Την ελπίδα,την χαρά,την ενσαρκωση του Λόγου;
Γι’ αυτό σου λέω.
Μην ψάχνεις τα Χριστούγεννα μέσα στον κόσμο.Ψάξε τον Χριστό.Ψάξε την καρδιά σου.”
Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη!
*Ψυχής Αγγίγματα*
Με το Β έγραψα Βηθλεέμ και με το Γ τη Γέννηση του Κυρίου.
Στο Δ βρήκα τα δώρα που Του χάρισαν,
και με το Ε την ελπίδα που μάς έφερε στη γη.
Με το Ζ θυμήθηκα τα ζώα που Τον ζέσταιναν,
και με το Η τον Ηρώδη τον κακό βασιλιά.
Με το Θ είπα “ Θεέ μου ”,
και με το Ι ψιθύρισα “ Ιωσήφ ”.
Το Κ μού έφερε στο νου την καλοσύνη,
και με το Λ το λιβάνι και το λυτρωμό.
Μέσα στο Μ είδα τους Μάγους,
και στο Ν την Άγια Νύχτα.
Το Ξ σκόρπισε την ξαστεριά,
και με το Ο γιόρτασε η Οικουμένη.
Το Π με γονάτισε μπροστά στην Παναγία.
Το Ρ μού θύμισε το Ραββί, το δάσκαλο.
Μ’ ένα μεγάλο Σ το Σπήλαιο.
Μ’ ένα χαρούμενο Τ τραγούδησα τραγούδια.
Το Υ ήταν για τους ύμνους,
και το Φ το φως που φώτισε την πλάση.
Ένα Χ είπε “ Χριστέ μου "!
Οι Αγγελοι έψελναν με το Ψ ψαλμούς,
και το Ωσσανά που αρχίζει από Ω.
Από τότε κάθε Χριστούγεννα, η αλφαβήτα δοξάζει το νεογέννητο Χριστό και δίνει παντού το μήνυμα των Χριστουγέννων :
" ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ "
Στην Ιερά μας Μονή από 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ καθημερινά από Δευτέρα - Παρασκευή θα τελείται βραδινή Θεία Λειτουργία μετ' Εσπερινού και Όρθρου στις 6:00 - 8:00 μ.μ.
Το Σάββατο δεν θα τελείται Θεία Λειτουργία.
Την Κυριακή το πρωί στις 7:00 θα τελείται η καθιερωμένη Θεία Λειτουργία.
----------------------------------------
🔹Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου το ΑΠΌΓΕΥΜΑ ώρα 6:00 μ.μ. θα τελεστούν οι Βασιλικές ώρες των Χριστουγέννων
🔹Τρίτη 24 Δεκεμβρίου το ΠΡΩΊ ώρα: 7:30 π.μ. θα τελεστεί ο εσπερινός και η Θεία λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.
🔹Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου
Πρωινή θεία λειτουργία ώρα 6:00 π.μ.
🔹Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου
Πρωινή θεία λειτουργία ώρα 7:30 π.μ.
🔹Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου
Πρωινή θεία λειτουργία ώρα 7:30 π.μ.
🔹Κυριακή 29 Δεκεμβρίου στις 7:00 το πρωί η καθιερωμένη θεία λειτουργία
✨✨✨✨✨✨✨✨
Η χάρις του Θεού να σκέπει όλους μας.
🎄 Καλό σαραντάμερο!
Καλό αγώνα!
Μία ακόμη ευλογημένη περίοδος νηστείας ξεκινά, πνευματικού αγώνα και προσπάθειας για να στρέψουμε το νου μας προς το Θεό, ο καθένας με τις δυνάμεις του και το πνευματικό του «φιλότιμο» και πάντα σε συνεννόηση με τον πνευματικό του Πατέρα.
