Μοναχός Θωμάς Αγιοπαυλίτης

 «Γερο-Θωμά, πή­γαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των πατέρων το “Χριστός Ανέστη”»

Απλά και ταπεινά γεροντάκια που βιώνανε τα υπερφυσικά θαύματα στην ζωή τους σαν κάτι το συνηθισμένο και το καθημερινό…!

Μοναχός Θωμάς Αγιοπαυλίτης (1881 – 8 Φεβρουαρίου 1949)

~ Γεννήθηκε στην Τρίπολη της Τραπεζούντος το έτος 1881, ο κατά κόσμον Θεόδωρος Σιδερίδης.

Πάντοτε διακρινόταν μεταξύ των αδελφών της ιεράς μονής Αγίου Παύλου για την αγαθότητα, την απλότητα, την πίστη και την πρόθυμη υπακοή του. Προσήλθε στη μονή το 1934 κι εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός το 1935.

Το Πάσχα του 1936, κατά την έξοδο των πατέρων στον αύλειο χώρο της μονής, για να κάνουν Ανάσταση, ο ηγούμενος Σεραφείμ (†1960), μετά

το «Χριστός Ανέστη», είπε στον μοναχό Θωμά: «Γερο-Θωμά, πή­γαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των πατέρων το “Χριστός Ανέστη”».

Πρόθυμος, δίχως δεύτερο λογισμό, έτρεξε να κάνει πράξη τον λόγο του Γέροντος. Απευθυνόμενος στα οστά είπε μεγαλόφωνα:

«Ο ηγούμενος μ’ έστειλε να σας ειπώ το “Χριστός Ανέστη”, πατέρες και αδελφοί».

Τότε τα οστά έτριξαν και μία κάρα σηκώθηκε έως ένα μέτρο ψηλά και απάντησε δυνατά:

«Αληθώς Ανέστη ο Κύριος».

Ο π. Θωμάς θεώρησε φυσικό το γεγονός και ότι έτσι πάντοτε γινόταν.

Άλλοτε πάλι ο ίδιος μοναχός, ενώ ήταν εντελώς άπειρος, λόγω απουσίας του υπεύθυνου μοναχού, έλαβε εντολή να παρασκευάσει τη ζύμη για το ψωμί της μονής. Αδαής και αδύναμος προσευχόταν στην Πανα­γία να τον φωτίσει τι να κάνει. Σε λίγο, σαν υπνωτισμένος, βλέπει μία μαυροφόρα γυναίκα να ετοιμάζει το προζύμι, να πλάθει τα ψωμιά και να τα φουρνίζει. Κατάλαβε ότι ήταν η παρουσία και προστασία της ίδιας της Υπεραγίας Θεοτόκου. Οι πατέρες δεν είχαν ξαναφάει τέτοιο ψωμί. Η γλυκύτητά του τους έμεινε αλησμόνητη για χρόνια. Ο Γέρο­ντας Θωμάς λόγω της μακαρίας απλότητός του και της μεγάλης του ταπεινώσεως διάβηκε τη μοναχική του ζωή μέσα σ’ ένα συνεχές θαύμα.

Ο ηγούμενος Σεραφείμ διηγείτο για το πόσο χαριτωμένη ψυχή ήταν.

Ηλθε μεγάλος, 53 ετών. Πριν έλθει περιήλθε τις αγιορειτικές μονές, αλλά λόγω της ηλικίας του δεν τον κρατούσαν. Ο ίδιος, προσκυνώντας τις εικόνες του τέμπλου της κάθε μονής, άκουγε από την εικόνα της Παναγίας: «Όχι εδώ· στο παραπέρα μοναστήρι». Στη μονή του Αγίου Παύλου, η εικόνα της Παναγίας του είπε: «Εδώ»!