Η νηστεία αυτή ξεκινά στις 15 Νοεμβρίου και διαρκεί μέχρι και τις 24 Δεκεμβρίου, ενώ στις 25 Δεκεμβρίου που εορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού μας, έχουμε κατάλυση εις πάντα ανεξαρτήτου ημέρας. Την περίοδο αυτή του τεσσαρακονθήμερου των Χριστουγέννων απέχουμε από κρέας και γαλακτοκομικά προϊόντα, ενώ μπορούμε να καταλύσουμε ψάρι, όλες τις ημέρες της εβδομάδας εκτός Τετάρτης και Παρασκευής.
Το ψάρι καταλύεται μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου και σε κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις, -κυρίως στην επαρχία- η κατάλυση ιχθύος ολοκληρώνεται στις 12 Δεκεμβρίου, όμως αυτό αποτελεί εξαίρεση και δεν εντάσσεται στο επίσημο «νηστειολόγιο» της Εκκλησίας μας, που προβλέπεται από το ιερό Πηδάλιο.
Στις 21 Νοεμβρίου, ημέρα του εορτασμού των Εισοδίων της Θεοτόκου μπορούμε να καταλύσουμε ψάρι, οποιαδήποτε ημέρα και αν πέσει η εορτή.
Και ως παρένθεση θα λέγαμε πως υμνολογικά η Εκκλησία μας την ημέρα του εορτασμού των Εισοδίων της Θεοτόκου, μας προετοιμάζει ευθέως και ταχέως για την μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων.
Στις καταβασίες ψάλλουμε «Χριστός γεννάται δοξάσατε». Αυτό το υμνολογικό αριστούργημα που ακούμε σε α’ ήχο και που θα έλεγε κανείς ότι ενώ θέλουμε περισσότερο από μήνα για τη Δεσποτική εορτή των Χριστουγέννων, είναι σαν να μας καλεί από τη στιγμή εκείνη να τραβήξουμε το χρόνο και να γιορτάσουμε τη γέννηση του Χριστού μας.
Όλα συμπλέκονται και γίνονται εορτή.
Το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον.
Έτσι μας μαθαίνει η μάνα μας η Εκκλησία, που μας καλεί να μετέχουμε στα γεγονότα που σημάδεψαν την ανθρωπότητα. Να ζήσουμε το εκάστοτε γεγονός ως παρόν.
Εξάλλου, ίσως μερικοί να γνωρίζουν ότι μία ευχή στην προσκομιδή που διαβάζει ο ιερέας, σχετίζεται με τη γέννηση του Χριστού, ευχή η οποία διαβάζεται όλο το χρόνο και σε κάθε θεία Λειτουργία.
Τώρα γεννάται. Ο λυτρωτής του ανθρώπου από τη φθορά του θανάτου.
Ο νέος Αδάμ, που δίνει λύση στο δράμα του ανθρώπου. Ο Χριστός μας που ερωτευμένος με το πλάσμα του, ντύνεται την ανθρώπινη φύση κρατώντας τη θεία, λαμβάνοντάς την από τη Θεοτόκο με τη συγκατάθεσή της και την ανυψώνει με την Ανάσταση και την Ανάληψη του, στα δεξιά του Πατρός.
Αυτά έρχονται να μας υπενθυμίσουν τη συγκατάβαση του Χριστού στον άνθρωπο από αστείρευτη αγάπη, για να αγωνιστούμε ως ένα ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης, με μία μικρή αποχή από τις απολαύσεις πάσης φύσεως και μία εγκράτεια στα πάθη της σαρκός.
Χαλινάρι στη γλώσσα και φύλαγμα των αισθήσεων. Τη νηστεία, που μας έδειξε ο ίδιος ο Χριστός την αναγκαιότητά της.
Να επανέλθουμε σχετικά με τη νηστεία των Χριστουγέννων, που ιστορικά θα συμπληρώναμε αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη στις καθιερωμένες νηστείες της Εκκλησίας μας, τουλάχιστον όσον αφορά των αριθμό των ημερών της.
Κατά τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού η νηστεία αυτή είχε διάρκεια ολίγων ημερών, ενώ ο εορτασμός των Χριστουγέννων δεν ήταν στις 25 Δεκεμβρίου αλλά συνεορταζόταν με τα Θεοφάνεια στις 6 Ιανουαρίου, πράγμα που άλλαξε τον τέταρτο αιώνα, για λόγους που η Εκκλησία έκρινε τότε. Έπρεπε δηλαδή να συμπίπτει με μία συγκεκριμένη ειδωλολατρική εορτή, για να μην έχει ως αποτέλεσμα μία παραπλανητική κατάσταση και μία σύγχυση που δημιουργήθηκε στους χριστιανούς της εποχής, οι οποίοι γιόρταζαν με τους ειδωλολάτρες στις 25 Δεκεμβρίου, μία γιορτή που σχετίζεται με τον ήλιο.
Η Εκκλησία το αγίασε αυτό το φαινόμενο με αυτό τον τρόπο και γι’αυτό στο απολυτίκιο της εορτής, ο Χριστός αναφέρεται ως «ήλιος της δικαιοσύνης».
Οφείλουμε να προσθέσουμε πως η Εκκλησία μας, έχει θεσπίσει την περίοδο αυτή των 40 ημερών μέχρι τα Χριστούγεννα το -ιερό σαρανταλείτουργο-, το οποίο μας βοηθά πολύ στο αγώνα μας, τον καθένα μας ξεχωριστά στο βαθμό βέβαια στον οποίο μπορούμε να συμμετέχουμε στις θείες λειτουργίες, που τελούνται καθημερινώς σε αρκετούς ναούς ανά τη χώρα.
Το πόσο σημαντική και ψυχωφελής είναι η συχνή συμμετοχή μας σε αυτές τις θείες Λειτουργίες, είναι δύσκολο να το αναπτύξουμε, όμως ο καθένας από εμάς ας αναλογιστεί μόνο το γεγονός της καθημερινής τράπεζας, στην οποία προσφέρεται ο Χριστός ως βρώση και πόση και μας καλεί στην τράπεζά του να τον γευθούμε, για την άφεση των αμαρτιών μας και την αιώνια ζωή.
Πολύ σημαντική είναι και η μνημόνευση των ονομάτων που γίνεται στην προσκομιδή από τον ιερέα, στη διάρκεια αυτών των θείων Λειτουργιών του σαρανταλείτουργου.
Ας μην παραλείψουμε να δώσουμε το χαρτάκι με τα ονόματα των αδελφών μας.
Μέσα σε αυτή την περίοδο του αγώνα, ας θυμηθούμε εντονότερα και την ελεημοσύνη στους συνανθρώπους μας, τόσο την υλική, η οποία είναι πάντοτε απαραίτητη, πόσο μάλλον με τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλοί συνάνθρωποί μας, όσο και την πνευματική ελεημοσύνη, η οποία πολλές φορές αποδεικνύεται σημαντικότερη της υλικής, για την οποία χρειάζονται αγάπη και λίγος χρόνος.
Θα χρειαστεί να προσθέσει κανείς, ότι μπορεί να θεωρηθεί κάποιος από εμάς εξωγήινο ον και να χαρακτηριστεί ως φανατικός, όταν ομολογήσει ότι νηστεύει, ευρισκόμενος σε κάποιο εορταστικό τραπέζι τις ημέρες αυτές της Σαρακοστής, αφού δεν είναι και λίγοι οι εορταζόμενοι άγιοι της περιόδου αυτής.
Σε μία μεγάλη μερίδα κόσμου εξάλλου, η νηστεία των Χριστουγέννων είναι άγνωστη και δεν θεωρείται παράξενο αυτό ως γεγονός, λόγω της αποχριστιανοποίησης που έχουμε ως χώρα τις τελευταίες δεκαετίες.
Θα λέγαμε πολύ απλά και σύντομα γι’αυτές τις περιπτώσεις το εξής: Ευκαιρία για ομολογία πίστεως.