Ο θεομητροκίνητος αυτός μοναχός ανεπαύθη εν Κυρίω στις 8.2.1949 για να συναντήσει την Έφορο του Αγίου Όρους, την Αειπάρθενο Θεο­τόκο, τη Μυροβλύτισσα Παναγία, την Αγιοπαυλίτισσα.

Πηγές – Βιβλιογραφία:

Ανδρέου Αγιορείτου μοναχού, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τ. Α’, Αθήναι 1979, σσ. 40-41, τ. Β’, Αθήναι 1981, σσ. 31-32. Χρυσοστόμου Ροδοστόλου επισκόπου, Θεομη­τορικά και εξόδια στον Άθωνα, Άγιον Όρος 2005, σσ. 414-417.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Α΄, εκδ. Μυγδονία σ. 435-436

Ευλογημένα δάκρυα

 

Με δάκρυα γεννώνται οι αρετές και δι’ αυτών δίνεται άφεση

ΑΝ ΠΕΣΑΜΕ ποτέ σε σαρκική αμαρτία, έλεγε στους μαθητές του ο Αββάς Μωυσής, ας μετανοήσουμε κι ας πενθήσουμε τώρα, προτού μας προλάβει το πένθος της φοβερής καταδίκης μας.

ΑΛΛΟΤΕ πάλι έλεγε:

- Με δάκρυα γεννώνται οι αρετές και δι’ αυτών δίνεται άφεση. Αλλά όταν κλαίμε, δεν πρέπει να υψώνουμε την φωνή του στεναγμού μας, για να μην ακουγόμαστε από άλλους. Ας μην γνωρίζει η αριστερά μας, δηλαδή η κενοδοξία, τί κανει η δεξιά μας, η λύπη της καρδιάς.

ΣΕ ΑΔΕΛΦΟ που τον ρώτησε τί να κανει όταν έχει πειρασμούς ή πονηρούς λογισμούς στην διάνοια, ο ίδιος Γέροντας αποκρίθηκε:

-Τρέξε κλαίγοντας στην αγαθότητα του Θεού και φώναξε με όλη την δύναμη της ψυχής σου, ζητώντας βοήθεια. Ο Θεός είναι κοντά σ’ εκείνους που Τον επικαλούνται, μας λέει η Αγία Γραφή.

(Γεροντικό, Σταλαγματιές από την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ.245)

Πρέπει να κατέβεις για να ανέβεις

 

Κάποιος αδελφός ρώτησε έναν Γέροντα:

« Ποια είναι η προκοπή του ανθρώπου που τη θέλει κ ο Θεός ;»

Και απάντησε ο Γέροντας:

« Η προκοπή του ανθρώπου είναι η ταπείνωση , γιατί όσο κάποιος κατεβαίνει προς την ταπείνωση τόσο ανεβαίνει σε προκοπή.»

Η φιλοδοξία του ηγέτη.

Ἀλίμονο! Πόσα κακά φέρνει ἡ μανιασμένη φιλοδοξία! 

Δέν μποροῦσε ὁ Ἡρώδης νά τόν θανατώσει, γιατί φοβόταν τό λαό καί ὅμως τόν θανάτωσε γιά μία χούφτα προσκαλεσμένους. 

Γέμισε ἡ ψυχή του λύπη, ὄχι γιά τίποτα ἄλλο, ἀλλά γιατί νόμισε ὅτι θά ἔχανε τή δόξα πού εἶχε ἀπό τά πλήθη. 

Δυσκολέψανε λοιπόν γιά τό βασιλιά ἀπό παντοῦ τά πράγματα. 

Ἄν μέν φόνευε τόν δίκαιο Ἰωάννη, θά τόν κατηγοροῦσαν γιά τό φόνο καί ἄν δέν τόν φόνευε, θά ρεζιλευόταν δημόσια, γιατί δέν θά ἦταν σέ θέση νά κρατήσει τόν ὅρκο του. Ὁρκίστηκε ἀπό τήν ἀκόρεστη ἐπιθυμία νά τόν τιμοῦν καί φοβήθηκε νά παραβεῖ τόν ὅρκο ἀπό τή φιλοδοξία.

 Ἔτσι ἔκανε τό φόνο ὑποχρεωμένος νά τηρήσει τόν ὅρκο του, ἀλλά συγχρόνως ἱκανοποιοῦσε τήν κούφια φιλοδοξία του.

Το μέγα γεροντικό

Δοκιμασία για την ελευθερία

 

Είπε Γέρων: 

Το λιβάνι πρέπει να ριχτεί στη φωτιά για να ελευθερωθεί η μυρωδιά του. Το χωράφι πρέπει να το ξεσχίσει το αλέτρι για να δεχθεί τη σπορά. Και το σιτάρι πρέπει να συνθλίβει κάτω απ’ τη μυλόπετρα, για να γίνει ψωμί. 

Φαίνεται, λοιπόν, πως τα πολυτιμότερα πράγματα στη ζωή έρχονται έπειτα από πολλές δοκιμασίες.

Κάνε υπομονή και θα φιλοξενήσεις και αγγέλους

Κάποτε ένας μοναχός ήταν αρχοντάρης σ’ ένα Μοναστήρι του Αγίου Όρους (Αρχοντάρης είναι αυτός που φροντίζει για τους επισκέπτες, ετοιμάζει τα.. δωμάτια, προσφέρει τον καφέ και το κέρασμα. Είναι ένα πολύ κουραστικό διακόνημα, ιδίως στο Άγιο Όρος, που οι προσκυνητές κάθε μέρα είναι πάρα πολλοί).

Αυτός λοιπόν ο αρχοντάρης είχε κουραστεί πολύ από το διακόνημά του, το οποίο εκτελούσε επί πέντε χρόνια συνέχεια, και ζήτησε από τον Ηγούμενο να τον αντικαταστήσει.

Κάνε υπομονή, του απάντησε ο Ηγούμενος, και θα φιλοξενήσεις και Αγγέλους !!!

Να’ ναι ευλογημένο, απάντησε ο μοναχός.

Ύστερα από λίγο καιρό, ένα βραδάκι, αφού είχαν κλείσει οι πόρτες της Μονής, όπως ήταν κατάκοπος, κάθισε στο αρχονταρίκη λίγο, άνοιξε την Καινή Διαθήκη και άρχισε να διαβάζει.

Βλέπει λοιπόν ξαφνικά να μπαίνει από την πόρτα του αρχονταρικίου ένας ωραιότατος νέος, ντυμένος στα λευκά.

Ευλογείτε, Πάτερ μου, του λέει. Ω, τι διαβάζετε, το Ευαγγέλιο του Ουρανού; Είστε μακάριος !!!

Και πριν προλάβει να απαντήσει ο αρχοντάρης, γιατί τα είχε χαμένα, συνέχισε ο νέος:

Ω με συγχωρείτε που σας διακόπτω, αλλά είμαι πεινασμένος.

Κατάπληκτος ο αρχοντάρης αλλά πολύ ευγενικά, είπε:

Ορίστε, ορίστε, καθήστε να σας ετοιμάσω κάτι. Πως λέγεστε;

Μιχάλης, απαντά ο νέος.

Γρήγορα – γρήγορα λοιπόν, με μεγάλη προθυμία αρχίζει να ετοιμάζει το τραπέζι, για να φάει ο νέος, που ήρθε στα λευκά ντυμένος.

Εκείνη την ώρα δεν το πολύ κατάλαβε, ύστερα άρχισε να του κάνει εντύπωση το πως ήταν ντυμένος.

Όσο εσείς θα τρώτε, του λέει, εγώ θα σας ετοιμάσω και το κελλάκι σας και θα σας φέρω και λίγη σαλάτα.