πηγή: www.euxh.gr
🌹Ιερό Σαρανταλείτουργο των Χριστουγέννων, προς πνευματική στήριξη και αγώνα.
Στην Ιερά μας Μονή από 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ καθημερινά από Δευτέρα - Παρασκευή θα τελείται βραδινή Θεία Λειτουργία μετ' Εσπερινού και Όρθρου στις 6:00 - 8:00 μ.μ.
Το Σάββατο δεν θα τελείται Θεία Λειτουργία.
Την Κυριακή το πρωί στις 7:00 θα τελείται η καθιερωμένη Θεία Λειτουργία.
----------------------------------------
🔹Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου το ΑΠΌΓΕΥΜΑ ώρα 6:00 μ.μ. θα τελεστούν οι Βασιλικές ώρες των Χριστουγέννων
🔹Τρίτη 24 Δεκεμβρίου το ΠΡΩΊ ώρα: 7:30 π.μ. θα τελεστεί ο εσπερινός και η Θεία λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.
🔹Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου
Πρωινή θεία λειτουργία ώρα 6:00 π.μ.
🔹Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου
Πρωινή θεία λειτουργία ώρα 7:30 π.μ.
🔹Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου
Πρωινή θεία λειτουργία ώρα 7:30 π.μ.
🔹Κυριακή 29 Δεκεμβρίου στις 7:00 το πρωί η καθιερωμένη θεία λειτουργία
✨✨✨✨✨✨✨✨
Η χάρις του Θεού να σκέπει όλους μας.
Καλό σαραντάμερο!
Καλό αγώνα!
Αλήθεια, πόσες καρδιές θα συνεχίζουν να μένουν “αναμμένες” για τον Χριστό και τη Βασιλεία των Ουρανών; Πόσοι θα “παιδαγωγήσουν” το Θείο Βρέφος μέσα στην καρδιά τους με την καλλιέργεια των αρετών, μέσα από τη μετάνοια και την ανάληψη της ευθύνης; Πόσοι θα λαχταρούν την επόμενη Θεία Λειτουργία ώστε να μεταλάβουν ή τη συνάντηση με τον πνευματικό για να κουβεντιάσουν και να γίνει ο πνευματικός απολογισμός των εορτών; Πόσοι άνθρωποι άραγε θα προβληματίζονται από αυτές τις ευλογημένες σκέψεις; Το κοσμικό γλέντι των εορτών θα τελειώσει, με τον εαυτό μας όμως δεν έχουμε τελειώσει, αντίθετα, έχουμε δουλειά.
Μεγαλώνουμε και κάθε εορτή μας θυμίζει τον προορισμό μας και τη μεγάλη συνάντηση που θα έχουμε τη φρικτή και φοβερά ημέρα που θα αναχωρήσουμε από αυτή τη ζωή. Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Ο άνθρωπος του Χριστού είναι χαρούμενος όλες τις μέρες του χρόνου, διότι βιώνει μέσα στην καρδιά του Χριστούγεννα και Πάσχα μαζί. Υπάρχει όμως μια διαφορά, ότι ο πνευματικός άνθρωπος ζει το κοσμικό γλέντι ως αποτέλεσμα της πνευματικής χαράς και ευφροσύνης. Όχι απομονωμένα έτσι για το τίποτα.
Ας προβληματιστούμε ...
Η πνευματική δουλειά δεν κάνει διακοπές, ούτε ξεκουράζεται, αντίθετα μένει άγρυπνη και ετοιμάζεται για τη μεγάλη συνάντηση.
«Στώμεν Καλώς . . .»
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
🔹 Την Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου παραμονή των Αγίων νηπίων των υπό Ηρώδου αναιρεθέντων, το απόγευμα στις 6:30 - 9:30 θα τελεστεί βραδινή Ακολουθία μετ' Εσπερινού Όρθρου και Θείας Λειτουργίας.