Πηγαίνοντας όμως να πάρει το πιάτο με τη σαλάτα, από ένστικτο γύρισε το κεφάλι του πίσω, για να ξανά κοιτάξει αυτόν τον νέο, που του έκανε μεγάλη εντύπωση. Ο ωραιότατος εκείνος νέος είχε εξαφανιστεί !!!

Οπωσδήποτε ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ !!!

Από τότε η προθυμία του για φιλοξενία είχε μεγαλώσει. Θυμόταν το γεγονός με συγκίνηση. Πρόκειται για τον παπά Φιλάρετο, τον μετέπειτα Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2024/01/blog-post_174.html?m=1

"Άστην εδώ. Δεν πειράζει, να μην την κάψω...

 

Μου έλεγε ο γεροΣάββας ο ασκητής 

ότι όταν πήγε στο κελλάκι εκείνο του Αγίου Αθανασίου στην Καψάλα, συμμάζευε το κελί και το καθάριζε. Ήταν κελί που κατοικείτο από Ρώσους προηγουμένως και είχε εγκαταλειφθεί για πολλά χρόνια. 

Εκεί που το συμμάζευε άναψε μία μεγάλη φωτιά και έκαιγε τα παλιόχαρτα, τα παλιοπράγματα που ήταν μέσα στο κελί 

μαζεμένα και αφημένα από το πέρασμα 

των χρόνων των πολλών. 

Εκεί που έκαιγε διάφορα πράγματα και διάφορες παλιές και φθαρμένες εικόνες, χάρτινες βέβαια, είχε μία χάρτινη εικόνα που ήταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ με το θυμιατό και με ένα σπαθί, μια ρομφαία πύρινη, ας πούμε. Μία ρωσική εικόνα, όμορφη αλλά χάρτινη και λίγο φθαρμένη. Την πήρε λοιπόν ο παπουλής αυτός και λέει: "να τη βάλω κι αυτή στη φωτιά, τι να την κάνω; χάρτινη εικόνα είναι.. παλιά, φθαρμένη."

Πήγε να τη ρίξει στη φωτιά. Την ώρα που πήγε να τη ρίξει στη φωτιά, μετάνιωσε. Λέει: "Δεν πειράζει, να μην την κάψω. 

Κρίμα είναι... ε, κάτι μπορεί να κάνει." 

Λέει μετά: "μα τι θα την κάνω ;"

Ξαναπάει να τη ρίξει στη φωτιά, πάλι ξανά πίσω. Δυο-τρεις φορές πήγε-ερχόταν το χέρι του στη φωτιά, δεν την έριξε. Πιάνει μια πινέζα και την έβαλε απ' έξω από την πόρτα του, από την έξω πλευρά της πόρτας.

Λέει: "Άστην εδώ. Δεν πειράζει, να μην την κάψω. Ας μην την κάψω."

Το βράδυ, μου λέει, που πήγα να κάνω προσευχή στο κελί μου εκεί στην έρημο έλεγα την ευχή με σβηστό το φως και τα λοιπά, ακούω θυμιατό! Κάποιος θυμιάτιζε!

Λέω: Κύριε ελέησον! Ποιος θυμιατίζει μέσα στο κελί μου; αφού είμαι μόνος μου! 

Μέσα στην έρημο, μέσα στην ερημιά τη μεγάλη! Και θυμιάτιζε κάποιος, θυμιάτιζε όλο το κελί και μύρισε και το κελί του όλο θυμίαμα. Κύριε ελέησον! Φοβήθηκε πάρα πολύ διότι στο τέλος πήγε αυτός που θυμιάτιζε έξω από την πόρτα του

και θυμιάτισε την πόρτα! Φοβήθηκε ο γεροΣάββας, λέει: "Ποιος είναι έξω από την πόρτα μου και θυμιατίζει;"

Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μέσα και τον θυμιατίζει τρεις φορές και χάθηκε! 

Εις ανταπόδοση του γεγονότος που του διέσωσε την εικόνα του αυτή στο κελί του και δεν τον έκαψε κι αυτόν μαζί με τα υπόλοιπα αντικείμενα. 

Θέλω να πω ότι οι Άγιοι θέλουν ευκαιρίες να μας επισκεφτούν, θέλουν ευκαιρίες να μας βοηθήσουν! 

π.Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού 

ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Έσπασε η γλάστρα;

Όταν ο άνθρωπος είναι ταπεινός, δεν χάνει τίποτε.

Δηλαδή η ταπείνωση είναι όπως μία γλάστρα. Εφόσον τα φυτά είναι μέσα σ’ αυτή την καλή γλάστρα με το καλό χώμα, τα φυτά δεν θα πάθουν τίποτε. Εάν σπάσει η γλάστρα, αυτό θα έχει επιπτώσεις και στα φυτά.

Τα φυτά είναι οι αρετές οι οποίες διατηρούνται μέσα στην ταπείνωση, μέσα στην γλάστρα.Αν έχει ταπείνωση, δεν πρόκειται να πάθει τίποτε η αρετή της αγάπης, η αρετή της υπομονής, της προσευχής, της καλοσύνης, της χρηστότητος και όποια άλλη αρετή.Η ταπείνωση ασφαλίζει την αρετή, τη ταπείνωση τρέφει την όποιαδήποτε αρετή, την συντηρεί και την αυξάνει. Αν λείψει η ταπείνωση όλα χάνονται.

Είπαμε: Έσπασε η γλάστρα; Ξεχύθηκε από δω και από κει το χώμα; Θα ζήσουν ίσως μερικές μέρες τα φυτά, αλλά, καθώς θα ξεγύμνωθούν οι ρίζες τους, όσο εύρωστα κι αν ήταν, όσο περιποιημένα κι αν ήταν, όσο ζωή κι αν είχαν, θα ξεραθούν. Κάτι ανάλογο λοιπόν συμβαίνει και στην ψυχή, αν λείπει η ταπείνωση.

Από το βιβλίο: Αββάς Βαρσανούφιος

Ανάπαυση στην αιώνια ζωή.

 

Κάποιοι μοναχοί ρώτησαν κάποτε ένα γέροντα για ποιο λόγο πρέπει να απαρνηθούν τις απολαύσεις. Κι εκείνος τους απάντησε: "Παιδιά μου, πρέπει να αποστρεφόμαστε κάθε ανάπαυλα σε αυτή τη ζωή, καθώς επίσης και τις απολαύσεις του σώματος και τις χαρές της κοιλιάς μας. Δεν πρέπει να αποζητούμε την αναγνώριση από τους ανθρώπους. Τότε μόνο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός θα μας δώσει τιμές στους Ουρανούς, ανάπαυση στην αιώνια ζωή και ένδοξο χαρά με τους αγγέλους Του".

Από το Γεροντικό

Οι λογισμοί

 Ἕνας γέροντας εἶπε:

- Ἂν σ᾿ ἐνοχλοῦν ἀκάθαρτοι λογισμοί, μὴν τοὺς κρύψεις, ἀλλὰ πές τους ἀμέσως στὸν πνευματικό σου πατέρα καὶ ἔλεγξέ τους.

Γιατὶ ὅσο κρύβει ὁ ἄνθρωπος τοὺς λογισμούς του, τόσο πληθαίνουν καὶ δυναμώνουν.

Ὅπως δηλαδὴ τὸ φίδι, μόλις βγεῖ ἀπὸ τὴ φωλιά του, ἀμέσως φεύγει, ἔτσι καὶ ὁ πονηρὸς λογισμός, μόλις φανερωθεῖ, ἀμέσως χάνεται.

Καὶ ὅπως τὸ σκουλῆκι τρώει τὸ ξύλο, ἔτσι καὶ ὁ πονηρὸς λογισμὸς ἀφανίζει τὴν καρδιά.

Ὅποιος φανερώνει τοὺς λογισμούς του, γρήγορα θεραπεύεται. Ὅποιος ὅμως τοὺς κρύβει, πάσχει ἀπὸ ὑπερηφάνεια.

Γεροντικό

Οι ταπεινοί γεμίζουν τόν παράδεισο

 

Στην κόλαση θα δείς πολλούς και διάφορους...

προσευχόμενους, ελεήμονες, μοναχούς,

ιερείς, εγκρατείς, παρθένους.

Στήν κόλαση δεν θα δείς ταπεινούς.

Οι ταπεινοί γεμίζουν τόν παράδεισο....''

παπά-Τύχων αγιορείτης

Ο ελεών πτώχον δανείζει Θεόν

 

ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ. 

... Ηταν χειμώνας με πολύ κρύο .Ενας φιλόχριστος άνθρωπος, πήγαινε στη δουλειά του. Στο δρόμο συνάντησε ένα δύστυχη μεθυσμένο ,που ήταν γυμνός και κρύωνε πολύ. Έτρεμε .

Τον λυπήθηκε από την καρδιά του ο καλός αυτός άνθρωπος. Και του χάρισε το παλτό του (πράγμα πολύτιμο τότε) Ό μπεκρής όμως πούλησε μετά από λίγο το παλτό αυτό προκειμένου να εξασφαλίσει το κρασί του.

 Το έμαθε ο καλός άνθρωπος και λυπήθηκε πολύ.

- Τι βγήκε; συλλογιζόταν. Εκανα καλά που το έδωσα ή όχι; Μήπως θα έπρεπε να είχα αγνοήσει τη γύμνια; Εξάλλου, ποιος με έβλεπε; Και ενώ αναλογιζόταν αυτά, τον πήρε ένας ελαφρύς ύπνος. Και τότε εμφανίζεται στο όνειρο του ο Χριστός φορώντας το ρούχο, που ο εύσπλαχνος αυτός άνθρωπος μας είχε δώσει στο μεθυσμένο. Και του λέει με γλυκύτητα :

-Μη λυπάσαι! Το βλέπεις; Το ρούχο που έδωσες στο μπεκρή ,το φοράω Εγώ !

 " Όποιος έλεεί κάποιον φτωχό, δανείζει τον ίδιο το Θεό "

Ετσι περνούν όλα νόημα !

Όταν γίνονται στο όνομα του Χριστού και για το Χριστό.

Εμπιστεύσου Τον....

 Ένας μοναχός φύτεψε μια ελιά και άρχισε να προσεύχεται…

Και ο Κύριος έστειλε βροχή στη γη.

Το δέντρο ήταν κορεσμένο με υγρασία και ο μοναχός συνέχισε να προσεύχεται:

Και τώρα, Κύριε, Σας ζητώ να στείλετε πολύ ήλιο. Το δέντρο μου χρειάζεται ζεστασιά.

Και ο Κύριος έστειλε τον ήλιο.

Το δέντρο μεγάλωσε.

Ο μοναχός συνέχισε να προσεύχεται γι ‘αυτό: Κύριε, δώσε λίγο παγετό για να ενισχυθούν οι ρίζες και τα κλαδιά.

Ο Κύριος έστειλε παγετό και... το δέντρο πέθανε.

Ο μοναχός ήταν πολύ αναστατωμένος...

Πήγε σε άλλον μοναχό για να πει την ιστορία του και να μοιραστεί τη θλίψη του.

«Έχω κι εγώ μια ελιά, κοίτα...» του είπε ο άλλος μοναχός.

«Το δέντρο μου έχει μεγαλώσει όμορφα. Αλλά προσευχήθηκα διαφορετικά. Είπα στον Θεό, ότι είναι ο Δημιουργός αυτού του δέντρου και ότι ξέρει καλύτερα από μένα τι χρειάζεται για να αναπτυχθεί φυσιολογικά. Απλώς ζήτησα από τον Θεό Εκείνος να το φροντίσει...».

Αιώνιο μάθημα αυτό! Μην ζητάμε στην προσευχή μας τίποτα... παρά μόνο την σωτηρία την δική μας και των συνανθρώπων μας. Ο Κύριος γνωρίζει τις ανάγκες μας και τι μας ωφελεί... Ας Τον εμπιστευτούμε και Εκείνος θα μας δώσει, σύμφωνα με την καρδιά μας και την ωφέλειά μας...

Από το Γεροντικό

Ως καὶ ἡμεῖς ουκ ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἩΜῶΝ...

 Ένας αδελφός πήγε στον αββά Σισώη και του είπε:

"Επειδή αδικήθηκα από κάποιον αδελφό, θα τον εκδικηθώ"

Και ο Γέροντας του είπε: " άφησε μάλλον την υπόθεση στον Θεό".

Εκείνος όμως επέμενε. 

Και είπε ο Γέροντας, " αφού επιμένεις στην γνώμη σου πριν φύγεις ας κάνουμε προσευχή".."Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ κράτησον ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ουκ ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν"...."λάθος το λες Αββά"τον σταμάτησε ο αδελφός,                           "μα πώς απάντησε ο Αββας Σισώης,εσύ δεν μου είπες οτι δεν συγχωρείς τον αδελφό και θα πάρεις την υπόθεση απο τα χέρια του Θεού στα δικά σου

"Όταν το άκουσε αυτό ο αδελφός, έπεσε στα γόνατα του Γέροντα και είπε: " δεν έχω πλέον αντιδικία με τον αδελφό μου, συγχώρεσέ με αββά.."

Από το Γεροντικό

Άνθη της ερήμου

Πῆγαν κάποτε στὸ ἀσκητήριο ἑνὸς Γέροντα λῃστὲς καὶ τοῦ εἶπαν:

«Ἔχουμε ἔλθει νὰ σοῦ πάρουμε ὅσα ἔχεις στὸ κελί σου».

Κι ἐκεῖνος εἶπε: «Πάρτε ὅσα νομίζετε, παιδιά μου».

Πῆραν λοιπὸν ὅσα βρῆκαν στὸ κελί, ξέχασαν ὅμως ἕνα σακοῦλι ποὺ ἦταν ἐκεῖ κρεμασμένο.

Τὸ πῆρε λοιπὸν ὁ Γέροντας κι ἔτρεχε ἀπὸ πίσω τους φωνάζοντάς τους καὶ λέγοντας:

«Παιδιά, πᾶρτε αὐτὸ ποὺ ξεχάσατε στὸ κελί σας».

Κι ἐκεῖνοι, ἐπειδὴ θαύμασαν τὴν ἀγαθότητα τοῦ Γέροντα, ἔβαλαν στὴ θέση τοὺς ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κελιοῦ καὶ μετανιωμένοι ἔλεγαν μεταξύ τους:

«Πραγματικὰ αὐτὸς εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ».

Από το Μέγα Γεροντικόν (Περί ανεξικακίας)

Πατερικά άνθη

Κάποιος γέροντας είπε:
"Αν δεις με τα μάτια σου κάποιον να πέφτει σε αμαρτία, αμέσως πες: "Ανάθεμα σ' εσένα σατανά. Αυτός δεν φταίει".
Και φρούρησε την καρδιά σου να μην κρίνεις τον αδελφό σου, γιατί θα φύγει από σένα το Άγιο Πνεύμα. Επίσης να λες στον εαυτό σου: "Όπως νικήθηκε αυτός, έτσι κι εγώ", και να κλαις και να ζητάς τη βοήθεια του Θεού. Και να συμπάσχεις με αυτόν που έπαθε χωρίς να θέλει. Γιατί κανείς δεν θέλει να αμαρτήσει στον Θεό, αλλά όλοι ξεγελιόμαστε".

~ Ευεργετινός (Τόμος Γ΄, Υπόθεση Β΄(2), σελ. 47)